Blog of Reason

De crisis kwam van boven

2012-01-28T15:39:00.000+01:00

... en ze wordt geblust op de financiële markten. Als we linkse politici mogen geloven kwam de crisis van rechts. Het vrije-marktdenken van de ‘neocons’ zadelde ons op met een ethisch verrot bankenstelsel waar alles draait om hebzucht en bonussen. En nu dat is ingestort mag de gewone man voor de ellende opdraaien omdat overheden zich in de schulden moeten steken. Zo ongeveer vat populistisch links de zaak samen en braaf-rechts kijkt beteuterd toe. De diepere oorzaak van de crisis is evenwel een stuk minder romantisch: die moet gezocht worden in ontwrichting van de economie door ondienstige overheidsuitgaven.

Ondienstig in dit verband: niet bijdragend aan economische groei. Of, in gewoner Nederlands, de investering betaalt zichzelf niet terug. Op zich is dat niet bijzonder, het takenpakket dat overheden zich hebben aangemeten brengt dit nu eenmaal met zich mee. En het hoeft in principe ook geen probleem te zijn, de overheid krijgt via belastingen en accijnzen geld binnen en geeft dat al naar gelang de nationale behoefte en haar politieke voorkeur weer uit. Problematisch wordt het pas als een overheid genoodzaakt wordt geld (bij) te lenen op de financiële markten voor de verwezenlijking van haar non-economische doelen.

Op dat moment ontstaat namelijk een slapende inflatie aan de periferie van de economie, op de markten. Deze inflatie is afhankelijk van de mate van economisch nut van de uitgaven, en van het groeipotentieel van een economie. De bron van deze inflatie zit hem in het feit dat de rente die over de lening wordt betaald, wordt onttrokken aan de economie en belandt bij de geldschieters (de financiële markten). Als het groeipotentieel van de economie laag is dan vloeit het geld niet of slechts ten dele terug naar de economie (als investering). Het restant wordt dan buiten de klassieke economie om belegd (beurzen, vastgoed, termijnmarkten etc).

Uit het land dat de lening aanging is dientengevolge geld verdwenen waardoor – bij gelijkblijvende omvang van productie en consumptie - een geldtekort ontstaat. Gevolg: het geld wordt duurder en de wisselkoers van de betreffende munt gaat omhoog waarmee de export onder druk komt te staan; het tegenovergestelde van inflatie. In een mondiaal economisch systeem wil je als land (of zône) niet in een dergelijke situatie terecht komen. De kans is namelijk levensgroot dat je jezelf uit de markt prijst.

Wanneer de krapte merkbaar wordt zal daarom, vroeg of laat, door de centrale bank besloten worden de geldmarkt te verruimen. Er wordt geld bijgedrukt of, zoals de Amerikanen dat zo mooi noemen, er vindt quantative easing plaats. En daarmee wordt de inflatie op scherp gesteld. Immers, het geld dat bij de aflossing verdween is weliswaar terug, maar dezelfde hoeveelheid ligt ook nog op de financiële markten. De totale geldhoeveelheid (gemeten naar economisch volume) is daarmee te ruim, en dat is wél een voedingsbodem voor inflatie.

Het moge duidelijk zijn dat deze situatie niet van het ene op het andere moment ontstaat, het is een zeer geleidelijk proces waarin vele factoren een versterkende of mitigerende rol kunnen spelen. Maar het principe blijft overeind: door leningen aan te gaan voor niet-economische doeleinden wordt gezondigd tegen het – wellicht enige - principe van een op geld gebaseerde economie. En dat principe luidt dat de hoeveelheid geld die op een bepaald moment in omloop is, een afspiegeling dient te zijn van de onderliggende economische waarde. Na het verlaten van de gouden standaard is dit de belangrijkste reden dat consumenten en beleggers vertrouwen hebben in geld als universeel ruil- en oppotmiddel. Toch wordt door nagenoeg iedere overheid tegen dit principe gezondigd.

En zodra het punt bereikt wordt waarop de rente die een overheid over haar leningen moet betalen groter is dan wat de economie aan extra investering kan verwerken, dan zal er geld uit die economie wegvloeien (naar de markten). Het noodzakelijkelijkerwijs aanzuiveren van het tekort om de lokale markt (die niet gekrompen is) liquide te houden, zorgt daarna voor een teveel aan geld. De economie is vanaf dat moment principieel uit evenwicht.

Dat we hier in de praktijk tot op heden zo weinig van hebben gemerkt en misschien ook weinig van gaan merken, danken we aan een aantal factoren. Veel van dat geld is zoals gezegd buiten de economie van alledag belegd. Natuurlijk hebben aandelenbeurzen een relatie met de werkelijke economie, maar ze hebben ook een enorme buffercapaciteit. De omvang van de beurzen nu, is vele malen groter dan ze vijftig jaar geleden was. Een deel van het geld zit hierin. Voor de vastgoedmarkt geldt mutatis mutandis hetzelfde. Ook hier gaat het om lange-termijngeld, ook hier zijn omvang en prijspeil sterk gestegen en is de buffercapaciteit groot. En zo zijn er meer niches waar banken en beleggers hun geld naartoe brachten op die momenten dat de reguliere economie het geld niet kon absorberen.

Decennia lang was er weing aan de hand. Totdat de werkelijke economie en de ‘nieuwe markten’ elkaar tegenkwamen in 2007. Toen stortte de de Amerikaanse huizenmarkt in en werd het gouden principe van de economie voor het eerst sinds lange tijd weer eens getoetst: staat de onderliggende waarde garant voor de boekwaarde? Het antwoord luidde nee. Wat er toen had moeten gebeuren weet inmiddels iedereen, de banken hadden astronomische verliezen moeten nemen. Maar vanwege het nieuwe fenomeen ‘systeembank’ en de ondoorzichtige verzekeringsconstructies die de plaats van overheidsgaranties hadden ingenomen, gebeurde dat maar op zeer beperkte schaal.

Maar wat zou er gebeurd zijn als de banken hun afschrijvingen wél hadden kunnen doorvoeren? Het antwoord daarop is verrassend. Dan had het oneigenlijke geld dat door politiek-gemotiveerde obligatie-uitgiften via overheden in de wereld was gekomen, vernietigd geweest. Dan hadden die vermaledijde financiële markten het gelag betaald voor een halve eeuw economisch onverantwoorde politiek.

In plaats daarvan werd een reddingsoperatie gestart die het oneigenlijke geld legitimeerde in de vorm van steun en garanties. De noodzakelijke vernietiging werd hiermee vooruitgeschoven en grosso modo bleef de situatie ongewijzigd. Met dien verstande dat het geld dat de markten inderdtijd als rente op overheidsschulden ontvingen, nu te boek staat als graaigeld en de geldschieters van weleer als schurken.

De eurocrisis in Europa geeft op dat punt een duidelijker beeld. Hier hebben banken en andere investeerders hun aanzienlijke vorderingen direct op overheden zonder dat daar een huizenmarkt als bliksemafleider tussen zit. Schulden die in de loop van 40-50 jaar zijn opgebouwd en een rechtstreeks gevolg zijn van de wens politieke idealen te verwezenlijken. Het sociale voorzieningenstelsel, gezondheidszorg, natuur- en milieubeleid, ontwikkelingssamenwerking, immigratie, kunst- en cultuursubsidies, ngo’s, klimaat- en energiebeleid, het zijn stuk voor stuk onderwerpen waarvan het economisch rendement onvolledig is.

Indien we de gewenste grootte van het Europese reddingsfonds als indicatie nemen (2000 miljard) dan is dit – ten minste - het bedrag dat om politieke redenen aan de Europese economie onttrokken is en terecht kwam op de financiële markten. Tegelijkertijd is ongeveer dezelfde hoeveelheid geld via centrale banken toegevoegd aan de reële economie vanwege de ontstane krapte.

Met name in de zuidelijke EU-lidstaten is de toestand inmiddels dramatisch te noemen. De volstrekt scheve verhouding tussen economisch verantwoorde en economisch onverantwoorde leningen heeft geleid tot een situatie waarin de nationale economieën op geen enkel vlak meer kunnen concurreren met de rest van de wereld. Een logisch gevolg van veertig jaar uitholling en één decennium van euro-potverteren.

De mondiale crisis waarin we nu verkeren is daarom niet de schuld van ‘de banken’ en nog minder van het kapitalisme. Ze is te wijten aan spilzieke, politiek-gemotiveerde overheden die de gouden regel van de monetaire economie met voeten traden. De crisis kwam van boven.

Co-hi-hi-ha-ha-hen

2012-01-22T20:52:00.001+01:00

(bron: RTLnieuws)

Cohen doet vandaag op het PvdA-congres een persoonlijke oproep aan premier Rutte: stap op! Rutte mist volgens Cohen het leiderschap om Nederland uit de crisis te halen.

Cohen nota bene, die door zijn eigen partij gebrek aan leiderschap verweten wordt. Cohen die zelfs door NRC en NOS als aanvoerder niet meer serieus genomen wordt. Die Cohen roept de premier op zijn functie neer te leggen.

„Als onder jouw verantwoordelijkheid dagelijks ruim 200 mensen werkloos worden, dan wordt het tijd dat je zelf ontslag neemt" argumenteert Cohen. Let wel, dit is de man onder wiens verantwoordelijkheid de PvdA in korte tijd 8 zetels verloor, goed voor 480.000 kiezers; dat zijn er 650 per dag!

En nu we dan toch aan het rekenen zijn, nog eentje uit de reeks ‘open grenzen, gedeelde welvaart’. Stel, er worden in Nederland 200.000 mensen werkloos. In dezelfde periode komen er 300.000 werkwillige oostblokkers naar ons land. Is de werkloosheid dan toe- of afgenomen?

Beleid waar rechts de vingers bij aflikt is er nooit gekomen. Op gebied van defensie en Europa doet Rutte-I in weinig onder voor PvdA, D66 of GroenLinks. Dat zou je Rutte terecht kunnen verwijten en dat doe ik ook. Maar de frisse manier waarop deze premier ‘de boel bij elkaar houdt' verdient een compliment. Dat hebben we lang niet gezien.

Zo niet voor zuur links: „mijn deur blijft dicht voor dit snoeiharde rechtse beleid. Potdicht." Prima Job, hou je poot stijf. Ik kan me goed voorstellen dat het dringen geblazen is, daar voor jouw deur.

Talentenloze Kersttoespraak

2011-12-27T22:21:00.000+01:00

"Met onze kostbare planeet wordt zorgeloos omgesprongen en wat zij ons geeft wordt slecht verdeeld". Deze zin uit Hare Majesteits kersttoespraak vat de teneur van de 2011-oratie uitstekend samen: productie is een natuurlijk gegeven en iedereen heeft recht op evenveel.

Wie Ayn Rands ‘Atlas shrugged’ heeft gelezen herinnert zich misschien de theatrale uitspraak nog wel: "production is not a private choice it’s a public duty", of anders deze: "it’s for the good of the people. The people need it. Need comes first so we don’t have to consider anything else". Deze ideeën komen voor rekening van de maatschappelijk geëngageerde elite uit het boek, politici en intellectuelen die korte metten willen maken met de onrechtvaardige verdeling van ‘wat de aarde ons geeft’ en die - en passant - het land economisch om zeep helpen.

Ik vermoed dat de Koningin deze lofzang op de vrije markt niet in de boekenkast heeft staan want anders had ze zeker gezien dat veel van haar uitspraken lijken te zijn opgetekend uit de monden van de ‘looters’, de plunderaars, zoals de gelijkheidsdenkers in dit boek consequent genoemd worden. "Armoede en ongelijkheid tasten de leefbaarheid aan en bedreigen maatschappelijke saamhorigheid". "Geldzucht en zich verrijken vervormen het doel van de economie". Het zijn koninklijke statements die door ‘the Unification Board’ met luid applaus zouden zijn ontvangen.

Vanuit onze Joods-christelijke en humanistische tradities hebben wij geleerd te denken aan de ander; een armenpenning is voor ons nooit een religieuze plicht geweest maar een morele, en aan die morele plicht hebben wij de afgelopen decennia – getuige de omvang van ons zorgstelsel en de hulpindustrie – in ruime mate voldaan. Maar met de institutionalisering van beide is tegelijk een oneigenlijke premisse het maatschappelijk debat binnengeslopen namelijk, dat welvaart een universeel mensenrecht zou zijn. Dat is ze in geen geval.

Niemand heeft récht op welvaart. En zeker niet als die door anderen bekostigd moet worden. Een ieder heeft het recht zich ‘in pursuit of happiness’ welvaart te verwerven en niemand mag hierbij op grond van huidskleur, afkomst of geaardheid gehinderd worden, maar dat is iets wezenlijk anders dan "allen moeten kunnen meedelen in welvaart" zoals Hare Majesteit beweert. Gedeelde welvaart is een morele gift van de gever en geen moreel recht van de ontvanger, ongeacht de wet.

Om niets komt niets, zelfs niet uit de aarde. Ook dat leert Jezus ons. Want als de parabel met de talenten één ding duidelijk maakt is het wel dat Jezus zijn discipelen niet onderrichtte in het achterover zitten en wachten tot het geld je wordt aangereikt. Helaas is dit deel van Jezus’ ethiek ernstig op de achtergrond geraakt.

Door toenemende welvaart en een dito groei van het zorgstelsel is onze samenleving veranderd van een plichtenmaatschappij in een rechtengemeenschap die dag in dag uit appelleert aan de naastenliefde van de ander onder het mom "you can’t let misery spread through the country so long as there are people who aren’t broke".

Déze vorm van naastenliefde leidt onherroepelijk tot de vernietiging van de Westerse samenleving. Het sterk duale karakter van de Westerse ethiek dat gekenmerkt wordt door eigenbelang (productie en bezit) versus barmhartigheid dreigt door de niet aflatende verkettering van de eerste zuil in elkaar te storten. En dan, inderdaad, is de ‘welvaart’ eindelijk gelijk verdeeld. De vraag is alleen hoe moeder aarde die zeven miljard hongerige monden moet voeden als er geen ‘zelfzuchtige’ ondernemers meer zijn.

Neurobonds en zeurobonds

2011-12-04T18:55:00.000+01:00

Wat precies de oplossingsrichting voor de financiële crisis in Europa wordt horen we later deze week, maar een aantal ingrediënten zullen zeker tot de receptuur behoren. Een receptuur die naast bekende bestanddelen als noodfonds, rol ECB en IMF en het aanscherpen van de begrotingsdiscipline zeer waarschijnlijk ook een nieuwe toevoeging zal bevatten: de eurobonds. Over de wenselijkheid van een EU-obligaties zijn de meningen sterk verdeeld. In de discussies die de afgelopen maanden zijn gevoerd vinden we veel van de argumenten terug die we ook tegenkwamen aan de vooravond van de introductie van de euro.

En dat is niet vreemd omdat het in beide gevallen gaat om de introductie van een nieuw instrument dat direct ingrijpt op de wijze waarop ‘de markten’ werken. De komst van de euro ontnam de financiële wereld de mogelijkheid slecht functionerende economieën te straffen door de nationale munt in de uitverkoop te doen. Hierdoor bleef de hoogte van de obligatierente als enig meetinstrument over. Met de komst van de eurobond zou nu ook dit laatste instrument overboord gaan.

Eurobonds worden veelvuldig genoemd als oplossing voor de huidige crisis die feitelijk een rentecrisis is. Immers, door alle economieën binnen de EU op te tellen en te delen door het aantal lidstaten kun je tot een gemeenschappelijk rentepercentage komen. Dit percentage ligt lager dan wat de zuidelijke landen momenteel betalen maar hoger dan wat de noordelijke landen aan rente kwijt zijn. ‘Stabiliteit door solidariteit’ luidt de boodschap.

Voor Nederland betekent dit een jaarlijkse verhoging in rentelasten van 4 to 8 miljard. Voor Duitsland zal de verhoging een veelvoud bedragen. Het is dan ook begrijpelijk dat er in deze landen veel weerstand bestaat tegen de introductie van eurobonds. Om hieraan tegemoet te komen stelt ‘de EU’ voor om de begrotingsregels aan te scherpen, met heuse boeteclausules. Hierdoor, zo stelt men, zal de hogere rente slechts een overgangsverschijnsel zijn want met het nieuwe stabiliteitspact zullen de concurrentieverschillen op termijn verdwijnen en zal de rente op eurobonds een reële afspiegeling vormen van de Europese economie als geheel.

Dat klinkt alleszins redelijk en plausibel. Maar dat klonk de pro-euro argumentatie in de jaren negentig ook en de argumenten waren identiek. Uiteindelijk hebben de pessimisten gelijk gekregen en putten de optimisten van destijds zich nu uit in mea culpa’s aan het adres van de verliezers van toen. Maar, zo voegen ze eraan toe, we hebben hiervan geleerd en dit gaat niet weer gebeuren. De vraag is alleen hoe.

Want waarom zouden landen die zich, met het gevaar van een onbetaalbare rente voor ogen, niets hebben aangetrokken van het vorige stabiliteitspact zich wel houden aan de nieuwe regels? Eurobonds nemen dit drukmiddel immers weg. Voorstanders van de eurobond zien dit bezwaar ook en stellen daarom voor dat landen die, zoals Griekenland nu, in begrotingsproblemen komen een financiële afstraffing binnen EU-verband krijgen. Een politieke straf dus, en geen marktstraf. Het moge duidelijk zijn dat dit niet gaat werken.

Politici die jaar in jaar uit bezig zijn de Europese eenwording te bewerkstelligen, zullen elkaar geen marktconforme straffen opleggen. Griekenland zou nooit een boete van 100 miljard hebben gekregen, zelfs niet bij benadering. De onnodig hoge eurobondrente die zo’n ondermaatse straf tot gevolg zou hebben moet vervolgens door alle lidstaten worden opgebracht. En daarmee vertoont de eurobond dezelfde makke als de euro.

De enige mogelijkheid om dit gevaar weg te nemen is door een naamloze arbiter aan te wijzen, te weten de markten. Alleen op deze manier kunnen we over niet-politieke uitspraken beschikken waar het de economische staat van de aangesloten landen betreft. Dit mechanisme kan op verschillende manieren in de eurobonds worden ingebouwd.

In z’n meest eenvoudige vorm worden eurobondsgesplitst in neurobonds en zeurobonds. Wie de begroting op orde heeft participeert in de uitgifte van neurobonds, en wie dat niet heeft is aangewezen op de zeurobonds. Dit levert de meest strikte scheiding op. Het voordeel voor de zuidelijke landen zit hem in de massa. Een gemeenschappelijke uitgifte is minder gevoelig voor marktspeculaties dan de huidige individuele uitgiften, zeker als Frankrijk participeert.

Een andere manier zou zijn om eurobonds uit te geven in tranches met verschillende rating en percentages. De tranche met de hoogste rating wordt gegarandeerd door de sterke lidstaten, de lagere tranches door de EU als geheel of op basis van vrijwillige participatie door de sterkere landen. Bij deze aanpak is het mitigerende effect sterker dan bij de eerste maar bestaat er voor de noordelijke lidstaten nog steeds de mogelijkheid politieke druk uit te oefenen door al dan niet te mee te doen.

Beide mechanismen kunnen desgewenst (en zeker in het begin) uitgebreid worden met garantstellingen door noodfonds of IMF. In beide gevallen echter wordt de politieke ernst achter het stabiliteitspact getoetst aan de markt en wordt een uitlaatklep geboden die ruimte laat voor de verschillende snelheden en culturen binnen de EMU; verschillen die de komende tien jaar zeker zullen blijven. Met het plompverloren uitgeven van allen-voor-één eurobonds is dat niet het geval en drukt politiek wensdenken uiteindelijk een te zwaar stempel op de reële economie.

Uit de Euro stappen?

2011-11-12T22:04:00.005+01:00

De PVV wil onderzoeken of herintroductie van de gulden voor Nederland voordeliger is dan doorgaan met de euro. De vele miljarden die de afgelopen jaren van Noord naar Zuid zijn gepompt in een poging de eurozone te stabiliseren zijn volgens velen weggegooid geld. Rutte juicht zo'n onderzoek toe want het zal aantonen dat terugkeer naar de gulden zo niet onmogelijk dan toch onbetaalbaar is.

Nu is het bij onderzoeken als deze altijd zeer de vraag wat ze waard zijn. Immers, onderzoeken uit de jaren negentig wezen uit dat de euro een levensvatbare munt was die alleen maar voordeel zou brengen. Inmiddels weten we beter, maar we weten ook waarom. En in dat waarom ligt het antwoord op de vraag of herintroductie van de gulden een zinvol idee is.

Sceptici hebben gedurende het gehele voorbereidingstraject gewezen op de macro-economische gevaren van het afschaffen van de nationale muntstelsels. Hun grootste bezwaar gold het verdwijnen van de mogelijkheid nationale economieën te waarderen middels de koers van hun munt. Deed Italië het in de ogen van investeerders slecht, dan stapte men massaal uit de lire die vervolgens devalueerde. Omdat Italië zo – ten opzichte van Nederland – goedkoper kon produceren, trok de vraag weer aan en daarmee de economie. Een mooi en simpel mechanisme.

Nee, zeiden de europrotagonisten, dat is niet mooi. Veel mooier is het als nationale regeringen bij economische stagnatie structurele hervormingen zouden doorvoeren. Want muntdevaluatie is symptoombestrijding en zorgt niet voor duurzaam herstel van de concurrentiepositie. Als een land niet in haar economische positie investeert zal het uiteindelijk gedwongen worden om duurder te lenen, dus zal men zich wel twee keer bedenken.

Inmiddels is duidelijk geworden dat de zuidelijke eurolanden de afgelopen tien jaar weinig hebben gedaan om hun concurrentiepositie te verbeteren waardoor de rente die ze op hun leningen moeten betalen tot onbetaalbare hoogte is gestegen. En laat dit nu precies het scenario zijn waarvoor de eurochagrijnen ons vijftien jaar geleden probeerden te waarschuwen. Exact dit scenario was de aanleiding een aantal stabiliteitsclausules in te bouwen. Clausules die in het kort neerkomen op a) we gaan elkaar onderling geen geld toestoppen en b) ook de Europese Centrale Bank doet dat niet, op geen enkele manier.

De noodscenario’s die nu voorliggen om de eurozone te redden treden de geest van het verdrag met voeten. Het noodfonds, de garantstellingen en het opkopen van obligaties door de ECB zijn stuk voor stuk maatregelen die we met het stabiliteitspact wilden voorkomen. Zie daar de waarde van onderzoeken en verdragen. Maar wat betekent dat nu voor het idee de gulden opnieuw in te voeren?

Laat ik één ding voorop stellen: moreel gesproken hebben we er recht op omdat verdragen niet zijn nageleefd en we nu, tegen alle afspraken in zwaar aan de bak moeten om juist dát te financieren waar we geen zin in hadden. Bovendien – zo liet ik eerder al zien – heeft de eurozone an sich ons geen enkel economisch voordeel gebracht. De Europese interne markt zoals die al sinds de zestiger jaren floreert is voor Nederland belangrijk, niet de munteenheid. Eurozone en interne markt zijn dan ook geen synoniemen; de interne markt gaat over economie, de eurozone over politiek.

De euro inwisselen voor de gulden betekent daarom niet dat plots onze handelsmogelijkheden wegvallen. De interne markt blijft gewoon bestaan. Het gevaar voor onze handel schuilt elders, en wel in de reden van introductie zelf: de zwakke euro.

De euro zit vol lucht. De economische waarde die ze vertegenwoordigt bestaat maar ten dele. En dat weten ook 'de markten'. Zij zijn constant op zoek naar een veilige haven voor hun liquide middelen in de vorm van een munt die wél solide is. Naar solide munten is veel vraag en waar de vraag groot is stijgt de prijs. Om die reden zijn Amerika, Groot-Britannië en Japan al enige tijd bezig de dollar, het pond en de yen minder solide te maken. Aangeduid met het prachtige eufemisme 'quantative easing' is een programma gestart om lucht in de respectievelijke munten te pompen door geld bij te drukken. Opdat ze net zo snel hun waarde verliezen als de euro. Want een dure dollar en yen zijn funest voor de toch al kwakkelende economieën van Amerika en Japan.

De gulden en de Nederlandse economie zouden eenzelfde lot beschoren zijn en waarschijnlijk nog heviger ook. Ten eerste zullen er minder guldens te koop zijn waardoor de prijs volatieler is, ten tweede hebben wij in Nederland geen traditie hebben van geld bijdrukken om de pijn te verlichten. De stabiliteit die we aan de gulden dachten te kunnen ontlenen wordt zo teniet gedaan door het onvoorspelbare karakter van onze handelspositie. Wrang genoeg komt die stabiliteit pas terug op het moment dat de euro zich heeft hersteld of wanneer we - net als de Zwitsers hun frank - de gulden koppelen aan een zwakke munt. Maar daarmee streef je je doel voorbij.

Ik neem aan dat het onderzoek naar de herintroductie eenzelfde beeld zal opleveren. Maar ik hoop ook dat het een stap verder gaat en onderzoekt en uitrekent waar het kantelpunt ligt. Want dat is er zeker. Herintroductie van de gulden wordt, ondanks de inherente handelsinstabiliteit, een optie wanneer de oplossing van het europrobleem de voorwaarden uit het stabiliteitspact niet overneemt en/of verzuimt de lucht uit de euro te laten. Dit laatste kan alleen door de verliezen te nemen waar ze horen. In het land zelf en bij de investeerders. De banken dus. Dat is vervelend maar het is niet anders want geld zonder bestaansrecht mag niet bestaan. Het is aan de lokale centrale banken en de ECB er zorg voor te dragen dat het betalingsverkeer doorgang blijft vinden en dat particuliere spaarders hun geld en pensioen niet verliezen.

Nadat de rust vervolgens is weergekeerd zijn de regels voor het nieuwe stabiliteitspact simpel:
- obligatierente wordt door de markt bepaald en niet door 'Europa'
- de ECB bewaakt een beperkt noodfonds als buffer tegen marktspeculaties [1]
- een land dat langer dan een jaar uit dit fonds moet lenen vliegt uit de euro [1]

Wanneer de Europese gedachten in deze richting gaan is herinvoering van de gulden niet wenselijk, het is dan beter de rit uit de zitten. Wanneer de aangedragen oplossing daarentegen bol staat van financiële solidariteitsgedachten en maakbaarheidswaan, dan is het beter Artikel 49A uit het Verdrag van Lissabon te activeren en uit de Unie te stappen.

------
[1] Het voorstel ter oprichting van de ESM (Europees Stabiliteits Mechanisme) zoals dat rond Kerst door de lidstaten geratificeerd moet worden, doet dit niet. Dit voorstel gaat uit van verplichte solidariteit van de lidstaten waarbij de uitvoering onder exclusieve regie van Brussel plaatsvindt.
Niet alleen is dit de zoveelste stap die moet leiden tot afschaffing van de souvereiniteit der lidstaten, ook gaat het voorstel in tegen de aard van vrije marktwerking. Dit voorstel gaat uit van 'het gelijk van Europa' dat beschermd moet worden tegen de profane markten.

"Het doel van het ESM is het vrijmaken van middelen en het verstrekken van financiële bijstand, onder stringente voorwaarden voor het economische beleid, ten gunste van ESM-leden die te maken hebben met of worden bedreigd door ernstige financieringsproblemen, indien zulks onontbeerlijk is om de financiële stabiliteit van de eurozone in haar geheel te waarborgen."

Overdrijvende Gedachten 1/n

2011-11-11T22:31:00.000+01:00

Lord, I ascribe it to thy grace
and not to chance like others do
that I was born of Christian race
and not a Heathen or a Jew
(Isaac Watts, 1715)

Religieuze rassentheorieën als deze werpen de vraag op wat de algoede God ertoe brengt een nog onbevlekte ziel in het verkeerde geloof geboren te laten worden. Gegeven de redelijkheid van het godsgericht is de conclusie ‘reïncarnatiestraf’ onontkoombaar en derhalve Hindoeïsme het ware geloof.

Mauro slachtoffer gelijkheidsdenken

2011-11-01T13:20:00.000+01:00

Het is opmerkelijk hoe snel gelijkheidsdenkers die niets willen weten van selectie aan de grens, als een blad aan de boom omdraaien wanneer het repatriëring betreft. Dan ineens heeft iedereen een gezicht en benoembare kwaliteiten en wordt de Minister zelfs opgeroepen voor deze persoon de wet maar aan de kant te zetten.

Mauro Manuel is niet de eerste die in een kafkaëske remigratieklucht figureert en hij zal ook zeker niet de laatste zijn. Zolang we bij de regelgeving geen discriminatoire clausules durven inbouwen als 'bij aantoonbare of gebleken geschiktheid', blijven we tegen het probleem aanlopen dat discriminatie achteraf - zoals in het geval van Mauro - door diezelfde regels wordt uitgesloten.

Ik begrijp de opwinding die rondom deze achttienjarige is ontstaan heel goed. En ook ik vind het plan om deze ex-AMA terug te sturen een slecht plan. Net zo als ik het een slecht plan vond om Taida Pasic terug te sturen en om verwesterde Afghaanse meisjes terug te sturen. Maar ik vind het een slecht plan vanuit een geheel andere motivatie dan de linkse en christelijke gelijkheidsdenkers die deze affaire aangrijpen om hun eigen morele verhevenheid te etaleren en te schreeuwen over verrechtsing en verwildering.

De eerste ama-regeling dateert uit 1992 en kwam uit de koker van het derde Kabinet-Lubbers (CDA, PvdA). Vanaf dag één gaf deze regeling aanleiding tot misbruik en controversen. Het goedbedoelde en intens humane 'je stuurt toch geen kinderen terug' bleek een vrijbrief voor mensenshandelaren om voor veel geld kinderen naar Nederland te smokkelen (en voor kansloze meerderjarigen om zich voor te doen als minderjarige). De toestroom van 'minderjarigen' eind jaren negentig maakte een explosieve groei door, zozeer zelfs dat rond de eeuwwisseling 15% van alle asielzoekers een alleenstaande minderjarige bleek te zijn.

Je zou dan ook moeten concluderen dat deze regeling, die de wereld het sociale gezicht van Nederland moest tonen, ertoe leidde dat duizenden ouders werden aangezet tot het verstoten van hun kinderen. Hoe sociaal wenselijk is dat? De ama-regeling is daarmee het zoveelste voorbeeld van doorgeschoten socialisme. De zoveelste illustratie hoe het Wallage-adagium 'wie zijn wij aanspraak kunnen maken op dit stukje aarde' ontaardt in jammer en misère en het wijzen naar de verkeerde.

De verzorgingsstaat zoals die in Europa bestaat kan niet zonder selectie aan de grens en voorwaarden vooraf omdat, eenmaal binnen, niemand meer een bijdrageverplichting heeft. Dit in tegenstelling tot landen als Amerika, Canada en Australië waar de sociale voorzieningen zo minimaal zijn dat, om te overleven, de immigrant genoodzaakt is een netto bijdrage te leveren. Vandaar ook de strenge toelatingseisen. Wie zich in Canada wil vestigen heeft naast taal- en financiële eisen te maken met de zogenaamde 'skilled workers list'. Want alleen als je C.V. voldoende ervaring en opleiding laat zien in een beroepsgroep die door de Canadese Regering is aangemerkt als wenselijk, verdien je voldoende punten voor je visumaanvraag.

Dit ballotagesysteem voorkomt dat goed-opgeleide en geïntegreerde individuen als Mauro na tien jaar alsnog uitgezet moeten worden omdat het beleid niet gericht is op individuele merites maar op anonieme groepen. Genoemde immigratielanden bewijzen al sinds jaar en dag dat het argument 'we kunnen niet iedere immigrant persoonlijk beoordelen' een kul-argument is. Vanaf de Gouden Eeuw tot aan de jaren zeventig hebben we het hier nota bene net zo gedaan.

Wie kiest voor een immigratie- en asielbeleid zonder aanzien des persoons, moet ook in tweede instantie niet op personen willen zien. Het verongelijkte gehuil dat dezer dagen uit congressen en vergaderzaaltjes opklinkt is hypocriet omdat de situatie rond Mauro het directe gevolg is van de depersonificatie van onze migratiewetten zoals die in de jaren zeventig tot negentig door deze zelfde congresgangers werd ingevoerd. Deze wetten deugen niet. En het feit dat de rest van Europa ze inmiddels heeft omarmd maakt ze er niet beter op.

De campagne rond Mauro maakt duidelijk dat mensen niet gelijk zijn. Mauro's pleegouders hebben van hem een Nederlander gemaakt op een manier zoals geen enkele inburgeringscursus dat zou kunnen. Mauro's school heeft hem tot het voorportaal van de IT-wereld gebracht. Mauro heeft meer toegevoegde waarde dan de anonieme importbruid die straks zijn plek inneemt. Maar dat mag ik natuurlijk niet zeggen, van de congresgangers. Want alle mensen zijn gelijk.

Het twee-statenbedrog

2011-10-02T18:38:00.003+02:00

Europa is weer eens boos, op Nederland. Want Uri Rosenthal - known for his pro-Israeli policies, himself Jewish and married to an Israeli woman (Spiegel Online) – heeft het gewaagd commentaar te leveren op het EU-standpunt inzake de twee-statenoplossing.

En dat terwijl de verklaring ditmaal toch zo ontzettend evenwichtig is. Niet alleen de Israëlische blokkade van de Gaza-strook wordt (opnieuw) veroordeeld, ook de terroristische aanslagen op Israël (Hamas et al.) en de niet aflatende stroom van executies door diezelfde beweging op de eigen bevolking in Gaza staan in dit concept bloot aan kritiek. Ergo, wie hierin de harmonie en redelijkheid niet herkent houdt er een tweede agenda op na en de wereldvrede tegen.

Wat de dames en heren redelijke politici helaas niet inzien is dat deze verklaring geen redelijke afweging is, maar dat ze tot vervelens toe één zijde van de vergelijking herhaalt:
- Hamas vermoordt haar politieke tegenstanders omdat ze een terroristische beweging is.
- Hamas pleegt aanslagen in Israël omdat ze een terroristische beweging is.
- Israël blokkeert de Gaza-strook omdat Hamas een terroristische beweging is.

Causaliteit en politiek gaan helaas zelden samen, zeker wanneer het Israël betreft. Dat de blokkade is ingesteld ‘in reactie op’, en daarmee geen eigen oorzaak is, is genoegzaam bekend, ook in Europa. Maar als politicus kun je daar weinig mee. Wanneer je je als pater politias ten doel stelt het Palestijns-Israëlisch conflict op te lossen, een conflict dat zoals iedere politicus weet, ten grondslag ligt aan alle problemen in het Midden-Oosten, in Europa, in Pakistan, Afghanistan, Iran en Irak dan moet je met een redelijke propositie komen. Dan moet ook Israël schuld hebben. Schuld aan terreur, schuld aan de statenloosheid van palestijnse Arabieren, schuld aan de misstanden in de Arabische wereld.

En dan kom je met chronologie niet ver. Dan wil je niet van ’48 naar ’67 naar ’73 en via ‘München’ de terrorist highway naar 2011 volgen. Dan wil je je eigen route plotten en naar eigen inzicht langs historische mijlpalen laveren. Want anders is er namelijk geen touw vast te knopen aan je ‘afgewogen standpunten’.

Nu wil ik graag geloven dat de gemiddelde palestijn een normaal leven wil. Maar ik geloof niet dat de door hem gekozen afgevaardigden dat ook willen; noch die van Hamas, noch die van de Palestijnse Autoriteit. En al helemaal de machthebbers in de omliggende Arabische staten niet wier haat en afgunst jegens het succes van de Joodse Staat maat noch rede kent. Zij zoeken geen vrede of welvaart, zij zoeken geen oplossing voor de sores van de doelbewust ontheemden. Zij zijn slechts op zoek naar eigen gewin, naar de gunst van Allah en de vernietiging van Israël. Wat dat betreft hebben ze net zoveel binding met hun achterban als Europese politici die zich bij de vorming van hun Europese Unie niet laten afstoppen door protesten van het thuisfront.

Vanuit eenzelfde monomaan autisme blijft ‘het Westen’ geloven in de twee-statenoplossing. Een oplossing die geen oplossing is maar een leugen. Eentje die de palestijnse vertegenwoordigers zelfs niet proberen te verbloemen. Zo is Hamas verklaard tegenstander van een tweestatenoplossing omdat Israël krachtens haar statuten geen bestaansrecht heeft. Zij wordt hierin juichend bijgestaan door de geldschieters in Iran. Ook Fatah laat weten dat dit slechts een tussenstap is op weg naar een Groot-Palestina. En om de laatste twijfel weg te nemen geeft de ambassadeur voor Palestina in Libanon aan dat er zelfs in deze tussenfase voor ‘palestijnse vluchtelingen’ geen paspoort klaar ligt; want palestijnen in Palestina huisvesten, dat zou de Endlösing maar vertragen.

Leugens, leugens, leugens. Het enige meetbare effect van een twee-statenoplossing bestaat erin dat de Israëlische zeeblokkade moet worden opgeheven en dat vanaf dan de grootte van de raketten niet langer gelimiteerd wordt door de diameter van de smokkeltunnels. Maar wee degene die er wat van zegt, zoals Rosenthal.

Twee-staten, das war einmal. Om precies te zijn in 1947, toen Israël in al haar welwillendheid en vertrouwen in een gezamelijke toekomst akkoord ging. Als dank werd ze overvallen door haar buurlanden. Sindsdien is er veel veranderd, Israël is haar vrienden kwijtgeraakt en haar vijanden hebben zich vermenigvuldigd door leugens en bedrog. Daarom, driewerf hoera voor Uri: Ura! Ura! Ura!

Update: door Pat Condell in het Engels vertaald, soort van ;-)

Nederland en de eurozone

2011-09-05T16:27:00.001+02:00

Effecten Europese Interne Markt op export (bron: CPB)

Gerrit Zalm verklaarde zondag in Buitenhof: “Nederland is zo afhankelijk van export in Europa, dat het land in elkaar ploft zonder eurozone”. Op zich een terechte constatering. Maar het was wel zo eerlijk geweest als hij daarbij ook had vermeld dat de eurozone staat voor het begrip ‘Interne Markt’, dat die markt al sinds 1957 bestaat en de komst van de Euro op de omvang van die markt geen invloed van betekenis heeft gehad.

Bovenstaande grafiek is afkomstig uit het rapport ‘The Internal Market and the Dutch Economy‘ (CPB 2008) en is even eenvoudig als veelzeggend. We zien dat Europa een groeiend beslag legt op de Nederlandse productiecapaciteit en, in aanmerking genomen dat de export naar elders niet is afgenomen, duidt dat op economische groei dankzij ‘Europa’. Dit is conform de beweringen van Zalm, de Jager en vele anderen.

Maar bekijken we de grafiek wat aandachtiger dan vallen twee dingen op. Ten eerste de export [1] naar Europese niet-EU landen, deze houdt gelijke tred met de export naar de wél aangesloten landen. En dat is opmerkelijk als we bedenken dat juist de economische effecten keer op keer hét argument vormen in discussies rondom nieuwe regulerings- en harmonisatie-afspraken. Kennelijk is voor de handel een stabiele markt belangrijker dan een gereguleerde markt.

Ten tweede valt op dat de installatie van de EMU (’92) en de daarop volgende introductie van de Euro (1998 giraal, 2002 chartaal), geen noemenswaardige sprong laten zien in productiegerelateerde handel met EU-lidstaten (de handel met niet-EU landen vertoont immers dezelfde sprongen). Met andere woorden: de introductie van de Euro en de daaraan gekoppelde ‘politieke unie’, hebben op economisch vlak geen effect gesorteerd. Argumenten als die van Zalm, waarin een verband wordt gesuggereerd tussen de Euro en het succes van de Europese Interne Markt zijn dan ook bedrieglijk.

Wat rest van het hele euro-avontuur zijn de politieke implicaties: geen economische unie maar een solidariteitspact, geen economisch voordeel maar nivellering, geen souvereine Grondwet maar een lokale verordening. De huidige EU is het zoveelste sociale experiment. En net als alle voorgaande sociale experimenten is ze gedoemd te mislukken omdat ze meent dat economie en samenleving maakbare grootheden zijn.

-------
[1] Export in de vorm van onbewerkte doorvoer, is niet in deze grafiek opgenomen

Democratie geen panacee

2011-06-13T20:40:00.001+02:00

Democracy Index 2010

Met enige regelmaat verklaren wijze lieden dat de Westerse democratie weliswaar geen perfect systeem is, maar dat er op dit moment niets beters voorhanden is. Desgevraagd wordt het dan ook van harte aanbevolen bij landen die na een omwenteling van enige aard in de markt zijn voor wat nieuws. Wat men vervolgens, overlopend van enthousiasme en welgemeende hartelijkheid verzuimt te melden, is dat er vele randvoorwaarden verbonden zijn aan dit model.

De belangrijkste van die randvoorwaarden komt erop neer dat een land dat ‘de democratie’ wil invoeren, reeds een democratische constitutie moet bezitten. Er moet, ter verduidelijking, een historie bestaan van delegatie en vertrouwen alsook een diep besef te leven in een natiestaat en niet slechts in stam- of clanverband. Daarnaast moet de gekozen wetgevende macht als enige en hoogste wetgevende macht erkend kunnen worden. Een democratie waar de wetgevende macht wordt ingeperkt door een ‘Raad van Hoeders’ of anderszins divine toetsing behoeft, houdt op een democratie te zijn of is die nooit geweest.

De tegenwerping dat ook in Nederland godsdienstige inspiratie voor diverse politieke partijen een bron van wetgeving vormt en dat zulks niet strijdig hoeft te zijn met de beginselen van een parlementaire democratie snijdt geen hout. In een parlementaire democratie zoals die van Nederland kan, bij voldoende meerderheid, iedere denkbare wet tot stand komen of worden afgeschaft. Binnen een systeem waar elk democratisch besluit is voorzien van de voetnoot ‘mits in overeenstemming met de sharia’, is dat niet mogelijk.

Iran is daarom geen democratie en Egypte dreigt dezelfde weg te gaan. Ook in Irak en Afghanistan wil de democratie maar geen wortel schieten, dit ondanks de miljarden die er zijn ingepompt. In deze landen wordt het democratiseringsproces niet alleen door religieuze manifestaties gedwarsboomd maar spelen ook tribale belangen een kwalijke rol; stamoudsten die het eigenbelang laten prevaleren en in wier vocabulaire het woord landsbelang niet eens voorkomt. In Libië zal straks hetzelfde gebeuren. Voor deze landen geldt dat de religieuze, etnische en tribale scheidslijnen dieper zijn ingesleten dan de landsgrenzen en democratie, bij gebrek aan demos, een inhoudsloos begrip blijft.

Op de keper beschouwd is een parlementaire democratie van alle staatsvormen de meest zwakke. Democratisch succes vereist een natiestaat waarbinnen de kiezers een gemeenschappelijke nationale en/of culturele basis ervaren, waar wetten en machthebbers weggestemd kunnen worden en waar religieuze, etnische en culturele verschillen niet tot uitdrukking komen in grondwet of wetboek. Europa heeft er eeuwen over gedaan om op eigen kracht tot dit punt te geraken. Zo hadden de Nederlandse regenten pas in 1917 voldoende vertrouwen in ‘het volk’ om mannen van 24 jaar en ouder kiesrecht te verlenen.

De landen echter waar we het hier over hebben (mogelijk met uitzondering van Tunesië) voldoen niet aan bovengenoemde voorwaarden en de miljarden die president Obama beloofd heeft vrij te maken om het democratiseringsproces handen en voeten te geven, zullen net zo welbesteed blijken als de gelden voor Irak en Afghanistan.

De laatste keer – bij mijn weten – dat een land succesvol tot een parlementaire democratie werd omgevormd was in 1945 toen Japan die eer te beurt viel. De Amerikaanse bezetter was indertijd wel zo wijs eerst de randvoorwaarden te implementeren. Deze bestonden onder andere uit de afschaffing van het Shintoïsme als staatsgodsdienst (Hirohito was keizer en god).

"Shintoism, insofar as it is a religion of individual Japanese, is not to be interfered with. Shintoism, however, insofar as it is directed by the Japanese Government, and is enforced from above by the government, is to be done away with".

De Amerikanen realiseerden zich in die dagen dat democratie geen panacee is waarvan een doodzieke patiënt in een paar dagen tijds weer opkrabbelt. Democratie is niet iets wat je kunt uitroepen waarna als bij toverslag collectivisme plaatsmaakt voor individualisme en clanbelangen voor landsbelang. Democratie is de uitkomst van een democratiseringsproces en niet het begin. Dat is te zeggen, tenzij je bereid bent de randvoorwaarden te scheppen. Maar dat zijn we niet, en de landen in kwestie evenmin.

Hoezo, de euro redden?

2011-05-15T13:35:00.001+02:00

Inmiddels zijn de meeste mensen er wel van overtuigd dat kapitaalinjecties en garantstellingen voor landen als Portugal en Griekenland noodzakelijk zijn om de euro te kunnen behouden. Maar is dat ook zo? Vraagt de niet-Europese markt werkelijk van ons dat we als een dolle euro’s uit Noord-Europa naar Zuid-Europa pompen?

Want dat is het netto-effect van deze reddingsoperaties. Harde euro’s uit economisch geloofwaardige lidstaten als Nederland en Duitsland worden actief vermengd met de pret- en pretentiemunten uit de zwakkere landen. Gevoelsmatig resulteert dit in een euro die over de gehele linie weliswaar iets minder hard is, maar hard genoeg om een partijtje mee te blazen op de internationale markten.

Evenwel is het een gevoel dat nergens op slaat. En dat is niet zo vreemd want deze hele actie is niet gericht op het redden van de euro. Hoe zou dat ook kunnen? Wat maakt het voor de externe koper of investeerder uit waar in Europa een euro zich bevindt? Er werd in de tijd van de gulden toch ook geen onderscheid gemaakt tussen Rotterdamse en Amsterdamse guldens? De waarde van de euro wordt bepaald door de som van de onderliggende economieën en de verwachtingen daarover. En door niets anders. De erbarmelijke staat waarin sommige EU-economieën verkeren is al lang en breed verdisconteerd in de wisselkoers van de euro ten opzichte van andere valuta.

Waarom dan toch deze operatie? Heel eenvoudig, uit solidariteit. Griekenland heeft net als alle andere Europese landen schulden. Die schulden bestaan uit schuldpapier (obligaties) die door de overheid worden verkocht aan investeerders met de belofte ieder jaar een vaste rente uit te keren over het aangekochte bedrag. De rente die betaald moet worden wordt bepaald door ‘de markt’. Gelooft de markt dat een land de schulden gemakkelijk kan terugbetalen (laag risico), dan kan zo’n land tegen een lage rente lenen. Is dit risico echter hoog, dan wordt een hogere rente bedongen. In het geval van Griekenland is het marktvertrouwen inmiddels zo gering dat die rente oploopt tot wel 25%.

En dat kan geen enkel land betalen, zeker niet als de behoefte aan geld groot is zoals dat bij Griekenland het geval is. Zonder hulp zou Griekenland gedwongen worden draconische bezuinigingen door te voeren en tienduizenden ambtenaren moeten ontslaan. En dat kan natuurlijk niet, want Griekse ambtenaren genieten (de facto) ontslagbescherming. Wat dan wel? Het liefst zou de EU de markten verplichten Griekse junkbonds tegen ‘een redelijke’ prijs op te kopen, uit solidariteit. Maar die macht heeft men niet. Dus wendt de EU zich tot haar vermogende lidstaten.

Hen wordt gevraagd in plaats van Griekenland de leningen aan te gaan en het geld door te sluizen naar Griekenland. Nederland leent op de markt 5 miljard tegen (zeg) 4% rente en leent de opbrengst op haar beurt uit aan Griekenland. Griekenland betaalt zo dus maar 4% rente (+ opslag) in plaats van 25%. Hoera, we hebben de markten om de tuin geleid, Havelaar rides again!

Helaas is dat een bijzonder naïeve gedachte. Want de kapitaalmarkt is niet een instituut of onderneming waarmee je kunt onderhandelen. De kapitaalmarkt is een spiegel waarin je de eigen economie gereflecteerd ziet. Na de installatie van de Europese Monetaire Unie (EMU), was de obligatierente het enige economische correctiemiddel om afgedreven economieën weer aan boord te krijgen en dat correctiemiddel wordt nu, zonder veel omhaal van woorden, kortgesloten. En dat is vreemd. Want voor- en tegenstanders van een gemeenschappelijke munt hadden elkaar juist op dit punt gevonden.

Eeuwenlang vormden Europese wisselkoersen een ijkpunt voor de achterliggende economieën. Tussen sterke munten was de wisselkoers stabiel (1 DEM = 1,12 NLG) en de zwakke munten dartelden daaromheen. In het uiterste geval kon de munt van een zeer zwakke economie zelfs gedevalueerd worden om zo (kunstmatig) de geldvoorraad in overeenstemming te brengen met de waarde van activa en productiemiddelen. Maar, zo weten economen, dat is een oneigenlijke ingreep. De enige juiste manier, de enige manier waarop een duurzaam herstel mogelijk is, wordt gevonden in een herstructurering van de betreffende economie. Pas wanneer de concurrentiepositie van een land is hersteld zal de waarde van haar munt zich stabiliseren.

De concurrentiepositie van Griekenland ten opzichte van (bijvoorbeeld) Duitsland is erbarmelijk. Simpel gezegd is Duitsland in staat een willekeurig product P, tegen 25% lagere kosten te fabriceren. Met andere woorden: de Griekse economie behoeft dringend revisie.

De vraag is echter, zal dat ook gebeuren? Zal de Griekse regering, nu de ergste nood gelenigd is dankzij goedkoop Europees geld, de politieke druk uit Brussel zwaarder laten wegen dan de opstanden in eigen land die onder leiding van communisten en anarchisten steeds heftiger vormen zullen aannemen; deden we er verstandig aan de aannemer vooraf te betalen?

En de vraag is ook: wanneer precies hebben we in Europa afgesproken de keiharde economische en budgettaire indicatoren uit het stabiliteitspact in te ruilen voor ‘solidariteit’? Wanneer spraken we af om de financiële reguleringsmechanismen en ‘de voordelen van een gemeenschappelijke vrije markt’ te vervangen door “the duty of members is to share burdens” (Barroso) omdat we “een grote familie zijn” (Knapen)?

Gewetensvrijheid of Godsdienstvrijheid

2011-05-01T20:44:00.002+02:00

Artikel 6 van onze Grondwet – ieder heeft het recht zijn godsdienst vrij te belijden – vindt zijn oorsprong in 1564. Op 31 december van dat jaar sprak stadhouder Willem van Oranje de woorden: "ik kan niet goedkeuren dat vorsten over het geweten van hun onderdanen willen heersen en hen de vrijheid van geloof en godsdienst ontnemen". Woorden die de opmaat zouden vormen tot de Tachtigjarige Oorlog maar ook, tot onze Gouden Eeuw en souvereiniteit.

Inmiddels zijn we een aanzienlijk aantal grondwetten verder en is de essentie van die felbevochten ‘gewetensvrijheid’ nog altijd terug te vinden in genoemd Artikel 6. Althans, zo lijkt het. Nadere beschouwing leert echter dat de strekking van Willems pleidooi voor gewetensvrijheid een volstrekt andere is dan de uitleg die er, met terugwerkende kracht, op dit moment aan wordt gegeven. Willem verzette zich tegen een van staatswege opgedrongen godsdienst. Hij was van mening dat de keuze voor katholicisme of protestantisme een gewetensvraag was, een vraag die door het individu zelf beantwoord moest worden en niet door de koning van Spanje.

Willems ‘vrijheid van geloof en godsdienst’ moet dan ook begrepen worden als een vrijheid aan het individu, en niet als een vrijheid aan kerkelijke instituties. Daar immers waren de problemen mee begonnen. De protestantse zowel als de katholieke kerk eisten bij monde van hun wereldlijke bestuurders volledige zeggenschap over de publieke ruimte tot en met het persoonlijk geweten van haar bewoners aan toe. Willems pleidooi voor individuele gewetensvrijheid betekende daarom een de facto en de jure inperking van kerkelijke rechten en vrijheden.

En dat is in overeenstemming met wat we terugzien in de (grond)wetten volgend op de Tachtigjarige Oorlog. De godsdienstvrijheid van de individuele burger werd gegarandeerd, maar de (kerkelijke) belijdenisvrijheid werd sterk aan banden gelegd. Men was er al snel achter dat godsdienstvrijheid alleen kon bestaan bij gratie van een neutrale openbare ruimte. Zo was het Lutheranen verboden hun kerkklokken te luiden, mochten katholieke kerken niet vanaf de openbare weg zichtbaar zijn en waren processies uit den boze. Daarnaast was het leken niet toegestaan in religieuze kledij over straat te gaan.

In onze huidige grondwet, een herziening uit de tachtiger jaren van de vorige eeuw, is het expliciete karakter van deze restricties verdwenen. Ze waren overbodig geworden. Enerzijds was er een evenwicht ontstaan tussen kerkelijke tradities en seculiere normen, anderzijds was de invloed van kerken door de ontzuiling uit de jaren zestig gemarginaliseerd. Wat nu nog rest van die lange lijst verboden is de summiere toevoeging aan Artikel 6: ‘behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet’. En dat blijkt de laatste jaren te weinig voor een goed begrip van het fenomeen godsdienstvrijheid.

In de discussies over ritueel slachten, hoofddoekjes bij de politie, het boerkaverbod, en wat dies meer zij luidt steevast het argument: ja, maar als dat niet mag dan beperkt u mij in mijn godsdienstvrijheid en die wordt door Artikel 6 gegarandeerd. Als we de historie en de strekking van het wettelijke begrip godsdienstvrijheid bezien, dan moge duidelijk zijn dat deze redenering onjuist is. Godsdienstvrijheid houdt geen (onbeperkte) belijdenisvrijheid in. De toevoeging ‘behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet’ betekent dat het een individu weliswaar vrij staat een geloofsovertuiging te kiezen, maar dat die keuze hem niet toestaat – nu niet en vroeger niet - de wet te overtreden.

Aan Artikel 6 kunnen door religieuze instituties dan ook geen rechten worden ontleend, Artikel 6 garandeert slechts de keuzevrijheid van het individu. En op die punten waar traditie en belijdenis in strijd zijn met seculiere wetgeving (denk aan: gelijkberechtiging van man en vrouw, gelijkberechtiging van homo’s en hetero’s, abortus, zondagsopening, drugsgebruik, dierenleed, euthanasie, verplichte verzekeringen), danwel botsen met normatieve maatschappelijke conventies en omgangsvormen, op die punten is de gelovige aangewezen op de gedoogzin van de wetgever respectievelijk op de tolerantie van andersdenkende burgers, en niet op Artikel 6.

Herinnering aan Nasr

2010-11-01T13:13:00.008+01:00

Dichter des Vaderlands Ramsey Nasr weet als dichter het onderscheid tussen Goed en Kwaad. Want weet van de oorlog en de blanke natiestaat en van vreemde smetten vrij. Als halfpalestijn herkent hij nakend fascisme zelfs in zijn gedoogvariant en wil het Vaderland hiervoor waarschuwen. Waarvoor dank en dankdicht:

Denkend aan Nasr

zie ik blanke gedachten

traag door oneindig

leegland gaan,

marcherende mores

de nieuwe fascisten

zonder één procuratie

in manicheïsche waan;

superieure moraal

de oorlog gestolen

en bevrijd van historie

tot golem gekneed,

de oorlog de oorlog

Gutmenschen houzee

de zwarthemden dichten

als Tolkien verkleed.

De harten zijn vol

de rede wordt langzaam

in bruine veelkleurige

kreten gesmoord,

en de dichter van Holland

van denksmetten vrij

weet zij zijn de schoft

dicht dood aan hun woord.

Herinnering aan Holland, Hendrik Marsman 1936

Mijn nieuwe Vaderland, Ramsey Nasr 2010

Wat zou Jezus stemmen?

2010-10-03T17:32:00.011+02:00

Wat Jezus op een CDA-congres zou stemmen weten we niet, maar wat hij heeft gezegd wel. “Niet wat de mond ingaat maakt ons onrein, maar wat de mond uitgaat”. Piet Hein Donner besloot zijn 60 seconden spreektijd met Jezus volgens Mattheüs.

Donner behoorde tot één van de weinige sprekers die zich voorstander toonde van Rutte-1. Een van de weinigen ook die niet sprak over zijn diepgevoelde emoties of over segregatie en uitsluiting. Een verademing. Bovendien toonde hij over een flinke dosis zelffatsoen te beschikken door Matteüs’ Jezus niet verder te citeren. “...uit het hart komen boze gedachten, valse getuigenissen en laster”. Het ware zeer van toepassing geweest, luisterend naar de holhartige retoriek van de vele tegensprekers.

“Doe dit de mensen niet aan, doe dit de partij niet aan, doe dit het land niet aan”, zei Hirsch Ballin nadat hij vrijdag Wilders hangende zijn rechtszaak alvast schuldig verklaarde. Of Van Agt: “Het gaat mij zeer aan het hart dat ons CDA zich dreigt te verbinden aan de PVV”, omdat alles dat niet mordicus anti Israël is hem nu eenmaal zeer aan het hart gaat.

De ex animo van de dag komt echter op konto van Ab Klink. Tussen de export-elegieën en de hele en halve godwins door (Wilders, nein danke!), wist hij zijn medestanders in het hart te treffen met: “op mijn weg hiernaar toe zag ik een spandoek met de tekst: Wat zou Martin Luther King gestemd hebben? Ik weet zeker: hij was hier tegen geweest”. Een schoolvoorbeeld van ‘laat de doden de levenden onderwijzen’, met de kennis van nu.

Want waarom zou MLK zich aan de zijde van iemand als Dries van Agt willen scharen? Omdat de dominee van mening was dat: “anti-Zionist is inherently antisemitic, and ever will be so”? Of omdat hij als zwarte gelovige het verschil tussen ras en religie niet zou weten? Dat hij net als de Nieuw-Linkse geschiedenisbashers en betuttelracisten het onderscheid tussen mensen en mensen hun ideeën niet kon maken?

MLK streed nu juist tegen ongelijke rechten voor mensen met dezelfde ideeën. Tegen ongelijke spelregels voor mensen die binnen één en dezelfde samenleving hun geluk najaagden. Er is geen enkele aanwijzing dat dominee Martin Luther King, in tegenstelling tot deze CDA’ers, enige affiniteit zou hebben gehad met een NGO als Oxfam-Novib die bij wijze van proef een shari’a-rechtbank organiseerde. Om de voordelen van een pluriforme rechtsspraak te onderzoeken; om moslims en niet-moslims ongelijke rechten te bezorgen.

Laten we in godsnaam ophouden door de doden te spreken. Laten we in godsnaam ophouden de historie naar het heden te vormen. Het getuigt van argumentatieleegte en stromanfetisjisme. Jezus was geen Christen. Jezus wilde geen nieuwe kerk. Jezus heeft als historische persoon niets op een CDA-congres te zoeken. Net zomin als dominee King. De gevoelens van medemenselijkheid die door een nagedachtenis worden opgeroepen, dienen met hedendaagse argumenten te worden bekrachtigd en niet met geschiedvervalsing of necropsychologie.

Wie zich het lot van de Nederlandse moslims zegt aan te trekken – en dat was de enige reden voor dit congres, niet de economische agenda – die moet zich afvragen in hoeverre Nederland en de Nederlandse moslims belang hebben bij een islamitische zuil. De christenen hebben hun zuilen vijftig jaar geleden afgebroken, met behoud van het geloof. De moslims in Nederland hebben recht op eenzelfde individuele vrijheid. Dit Nederland is niet langer ingericht op zuilen; zuilen behoren de historie toe, net als de doden.

Oranjegevoel of nationalisme?

2010-07-31T16:55:00.004+02:00

Het WK-voetbal heeft in menig linkse huiskamer gevoelens van schrik en afschuw opgewekt. Niet zozeer vanwege het ruwe spel, maar vanwege de nationalistische gevoelens. Zo worden althans de vlaggetjes en beschilderde gezichten ervaren.

En nationalistische gevoelens leiden onherroepelijk tot oorlog, weet Links. "Voor ons is het zwaaien met de vlag een politieke daad, een terugval in territoriaal denken en nationalistische ressentimenten", verklaarde een woordvoerder van extreemlinks in Duitsland. In Nederland verscheen op Indymedia de (ludieke) oproep om tijdens de finale het electriteitsnet te saboteren of toch tenminste die megaschermen kapot te slaan.

Goed, dat is extreem-links. Maar extreem-links grenst aan links. En de aversie tegen alles wat naar nationalisme riekt is een universele constante binnen het linkse geloof. Net zoals de suggestie dat op ‘het oranjegevoel’ nationalisme volgt, en dat nationalisme de opmaat is tot racisme en oorlog. We nemen dit soort wijsheden nu al zestig jaar voor waar aan, ten onrechte.

Stellen dat het oranjegevoel een vorm van nationalisme is of, zoals emeritus hoogleraar van Rossum zegt "een wanhopige vorm van nationalisme", is net zomin juist als de bewering dat de mens van de aap afstamt. Oranjegevoel en nationalisme hebben, net als mens en aap, een gemeenschappelijke oorsprong maar ze liggen niet in elkaars verlengde. Het zijn geen volgordelijke maar parallelle fenomenen.

Er is dus geen causaal verband tussen beide. Het verband berust puur en alleen op de gevoelsmatige associatie die voortkomt uit de gemeenschappelijke oorsprong van beide fenomenen, namelijk: de menselijke behoefte aan groepsbinding; de bevestiging ergens bij te horen, een plaats te hebben.

Dat klinkt misschien heel primitief in het sterk geïndividualiseerde en geseculariseerde Nederland van de 21ste eeuw, maar het is wel een behoefte die zo oud is als de mensheid zelf. En door de eeuwen heen is daar door machthebbers, overal ter wereld ter wereld, gretig misbruik van gemaakt.

Iedere koning wist dat een rijk alleen in stand kon blijven als hij het volk (aan zich) kon binden. En iedere koning wist dat er twee universele parameters zijn die wat betreft hun groepsbindend potentieel met kop en schouders boven de rest uitstaken: nationalisme en religie. Dat was zo en dat is zo. En dat geldt met name religie. Geen eenheid van Staat zonder eenheid van religie, luidde eeuwenlang het adagium. Ook in Europa en ook in het Nederland van de 19e eeuw.

Alleen bleek hier te lande bij de stichting van het Koninkrijk - de samenvoeging met het katholieke België, moeilijk invulling aan te geven. Enerzijds kende de Nederlanden geen traditie van staatkundige eenheid, anderzijds hadden de samenstellende delen van wat nu Nederland ging heten, altijd een grote autonomie gehad waar het de omgang met andersgelovigen betrof. Daar maak je zo 1-2-3 geen eenheid van.

En die eenheid is er dan ook nooit gekomen. De onderlinge culturele en religieuze verschillen en het ontbreken van een gemeenschappelijk nationaal besef, maakten dat België zich in 1830 afscheidde en dat de rest van Nederland in hoog tempo verzuilde. Iets dat door de toenmalig bestuurders en zeker ook de kerken driftig werd aangemoedigd. Met verzuiling voorkwam je dat de al eeuwen smeulende spanningen tussen de geloofsgemeenschappen konden uitmonden in een burgeroorlog of tot een verdere opdeling van ons toch al zo kleine landje zouden leiden. Bovendien gaf het de religieuze gemeenschappen een grote mate van autonomie en controle.

Zonder veel fantasie zou je het beleid uit die dagen kunnen vergelijken met wat nu communitarisme heet. Een model dat wordt aangehangen en uitgedragen door (voormalig) leiders als Balkenende, Kohl en Blair. Communitarisme legt de nadruk op de sociale cohesie binnen groepsverbanden (culturen) en tracht een modus te vinden waarbij verschillende culturen binnen de grenzen van een natiestaat (of Europa) zo wrijvingsloos mogelijk naast elkaar leven. Living together apart. En net als in het Nederland van toen, als goede buren.

"Multiculturaliteit wordt vaak misbegrepen. We zouden het ook beter kunnen omschrijven als een beleid van goed nabuurschap. We moeten erkennen dat er verschillen tussen mensen zijn. Maar tegelijkertijd moeten we samenleven, elkaar helpen. En dat kan het best als we ons gedragen zoals goede buren dat doen".

Bovenstaand pleidooi zou door een willekeurige Europese politicus gehouden kunnen zijn. Niets is echter minder waar. De woorden kwamen uit de mond van Hendrik F. Verwoerd en hij sprak ze bij de installatie van het eerste apartheidsregime in Zuid-Afrika. Het enige onjuiste in deze vertaling is dat hij zijn geesteskind ‘apartheid’ doopte en niet ‘multiculturaliteit’. Maar semantisch gezien zijn het uitwisselbare begrippen.

Beide systemen zijn erop gericht bevolkingsgroepen in hun cultuur, religie of etniciteit te bevestigen. Beide systemen trachten ook een modus te vinden om de groepen gescheiden te houden en te voorkomen dat ze elkaars zuil afbreken; het ene systeem door negatieve discriminatie, het andere door positieve. Wat ze gemeen hebben is de feitelijke ontkenning van het individu. En dat terwijl grondwet en wetboek juist wél van individuele rechten en plichten uitgaan.

Daar wringt hem de schoen. Het multiculturele beleid is strijdig met de levenswijze van de gemiddelde Europese burger. En al helemaal met die van de Nederlander. Want de liberale Nederlander ziet zichzelf in de eerste plaats als individu, en niet als de vleesgworden afdruk van een bepaalde cultuur of religie. Toch wordt hij door een communitaire overheid als zodanig behandeld. Deze overheid plaatst hem bij gebrek aan beter in de groep ‘autonome individuen’, omdat anders het model niet meer klopt.

Het directe gevolg van deze misstap is dat een individuele burger door zijn overheid gelijkgesteld wordt aan werkelijke groepsculturen. Zoals de islam. En de overheid zal hem vragen deze zuil met rust te laten. Want kritiek op gebruiken van en individuen uit een andere groep roept wrijving op. En dat past niet binnen het communitarische model (of het model van samen binden, zoals het bij de PvdA is komen te heten).

Hierdoor groeit bij de ongebondene een unheimisch gevoel. Qua fysiek verschilt hij in geen enkel opzicht van de mens die 5000 jaar geleden in kleine stamverbanden leefde. Zijn sociale intuïties (waar het groepszekerheden betreft) heeft hij behouden. Maar in tegenstelling tot grote delen van de wereld waar de vrijheid van het individu ondergeschikt is aan religieuze en culturele waarden, is hij opgegroeid in een maatschappij waar zijn identiteit niet bij voorbaat vast stond. Hij is een selfmade man.

Geconfronteerd met een overmacht gaat deze selfmade man evenwel (onbewust) op zoek naar zekerheden. Naar tastbare totems. Naar aanknopingspunten die hij gevoelsmatig in verband kan brengen met een traditie die hij vijftig jaar geleden in het museum plaatste. Hij doet dit niet uit nationalistische overwegingen of omdat hij plots joods-christelijke visioenen heeft gekregen. Hij doet dit omdat zijn genen hem vertellen dat in onzekere tijden alleen de groep bescherming biedt. Zelfs als die groep helemaal geen groep is.

Het ‘oranjegevoel’ is zo’n instant binder. Een succesvol team als avatar, als pleister op de eigen onmacht. Zelfs voor wie anders nooit voetbal kijkt. Iets dat ook Evelien Tonkens in haar column signaleert. Alleen suggereert Tonkens dat dit een behoefte is die vooral bij extreem-rechts bestaat en spreekt zij de vrees uit dat nu het WK is afgelopen, deze dolende zielen zich bij allerhande racistische bewegingen zullen aansluiten. Zij belooft ons dit probleem in haar vakantie te gaan bestuderen.

Vreemd genoeg komt het niet bij haar op het ‘groengevoel’ onder moslims in een zelfde categorie te plaatsen. Waarschijnlijk wordt dit gevaar door haar eigen ‘groen-roodgevoel’ uitgefilterd. Toch is het de essentie van ons probleem: groepsculturen passen niet in een geïndividualiseerde maatschappij. De 21ste eeuw verschilt daarin wezenlijk van de 19e eeuw. Het communitarisme heeft afgedaan, net als apartheid.

Daarom, mocht een nieuwe regering het straks als haar taak zien enige vorm van nationale eenheid terug te brengen, dan zal zij eerst en vooral moeten stoppen met het denken in eenheden. Het individu is de maat. Het individu dat zich vrijelijk in allerhande sociale, culturele of religieuze verbanden mag verenigen maar hieraan geen enkel maatschappelijk recht kan ontlenen. De oranjevereniging evenmin als de groenen.

Bang voor verandering

2010-07-11T14:31:00.003+02:00

In een gidsbrief gericht aan de onderhandelaars van Paars Plus laat Tjeenk Willink weten: "er is een toenemende tegenstelling tussen mensen die in de veranderende samenleving vooral de kansen zien en mensen die die veranderingen vooral als bedreiging ervaren", om vervolgens iedere mogelijkheid tot verandering vakkundig dicht te timmeren.

Het behoeft geen betoog dat met de groep mensen die ‘verandering vooral als bedreiging ervaart’, de PVV-kiezer wordt bedoeld. De onderbuikmensen. Mensen die niet van vreemde etensluchtjes houden, mensen die niet ontvankelijk zijn voor culturele diversiteit en zich teweer blijven stellen tegen wat goed voor hen is.

Mensen kortom, die de resultaten van twintig jaar kosmopolitisch non-beleid niet zien als verrijking. Zij zien niet hoe de constante toestroom van laag- en ongeletterden een verrijking zou zijn voor de Nederlandse kenniseconomie. Hoe deze lieden hen in hun AOW gaan voorzien. Zij zien niet waarom een hernieuwde religieus-culturele verzuiling goed zou zijn voor het geïndividualiseerde en geseculariseerde Nederland. Ook niet als je daar het etiket ‘communitarisme’ of ‘bindingskracht’ opplakt.

Zij willen verandering. En dat weet ook Tjeenk Willink.Vandaar de schoffering. Vandaar zijn abjecte poging het democratisch proces te knevelen. "Het contraseign op initiatieven vanuit de Kamer wordt geweigerd als de beginselen van de democratische rechtsstaat, de internationale positie van Nederland of de financiële uitgangspunten van het beleid in het geding zijn".

In gewoon Nederlands komt dat neer op: wetsvoorstellen waar immigratiebeperking, hoofddoekjes, moskeeën of bijzonder onderwijs een rol spelen, zullen niet in overweging genomen worden. Ook hoeven islamkritische publicisten niet te rekenen op wettelijk mededogen omdat hun werk per definitie ‘de internationale positie van Nederland’ schaadt. Zie Fitna.

Als het aan regenten als Tjeenk Willink ligt wordt de multiculturele puinhoop van nu in situ bevroren. Als ware het een Natura2000 gebied. Omdat men bang is voor verandering. Het linkse gedachtengoed dat de afgelopen vijftig jaar tot in elke porie van de maatschappij is doorgedrongen, dient koste wat kost geconserveerd te worden. Zelfs als dat betekent dat de Kamer de mond gesnoerd moet worden. Zo ziet een democratie voor bange mensen eruit meneer Pechtold.

Een democratie waarin mensen mensen niet naar de stembus gaan om hun wensen kenbaar te maken, maar om een zelfgekroonde elite te legitimeren. Net als in Iran. Wie is er nu bang voor verandering meneer Willink?

Collignon wint stripprijs

2010-06-07T22:40:00.003+02:00

Jos Collignon in de Volkskrant

Amsterdam, 7 juni 2010

Jos Collignon wint stripprijs ‘De eeuwige Jood en zijn manieren’ met bovenstaande inzending. "Collignon slaagt erin op subtiele wijze de inherente agressie en arrogantie van de zionistische entiteit in een paar pennenstreken te vatten", aldus het juryrapport.

Voorts roemt het rapport de gelaagdheid in Collignons werk "waardoor steeds nieuwe perversiteiten op de voorgrond treden die de toeschouwer als het ware dwingen te blijven kijken en ontdekken".

Voor zijn collega’s maar ook voor de grote schare fans die de kunstenaar inmiddels om zich heen verzameld heeft kwam de uitverkiezing niet als een verrassing, "de consistente lijn en zijn creatief hoogstaand werk maken hem tot de terechte winnaar" laat de redactie van de Volkskrant telefonisch weten.

Collignon zelf toonde zich in een eerste reactie verheugd en verklaarde dat hij een deel van het prijzengeld ten goede zal laten komen aan het nabestaandenfonds ‘de martelaren van 31 mei’.

Voor een Palestijns Palestina, houzee!

Toda raba Israel

2010-06-05T18:17:00.005+02:00

Bij berichten over Israëlische agressie zie ik steevast die tien agenten op het strand van Hoek van Holland. Tien agenten, ingesloten en uitgedaagd door een met flessen en stokken bewapende bloeddronken lynchmob van tweeduizend man. Tot een agent zijn pistool trekt.

De beelden van het schot gaan de hele wereld over. Iedereen verklaart dat de dode zo’n lieve man was die nooit een vlieg kwaad deed. Dat-ie elke woensdag z’n dochtertje naar zwemles bracht. Enzovoort enzoverder. Waarmee het inhumane karakter en de onverholen agressie van het politiekorps opnieuw zijn aangetoond.

Gelukkig voor de politie keerde pers en publieke opinie zich tegen de amokmakers. Helaas voor Israël kiest de wereld de laatste decennia consequent partij voor relschoppers, moordenaars en onderdrukkers. Bevangen door een pathologische hulp- en gelijkheidsdrang is ‘de wereld’ het zicht op de wereld en het causale verband der dingen kwijtgeraakt. Een strategisch filmpje of effectief uitgezochte foto volstaan om, zonder verdere vragen of reflectie, een PR-wereldoorlog te starten. Het geheugen reikt niet verder dan de krantekoppen van gisteren. Dit alles onder het mom: "alle misstanden de wereld uit te beginnen met Israël".

Wie het plaatje hierboven bekijkt herkent het strand van Hoek van Holland. Vijf miljoen Joden ingesloten door één miljard moslims. Een welvarende democratische rechtsstaat temidden van slopende dictaturen, apocalyptische theocratieën en absolute monarchen. Heersers tot wier enige wapenfeit de bloedige knechting van de eigen bevolking gerekend mag worden. Een bevolking die zij, onder aanroepen van de profeet, verenigd hebben in het sprookje dat alle ellende te wijten is aan het zionisme van de eeuwige Jood.

Middels welgeplaatste PR-campagnes is hiervan nu ook de door schuldgevoel aangevreten Europese emo-hedonist overtuigd geraakt; Israël is een misdadigersstaat en Palestina dient bevrijd. Zonder wroeging en niet gehinderd door enig historisch besef monstert men ‘s anderendaags aan op een oorlogsvloot die door de zeeroverskapitein tot ‘hulpkonvooi’ is omgedoopt. Dat de bemanning voor vertrek haar testament opmaakt en de hoop uitspreekt als martelaar te mogen sterven, dat is dan maar zo. We zien wat we willen zien.

Ik mag graag naar het grotere plaatje kijken. En als je dat doet dan zie je een oase in een desolate woestijn. Dan zie je een land dat zich in zestig jaar heeft gevormd van zandstrip tot toonaangevende natie op gebied van innovatie, industrie en farmacie. Een land dat per hoofd van de bevolking meer academici voortbrengt dan enig Europees land. Een land dat jaarlijks meer patentaanvragen indient dan de gehele Arabische wereld om haar heen in een heel decennium.

En dat alles ondanks laffe aanvallen vanuit diezelfde Arabische wereld. Aanvallen ingegeven door pure haat. Door pure irrationele Jodenhaat. Vanwege geen andere provocatie dan het Zijn van Israël. Inmiddels zijn de verschillen tussen het Israelische succes en het Arabische falen zo groot, dat geen mens meer gelooft dat Israël op een eerlijke manier aan haar welvaart is gekomen. Immers, alle mensen zijn gelijk en daarvan is hier geen sprake.

Oorzaken zijn dan snel gevonden. Israël blokkeert willens en wetens de opbouw van Gaza en de Westbank. De zogenaamde veiligheidsmuur en blokkades dienen helemaal niet om een oorlog zoals in ’67 te voorkomen, ze zijn er puur en alleen op gericht de Palestijnen hun levensgeluk te ontnemen. En Hamas, de proxy van alles wat fout is in de Arabische wereld, is er dan als de kippen bij om Westerse antropologiestudentes van ‘objectieve’ informatie te voorzien, waarbij ze voor het gemak zowel de slachtoffers als de plaatjes maakt. Na afloop mogen de maagdelijke hamashoertjes dan in ieder denkbaar praatprogramma uitgebreid van de schrik bekomen. Opnieuw een slag gewonnen.

De geschiedenis van het Midden-Oosten in ogenschouw nemend poneer ik twee stellingen. Ten eerste: Israël heeft in de afgelopen zestig jaar meer aan de vooruitgang van de mensheid bijgedragen dan al haar buurlanden in de afgelopen duizend jaar. Ten tweede: als de Arabische wereld morgen haar wapens neerlegt, dan is het overmorgen vrede. Als Israël hetzelfde doet, dan drijft het Joodse volk overmorgen in zee; conform Artikel 7 uit het handvest van Hamas.

In weerwil van alle bloedsprookjes, mediaverdraaiingen en aperte leugens zeg ik - heiden in hart en nieren – dan ook: toda raba Israel, heb dank.

Echt Nederlands?

2010-06-02T21:09:00.011+02:00

De islamitische vrouwenorganisatie Al Nisa lanceert een campagne om Hollandse eigenheimers duidelijk te maken dat de islamitische cultuur inmiddels écht Nederlands is. Cultuurcentrum de Balie wil samen met u onderzoeken of shariarechtbanken voor Nederland een toegevoegde waarde kunnen hebben, en Job Cohen verklaart PVV en VVD tot gevaar voor de Nederlandse rechtsorde.

Drie berichtjes die je schouderophalend of grompelend tot je neemt. Het zal wel, volgende pagina. Maar als je er vijf seconden langer over nadenkt en probeert te achterhalen wát nu precies dat knagende gevoel teweeg brengt, dan is er geen andere conclusie mogelijk dan dat het typisch Hollandse boerenverstand de afgelopen jaren vakkundig is verdoofd.

Hoe anders is het te verklaren dat je niet in een homerisch gelach uitbarst bij een campagne als die van Al Nisa? De naam alleen al. Al Nisa is echt Nederlands voor ‘de vrouwen’. Al Nisa houdt zich bezig met vrouwen en islam. Wat betekent het om naast moslim, ook Nederlandse te zijn? Inderdaad, in deze volgorde. Al Nisa geeft daarnaast bladen uit voor de Nederlandse jeugd met oerhollandse titels als ‘anti wa-anta’ (jij en jij / meisjes en jongens) en ‘as siraata’ (het pad).

Al Nisa is een religieus geïnspireerde organisatie. Alles draait om de islamitische identiteit. Hoe daarmee om te gaan en hoe die te behouden. Hoe te handelen als je zoontje of dochter vriendschap sluit met een niet-moslimkindje? Want, heilige schrik, het zal je gebeuren als moslima. Laat je net een haring ter grootte van een beekforel naar binnen glijden, sluit je kindje vriendschap met een niet-moslim.

Ik kan me half voorstellen dat je daar als streng-gelovige eerste generatie immigrant een probleem mee hebt. Voor de tweede en derde generatie kan ik het me het al een stuk minder voorstellen. Maar wat ik me helemaal niet kan voorstellen is dat ik dit als écht Nederlands moet zien. Tot de eerste helft van de vorige eeuw was religieuze segregatie misschien echt Nederlands, nu niet meer. Maar dan ook echt niet, daar helpt geen haring of zoute drop aan.

Cultuurcentrum de Balie maakt het nog bonter. In een uitbarsting van samaritaanse zelfhaat heeft hier de gedachte postgevat dat je al nisa kunt helpen integreren door ze hun grondrechten af te nemen. Oftewel, laten we onderzoeken of shariarechtbanken ook in Nederland een plaats verdienen. Goedgevoel professor Maurits Berger mag aftrappen.

Volgens Berger komt het shariarecht voor 95% overeen met het Nederlands recht. We hoeven ons dus geen zorgen te maken zegt de professor. Het DNA van professor Berger komt voor 98% overeen met dat van een chimpansee. Zou de sponsor van zijn leerstoel, de sultan van Oman, zich zorgen maken als zijn colleges ‘islam in de hedendaagse Westerse wereld’ in het vervolg door een aap gegeven werden?

Een van de redenen waarom orthodoxe mohammedanen shariarechtspraak prefereren boven Westerse rechtspraak heeft te maken met de positie van de vrouw binnen de islam. Die is anders. Die is zodanig anders dat ze islamitische landen verhindert de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens te ondertekenen. En dan hebben we het nog niet eens over de positie van homoseksuelen en niet-moslims binnen de sharia, want die hebben geen positie. Echt Nederlands?

Als we niet oppassen gaan we die kant wel op. Een congsi van snobisten, naïvisten en kwaadwillenden wil (ons doen) geloven dat intellectuele zelfkneveling een daad van emancipatie is. Dat een onsamenhangende middeleeuwse collectie van oorlogszuchtige, vrouwonvriendelijke, homofobe en ondemocratische wetteksten gelijkwaardig is aan de Nederlandse grondwet. En dat, wie daar vanuit een diepgevoelde liberale emotie tegen te hoop loopt, ‘aanschuurt’ tegen de Nederlandse rechtsstaat.

Dit laatste kregen de PVV en VVD vorige week van Cohen te horen. Hun kritische beschouwing van zijn gedroomde open-mind-and-borders maatschappij zou volgens de oud-burgemeester mensen uitsluiten. Hoe je precies mensen uitsluit die zich (nog) niet in Nederland bevinden, die geen woord Nederlands spreken en zélfs geen Nederlands paspoort hebben, vermeldde de leider van het nationaal ontvangstcomité helaas niet.

Maar dat hoeft ook niet. Want hij komt ermee weg. En wel om de doodeenvoudige reden dat zo’n beetje elke maatschappijkritische organisatie haar personeel van Bureau 3VK lijkt te betrekken (3x de Volkskrant). En omdat het gros van deze organisaties elkaar kent, helpt en zich laaft aan dezelfde subsidiestromen; hetzij direct, hetzij indirect. En omdat de gelijkgeschakelde media al dit hartverwarmende engagement liefdevol toonzetten en ieder dissident geluid als zijnde schril, vals en on-Nederlands vakkundig smoren.

Centrale thema’s hierbij: 1) misdeeld zijn mensen buiten hun schuld en dienen daarom ongevraagd geholpen te worden. Ook buiten Nederland. 2) Buitenlandse mensen met een kleurtje ontlenen hun identiteit aan religie en cultuur; beide elementen verdienen dan ook bescherming en respect. 3) De welvaart van de één gaat ten koste van de ander en dat is niet eerlijk. 4) Op al deze punten stond ‘het Westen’ tot voor kort aan de verkeerde kant van de morele streep. Maar dat gaan we nu met terugwerkende kracht rechtzetten.

De Balie, Al Nisa, Job Cohen, haring, aanschuren en sharia zijn smaken uit hetzelfde potje. Zijn variaties op een thema. Zonder veel moeite hadden ze ook in één bericht gepast. Want?

Cohen is baas van de PvdA en oud-burgemeester van PvdA-bolwerk Amsterdam. Amsterdam steekt ieder jaar veel geld in cultuurcentrum De Balie, want cultuur. De Balie organiseert samen met ‘armoedebestrijder’ Oxfam Novib het sharia-proefproces. Deze eerste kennismaking vindt plaats in het kader van ‘Justice for All’, één van de vele Oxfam Novib programma’s die mogelijk worden mogelijk gemaakt dankzij de royale subsidie die directrice Karimi (GroenLinks) hiertoe jaarlijks van de Nederlandse overheid ontvangt.

Een deel van de ontvangen gelden sluist Oxfam Novib door naar bevriende organisaties die – om wat voor reden dan ook - geen overheidssteun genieten. Bijvoorbeeld naar ‘Nederland Bekent Kleur’ (NBK). NBK afficheert zich als antiracisme platform en houdt zich boven alles bezig met het achtervolgen van de PVV. Want de PVV is racistisch. Volgelingen van de islam hebben immers vaak een kleurtje. NBK staat dan ook volledig achter Cohens inzicht dat de PVV aanschuurt tegen de Nederlandse rechtsorde.

En als dank voor zoveel positieve aandacht voor het islamitisch gedachtegoed, mag Nederland Bekent Kleur haar antiracisme petities op de site van vrouwenorganisatie Al Nisa plaatsen. Einde bericht. Ons kent ons, de circel is rond en we denken er allemaal hetzelfde over. Maar of dit nu écht Nederlands is? Ik hou het voorlopig op écht links.

Beautiful Flower

2010-05-25T22:47:00.003+02:00

Click for BIG

Update: De hovenier van Sharia4Belgium vat de eigen-huis-en-tuingedachte nog eens bondig samen:

'Wat is het probleem?', vraagt Abu Imran zich af. 'De Shelter is een integratiecentrum. Wel, wij hebben Belgen duidelijk gemaakt dat ze maar beter integreren in de islam.

20 Mei

2010-05-20T09:32:00.004+02:00

Click for big

Het motto van vandaag:

LUX ET LIBERTAS

Vrouwenrecht of krom?

2010-04-11T19:00:00.009+02:00

Illustratie studio Hajo

Waarom trekt de vrouwenrechtenbeweging wél ten strijde tegen vrouwen die menen dat zij op bijbelse gronden een andere roeping hebben dan de man, maar laat zij dit bij islamitische vrouwen passeren?

Zonder ook maar één SGP-vrouw te vertegenwoordigen, lopen vrouwenrechtenorganisaties al sinds begin negentiger jaren de deur plat bij gerechtshoven om deze groep aan hun recht te helpen. Om lidmaatschap te eisen, om bestuursfuncties te eisen, om passief kiesrecht te eisen. Omdat het moet. Van Artikel 1, van de VN, van Aletta Jacobs en van Clara Wichmann.

Deze week oordeelde de Raad van State in een cassatieberoep, aangespannen door de Staat en de SGP, dat het onthouden van passief kiesrecht aan vrouwen binnen de SGP niet door de beugel kan. Het Clara Wichmannfonds ziet hiermee een jarenlange strijd beloond. Niet langer mag de SGP met een beroep op de bijbel vrouwen van de kieslijst weren.

Voorzitter Kolijn reageert: "Dat is een inperking van de eigen vrijheid. Ons wordt de mogelijkheid onthouden om een eigen vereniging in te richten zoals leden dat op grond van onze lezing van de Bijbel willen''. En die lezing is vrij eenvoudig: mannen en vrouwen zijn God even lief maar beiden hebben een andere roeping; waarbij de roeping van de vrouw in 1922 als volgt werd verwoord: "Haar levensdoel, haar levenstaak, haar levenslust is thuis. Zulken vrouwen eren wij naar het Woord Gods, als de wijze, die haar huis bouwt. En we verachten de vrouw die zich haar huis onttrekt, en haar leven zoekt buiten in het publieke leven".

Niet verwonderlijk dat je je hier als voorvechtster van gelijke rechten tegen verzet. De vraag is alleen of je dit ook moet doen als de vrouwelijke SGP-aanhang het hartstochtelijk met je oneens is. Deze vrouwen betonen zich volgens Kolijn namelijk "zeer verontwaardigd en bezorgd". De moraal van waaruit de ‘Clara Wichmannvrouwen’ het proces hebben gevoerd is strijdig met de normen en waarden van de SGP-vrouwen. De emancipatiemoraal van de jaren zestig wordt opgelegd aan vrouwen die hierom niet hebben gevraagd.

Deze morele normoplegging verschilt in niets met de evangelisatiemoraal van pak-em-beet de ChristenUnie, die aanstaande moeders (op geloofsgronden) niet wilde toestaan hun embryo’s op erfelijke borstkanker te laten screenen. En bovendien handelt het Clara Wichmannfonds inconsequent. Want waarom wil men wél deze gereformeerde vrouwen dwingend emanciperen maar laat men moslimvrouwen ‘in de kou staan’? Waarom gaat men voorbij aan het feit dat de rol van de vrouw volgens de Koran nog beperkter is dan de rol zoals die aan de mannenbroeders van de SGP is geopenbaard?

Soera 4:34. "De mannen zijn zaakwaarnemers voor de vrouwen, omdat God hen boven haar heeft gesteld en omdat zij van hun eigendommen uitgeven aan de vrouwen. En de oprechte vrouwen zijn gehoorzame vrouwen en zij waken over zichzelf en de eigendommen in de afwezigheid, zoals Allah ook waakt. En wat betreft de echtgenotes waarvan jullie ongehoorzaamheid vrezen: vermaant hen, als dat niet helpt, negeert hen in bed, en als dat niet helpt, slaat hen licht. Indien zij jullie dan gehoorzamen: zoek dan geen voorwendsel om hen lastig te vallen."

En als een moslimse vrouw wil aangeven dat zij zich in deze rol schikt, dan draagt zij een hoofddoek. "Als uiting van religiositeit" zegt Fatima Elatik. En dan applaudiseert de vrouwenbeweging, tot tranen toe geroerd om zoveel emancipatoire durf. Want witte mannen houden daar niet van, van hoofddoekjes. Dat is omdat ze vrouwen met een eigen wil nog steeds niet kunnen lijden. En al helemaal niet als ze daarnaast ook nog een kleurtje hebben, zo weten deze voorvechtsters.

Wat er bij de hedendaagse feministen niet in wil is dat beide uitingen, passief kiesrecht en hoofddoek, loten zijn aan dezelfde boom. Het gaat in beide gevallen om onderwerping aan religieuze tradities; tradities die gezien het patriarchale karakter, veelal door mannen zijn ingesteld. De ene bevechten en de andere toejuichen is van de gekke. Dat neigt naar racisme. Betuttelracisme.

De Nederlandse maatschappij is ingericht op zelfstandig denkende mensen. Voor traditionele onderwerping, kuddegedrag en verzuiling is weinig plaats meer. Misschien nog net voor die 10.000 SGP-vrouwen maar niet voor honderdduizend jonge moslima’s die uit respect voor soera 4:34 hun hoofd bedekken.

Wanneer het instellingen als het Clara Wichmannfonds daadwerkelijk om emancipatie te doen is, dan trekken zij ten strijde tegen overheidsbeleid en subsidiestromen die de emancipatie van deze groep in de weg staan. Dan trekken zij alle registers open om individuele vrouwen uit de oemma los te weken. Om ze zo dezelfde kansen te geven als Nederlandse vrouwen vanaf de jaren zestig kregen. Want heus, een hoofddoek is geen teken van emancipatie, het is een teken van onderwerping.

Helaas is de vrouwenrechtenbeweging in Nederland het spoor volledig bijster. Niet alleen blijft zij inhakken op het gebeente van een vijand die al vijftig jaar geleden werd verslagen, veel ernstiger is het dat zij de nieuwe vijand niet herkent. De islamitische traditie doet in niets onder voor de meest exreem-patriarchale varianten van het Christendom zoals we die uit de geschiedenis kennen. Toch wordt ze als een vriend onthaald. Zozeer zelfs dat nieuwe Opzij-leden in 2008, als welkomstgeschenk, een exemplaar van de Koran cadeau kregen. Inclusief soera 4:34. Is dit de nieuwe norm voor vrouwenrechten, of is het gewoon krom?

Beleid ex consequentia

2010-03-13T13:48:00.005+01:00

Dat betekent zoveel als: oorzaak en gevolg omkeren. Bij afwezigheid van beleid en handhaving, de consequenties als uitgangspunt nemen en de oorzaak luidruchtig doodzwijgen. Het is een werkwijze die in het Europa van de 21ste eeuw tot cultureel-correcte norm is verheven. Om de boel bij elkaar te houden. Met Nederland als gidsland bij uitnemendheid.

Zo zagen we deze week bij Pauw en Witteman eerwraakspecialiste Renate van der Zee. Ze zat daar vanwege de dubbele moord in Zierikzee waar een ‘gekwetste’ Irakees z’n kinderen had vermoord; want zo gaan we niet met elkaar om, in Irak. De was man in z’n eer aangetast omdat moeder en dochter na een jarenlang regime van incest en huiselijk geweld uiteindelijk aangifte hadden gedaan. En daarmee hadden ze het gezinshoofd zijn waardigheid ontnomen. En dat kan niet, in Irak.

Maar ook niet in Nederland. “Want cultuur is geen oude jas die je aan de kapstok kunt hangen” zei oud-Minister Ella Vogelaar eens. Zij verwoordde daarmee perfect het multicultureel adagium dat door nagenoeg alle politici en bestuurders wordt onderschreven. Cultuur draag je bij je. Dat is het uitgangspunt. Niet de Europese of Nederlandse cultuur zijn het uitgangspunt maar de cultuur waarin je geboren bent. Cultuur en religie zijn genetisch bepaald, daar mag je niet aankomen.

Dus als Jeroen Pauw dan tijdens de uitzending opmerkt dat eerwraak eigenlijk best wel achterlijk is, dan vindt Renate van der Zee dat een rare observatie. “Ik respecteer andermans cultuur” zegt ze. En moord is vreselijk, zonder twijfel. “Maar er zijn in Nederland ook mannen die hun vrouw vermoorden”. Dat is toch ook vreselijk? En dat kon Jeroen alleen maar beamen natuurlijk, je (vrouw en) kinderen vermoorden is ook vreselijk. Dus als de specialiste dan oppert dat daar beleid voor moet komen, dan kan iedereen het alleen maar met haar eens zijn.

En toen was mevrouw van der Zee precies waar ze wezen wilde en de multiculturele elite keek tevreden toe. Niet langer waren onaangepastheid, achterlijkheid en gebrek aan handhaving debet aan een drama, nee wij, de geschokte samenleving, waren in de fout gegaan. Wij hadden namelijk nooit adequaat beleid op deze consequentie ontwikkeld.

Vanuit eenzelfde omgekeerde wereld-gedachte probeert burgemeester Jorritsma van Almere het gebruik van de pinpas te stimuleren. Er vinden namelijk relatief veel gewapende overvallen plaats in Almere en adequate handhaving is om één of andere reden niet aan de orde. Dus benadert de moderne bestuurder het probleem vanuit de consequentie.

Er vinden veel overvallen plaats, en, overvallers willen geld. Dus moet je beleid erop gericht zijn dat er geen geld is, dan houden de overvallen vanzelf op. Da’s logisch. En zoveel plezieriger voor iedereen. Want handhaving van de openbare orde, dat is iets voor de bruinhemden van de PVV; die tijd heeft de moderne Europeaan gelukkig ver achter zich gelaten.

Van hetzelfde laken een pak bij de streekvervoerders. Het aantal geweldsincidenten neemt schrikbarend toe. Want er zijn te weinig camera’s op de bus, maar de provincies hebben onvoldoende middelen. “Dus wordt ons beleid gefrustreerd” zeggen de vervoerders. Welk beleid? Wát gaan die camera’s precies oplossen? Hebben ze aanhoudingsbevoegdheid? Hebben ze geïntegreerde knieschotapparatuur, of gaan ze ‘een gesprek’ aan met de busterroristjes?

‘Beleid ex consequentia’ is geen beleid. Het is journalistiek. Window dressing. Het is ‘beleid’ dat ook de nieuwbakken lijsttrekker van de PvdA, Job Cohen, goed ligt. Zijn credo: zet nooit een programma neer dat een koers verraadt of om handhaving vraagt. Daarvan komen alleen problemen. Dat is niet communitair, daarmee hou je de boel niet bij elkaar.

Dus als de islamitische traditie plots uit alle kieren van de samenleving begint te lekken, dan moet je die kieren vooral niet willen dichten met een appèl aan religieuze pacificatie van de openbare ruimte. Integendeel. Modern beleid dient er in zo’n geval op gericht te zijn islamisering, als spannend cultuurverschijnsel, een plaatsje te geven. Dat de ex-burgemeester gerust een voorloper van deze nieuwe politiek genoemd mag worden, getuigt zijn opmerking in Trouw, uit september 2006: “als religie in de samenleving van de 21ste eeuw een politieke factor is, dan moet de sociaal-democratie een relatie met de religie aangaan”.

De moderne beleidsmaker schrijft zijn programma op basis van gevolgen. Op basis van een situatie die is ontstaan. Een situatie die is onstaan dankzij de structurele afwezigheid van eigen, oorspronkelijk beleid en handhaving. Beleid ex consequentia. Eerwraak of een religieus geïnspireerde moord, maatschappelijke onrust, straatterrorisme of gewoon een krantenkop, anything goes.

De ‘Umwertung der Werte’ die hieruit volgt prikkelt de morele intuïtie van de samenleving. Een intuïtie die door multicultureel beperkten wordt afgedaan als onderbuikgevoel maar die feitelijk zegt: ‘hier klopt iets niet’. Dit is geen oorzaak, dit is een gevolg. Wíj zijn niet van het padje geraakt beste politici, ú bent de weg kwijt.

Gevolg als oorzaak en deviatie als ijkpunt; ook de ludiek bedoelde nieuwe slogan van SIRE is doordrenkt van deze trieste geïnverteerde logica: “aardige mensen, hoe gaan we ermee om?”

De spade kan de grond in

2010-02-21T13:37:00.007+01:00

Chandler's Tombstone Generator

Het Kabinet wordt begraven. Het was even de vraag in welke van de vele bouwputten men zou vallen maar het werd uiteindelijk Uruzgan. Een zelfgeplaatste bermbom die afging door overhaaste demontage. Hoe kon dat zo gebeuren?

Een betere vraag is misschien, hoe kon het zo lang uitblijven? Want deze coalitie werd niet gekozen door het volk. Ze stelde zichzelf samen uit een onwaarschijnlijke optelsom om vervolgens, onder het motto "samen werken, samen leven", samenwerking en samenleving aan de kant te zetten.

Rentmeesterschap en verheffing. Niet luisteren náár maar spreken tót de kiezer. Kleinbijbelse verboden en belastingen streden om voorrang met grootgroene geboden en heffingen. Het volk diende opgevoed en opgelijnd. De afgelopen decennia was er iets misgegaan en dat moest nodig rechtgezet te worden.

Doorgeschoten secularisering en zelfbeschikking waren de oorzaak. Of anders toch zeker intolerantie, individualisme en een te sterke hang naar ‘het eigene’. Nederland was hard op weg een land van fascistoïde racististen te worden en daaraan moest paal en perk gesteld worden.

Paddo’s, coffeshops, vuurwerk, godslastering, koopzondagen, SUV’s, windmolens, pre-screening, CO2-opslag, terrasverwarming, electronische dossiers en databanken, wie was er níet mee bezig bij de vorige verkiezingen? Waarschijnlijk waren velen er niet mee bezig. Desondanks stak dit Kabinet er veel energie in. Omdat God en Gore het hadden opgedragen. Men had mandaat.

Maar niet van de kiezer. En al helemaal niet bij het verhogen van de AOW-leeftijd, het verlengen van de Afghanistanmissie en de ondertekening van het Verdrag van Lissabon. Terwijl dat toch aardige momenten waren geweest om even ruggespraak met het electoraat te houden.

Vanuit democratisch oogpunt is dit Kabinet dan ook drie jaar lang demissionair geweest. Men had geen mandaat en geen idee. Zozeer geen idee zelfs dat eerst honderd dagen werden besteed om te horen waar het volk behoefte aan had. En wat bleek? Het volk had vooral behoefte aan een centrale registratie van gestolen fietsen. En die kwam er, de rest werd bijzaak.

Feit is dat de verkeerde vragen werden gesteld. Dat men dacht de samenleving op regenteske wijze naar de eigen heilsleer te kunnen vormen. Kritiek op immigratie en integratie werd afgewimpeld als fascistisch populisme; een populisme dat we eerder zagen. Kritiek op de islam en islamitische tradities werd afgedaan als racisme; geloof, daar word je in geboren, dat bepaalt je identiteit dus zonder geloof kan niemand functioneren. En wie vraagtekens plaatste bij de menselijke broeikashypothese was een flat-earther. Vak K was de vleesgeworden arrogantie.

Afijn, het is voorbij. Nu kan beëindigd worden waaraan nooit begonnen werd. Bos staat alweer breedlachend op de zeepkist en deelt de bloemen van de begrafenis uit. Jan Peter heeft van Hare Majesteit te horen gekregen dat-ie pas terug mag komen als hij mét geloof wél kan functioneren en zijn zoons, Maxime en Camiel, gaan uitvechten wie Kaïn en wie Abel is.

En de kiezers, wij maken ons op voor weer een lange periode van zelfredzaamheid. Van noeste arbeid en van klippen omzeilen. Wij zullen niet aanzitten aan G20 banketten of plaatsnemen op de tribunes in Vancouver. Voor ons is het weer als vanouds: samenwerking en samenleving.

Herders van de verzuiling

2010-02-14T19:53:00.006+01:00

De Nederlandse politiek wordt gekenmerkt door herdersdrang. Vanuit religieuze, economische en sociale beginselen worden doelgroepen benoemd, bediend en bijeengehouden. Dat deze vroeg twintigste-eeuwse insteek het liberale en geïndividualiseerde Nederland om zeep helpt, lijkt geen enkele politicus te deren.

Vanaf de jaren zestig van de vorige eeuw heeft het maatschappelijk landschap in Europa een metamorfose ondergaan. Religieuze en sociale verzuiling maakten plaats voor het individu. Techniek, reizen, vrij toegankelijk onderwijs en een aanzwellende informatiestroom maakten het samen met de opkomende verzorgingsmaatschappij mogelijk dat personen zich ontworstelden aan knellende kerk-, dorps- en familiebanden. Ieder individu had recht op dezelfde ontplooiingskansen en mocht gaan en staan waar het hem uitkwam.

Dat is het Nederland waarin ik ben opgegroeid. Dat, voor mij, is de Nederlandse identiteit. Geen alom geaccepteerde groepsvoorschriften maar ‘ikke zelf’. Een ik die op geheel vrijwillige basis sociale verbanden aangaat. Die zijn zelfstandigheid verzekerd weet maar zich tegelijkertijd realiseert dat aan ieder sociaal vangnet een prijskaartje hangt.

Deze ontwikkeling nu, is aan sociaaldemocraten en christendemocraten voorbijgegaan. Hier denkt men nog steeds in termen van doelgroepen en zuilen in plaats van ongebonden individuen. De komst van honderdduizenden migranten afkomstig uit gebieden die de individualiseringsslag nog niet hebben doorgemaakt, is dan ook een godsgeschenk voor de communitaire beroepspolitici binnen CDA en PvdA.

Met name Turken, Marokkanen en Afrikanen vormen dankbare maatschappelijke ‘objecten’. Ze verbeelden ‘de arbeidersklasse’, ‘de sociaal zwakkeren’ en zijn aan te spreken op hun religieuze identiteit. Gefundenes Fressen voor al wie de Westerse identiteit niet begrijpt of niet wil begrijpen. Een onvermijdelijke gevolg van dit soort politiek is evenwel dat het de nieuwkomers onmogelijk gemaakt wordt zich te ontwikkelen tot individu, tot volwaardig en intellectueel mondig Nederlander.

Een ander minstens zo kwalijk effect is dat misdragingen van individuen die toevallig afkomstig zijn uit de groep van protegés, worden gebagatelliseerd of verzwegen. Dan ineens bestaan individuen wel. Dan ineens gaat het om acties van eenlingen waarop je de groep niet mag afrekenen. Dan mag niet de hele kudde over één kam geschoren worden, zeggen de herders. Dat de herders de kudde zelf bijeen hebben gedreven en er hun brood mee verdienen moeten we in zo’n geval maar even vergeten.

Deze insteek is inconsistent en kwalijk. De Nederlander verwacht dat iedereen persoonlijk op zijn handelen wordt aangesproken en afgerekend, ongeacht afkomst, religie of ras. In Nederland heeft religieuze en sociale overerving afgedaan. Wie voor een dubbeltje geboren is heeft alle mogelijkheden zichzelf tot kwartje op te werken. Je toekomstmogelijkheden zijn niet minder als je uit een katholieke moeder geboren bent. Dat was in de negentiende eeuw zo. Maar nu niet meer. En dat is een situatie waarnaar we vooral niet moeten terugverlangen.

Toch wordt daar nu uit domme onwetendheid en koele berekening op aangestuurd. Vanuit een pathologisch verlangen mensen groepsgewijs te verheffen, hebben sociaaldemocraten de maatschappij langs etnisch-culturele lijnen opgeknipt en zijn begonnen aan een nieuwe verheffingsronde. Het object van hun affectie: ‘moslims’ en Afrikanen. Die zijn als doelgroep gemakkelijk te herkennen. (Merk hierbij op dat de honderdduizenden Aziaten die zich de afgelopen decennia in Nederland gevestigd hebben niet tot de doelgroep behoren. Zij zijn geïndividualiseerd, zij hebben de Westerse identiteit wél begrepen.)

Mohammed Benzakour verwoordt de ziekelijke neiging mensen een individuele identiteit te onthouden deze week perfect in zijn jeremiade in de Volkskrant waarin hij betoogt: “sociaal zwakkeren [moslims] zijn niet te verheffen als constant hun identiteit [islam] verdacht wordt gemaakt”. Bezakour zegt hier: moslims zijn geen individuen, moslims zijn in hun identiteit geboren en die identiteit ontlenen zij aan de koran. Apostasie is uitgesloten.

Van dit soort uitspraken zouden iedere moderne Europeaan de haren te berge moeten rijzen. Maar niets is minder waar. De sociaaldemocraten, voorheen strijdend tegen de autoriteit van kerk en kapitaal, omarmen de islam als nieuwe groepsbinder. Want groepen moeten er zijn. Zonder herkenbare groepen geen electoraat voor de sociaaldemocraten; dan liever heulen met wat je als emancipatiepartij genadeloos zou moeten bevechten.

De overlap tussen sociale doelgroep en religie maakt tevens dat sociaaldemocraten en christendemocraten tegenwoordig vaak op één lijn zitten. De vroegere vijanden strijden nu zij aan zij vóór religieuze identiteit en tegen secularisering. Net als Benzakour zijn christendemocraten als Hirsch Ballin namelijk van mening dat mensen hun identiteit aan religie ontlenen. Dat zij zonder religie niet kunnen functioneren, dat zij zonder Boek en voorganger programmaloze robots zijn.

De christendemocraten zien de huidige moslimgemeenschap als breekijzer om het door hen zo verfoeide en geseculariseerde Nederland open te breken en terug te brengen in een staat zoals die in de eerste helft van de vorige eeuw bestond. Een keurig georganiseerde, langs religieuze en culturele lijnen verzuilde maatschappij waarbij de politiek slechts tot taak heeft een vreedzame coëxistentie te bewerkstelligen. Ziehier het communitarische denken van de heer Etzioni, het politieke baken van onze Minister President.

Wat de christendemocraten in hun geïnspireerde opwinding echter vergeten is dat de vroegere zuilen bestonden bij gratie van groepsdenken en onwetendheid. De traditionele autoriteit werd algemeen aanvaard. Men moest wel, er waren geen alternatieve informatiebronnen en buiten de zuil kon niemand financieel onafhankelijk zijn. Maar die tijd is voorbij. Anno 2010 zijn Nederlanders te geëmancipeerd en te zeer geïndividualiseerd om de zuilen weer op te richten.

Dat is te zeggen, op één zuil na. De islamitische. Binnen de islamitische geloofsgemeenschap leeft op hoofdlijnen nog wel het besef dat men door geboorte en komaf normen en waarden deelt. Dat men een groepsidentiteit heeft. Een identiteit die door de religieuze leiders gepredikt wordt en door de Nederlandse politiek, de elite en de media in woord en daad wordt bevestigd.

In weerwil van alle integratiedoelstellingen zijn we in Nederland zo op weg een monoliet op te richten. Een zuil die in gesloten afzondering temidden van vijftien miljoen individuen staat en van waaruit geen ontsnappen mogelijk is; Leer noch politiek staan het toe. Een zuil die door de herders van de multiculturaliteit wordt gevierd als toppunt van diversiteit, maar die in de ogen van de moderne Europeaan symbool staat voor de nieuwe apartheid.

De kosten van uitsterven

2010-01-25T20:54:00.006+01:00

De Dodo, geheel kostenloos uitgestorven.

Vanmorgen konden we in diverse kranten en op zo’n beetje alle natuur- & milieufora lezen: "uitsterven plant- en diersoorten kost Europa 1,1 triljoen euro per jaar". Nu is het milieu weliswaar sinds jaar en dag een populaire denominatie om ‘alles wat goed is’ in uit te drukken, maar ditmaal slaat de inflatie wel heel hard toe.

Menigeen zal bij het lezen gedacht hebben: "goh, da’s veel, 1,1 triljoen" om snel over te gaan tot de orde van de dag. Want hoeveel nullen heeft dat, wat kun je ervoor kopen, wat moet je ervoor laten? Och, het zal wel kloppen, het zal wel nagerekend zijn, het staat in de krant.

Ter vergelijking: het bruto binnenlands product (bbp) van de EU bedraagt een slordige 12,5 biljoen euro. En dat is veel geld. Europa verdient daarmee bijna 30% van alles wat er op deze aardkloot verdiend wordt. Maar hoe verhoudt zich dat tot die 1,1 triljoen?

Een triljoen staat voor miljoen x biljoen. Dat is een één met achttien nullen. Dat is ongeveer 100.000 keer zo groot als het bedrag hierboven. Het is meer dan de gehele mensheid door de eeuwen heen ooit heeft verdiend. Alle inkomsten vanaf het oude Egypte tot aan Wallstreet bij elkaar opgeteld vallen in het niet bij deze 1,1 triljoen. En dat dus per jaar.

Ik weet niet of het woord uitdaging hier op z’n plaats is, maar bij gelijkblijvend bbp zou iedere Europeaan tot aan z’n drie- of viermiljoenste verjaardag moeten doorwerken. Zoveel kost het als er in Europa planten of dieren uitsterven. Zegt althans het net gepresenteerde rapport. Gelukkig moeten er binnenkort in Europees verband nieuwe afspraken worden gemaakt over het behoud van biodiversiteit. Komt dat even goed uit!

20 januari

2010-01-19T00:16:00.006+01:00

Mijn laatste demonstratie was op het museumplein, tegen de neutronenbom. De willekeur en onredelijkheid daarvan gingen mijn jongensverstand te boven. 20 januari sta ik aan de Parnassusweg, vanuit dezelfde motivatie.

Ik zal er niet zozeer staan ter verdediging van de persoon Wilders of ter verdediging van de PVV - al zullen de stormtroepers van de antifascistische Jugend daar waarschijnlijk geen boodschap aan hebben. Ik zal er staan omdat ik geloof dat grondwet noch wetboek een collectie vrij te interpreteren politieke openbaringen bevat. Ik zal er staan omdat ik wél geloof in gelijke kansen voor ieder individu. Ik zal er staan omdat een congsi van onnozelen en kwaadwillenden een frontale aanval op de fundamenten van het vrije Westen heeft ingezet.

De coalitie tegen Wilders is ongekend divers. Een feit dat op zich al fascineert want hoe is het mogelijk dat één man met een handvol boude uitspraken een zó incoherente groep tegen zich in het harnas jaagt? Hoe is het mogelijk dat zijn islamkritiek christendemocraten, salafisten, sociaaldemocraten, linksextremisten, mainstream media en zelfs Het Hof tot een gemeenschappelijke aanklacht beweegt?

Het proces tegen Wilders brengt die waanzin in kaart. Als je dan persé iets positiefs wilt zien is dat het wel. Dit proces dwingt om de motivatie van de ‘coalitie van de goeden’ tegen het licht te houden. En dat levert geen frisse beelden op. Zelotisme, heilstaatsidealen, zelfhaat, kwaadaardigheid, goedgelovigheid en pure domheid strijden om voorrang. Eén drijfveer hebben de aanklagers echter gemeen: allen zijn anti-liberaal gemotiveerd.

Van christendemocraat tot ‘antifascist’, van sociaaldemocraat tot salafist. De klagers zijn van mening dat burgers in de eerste plaats tot een groep behoren en pas in tweede instantie zelfstandig burger zijn. Klagers achten het bovendien de taak van de Overheid deze gemeenschappen te beschermen tegen verstorende invloeden immers, het individu ontleent zijn identiteit in hun visie aan de groep, niet aan zichzelf. Het ideaal van de multiculturele samenleving past hierin wonderwel.

En dat de verschillende klagers de moslimgemeenschap ieder een ander nut toedichten doet dan niet meer terzake. Het gaat erom dat ze als groep behouden blijft. Zelfdenkende individuen zijn de klagers een gruwel want denken, dat kunnen ze zelf veel beter.

Zo denken de christendemocraten dat de inspanningen van moslimleiders hun god kenbaar te maken in de openbare ruimte, op den duur ook de christengod weer salonfähig zal maken. Maar vanwege dit gelukzalig vooruitzicht vergeten zij achterom te kijken. Zij zien daarom niet dat nog zeer recent protestanten en katholieken elkaar de hersens insloegen. Zij zien niet dat de zo veelgeprezen en veelmisbruikte geloofsvrijheid slechts tot stand kon komen nadat beide partijen zich expliciet uit de openbare ruimte hadden teruggetrokken. Geloofsvrijheid, zo spraken zij af, beperkte zich tot de boezem van de kerk.

Net zo min zien sociaaldemocraten in dat, nu de arbeidersklasse op de bank ligt en TV kijkt, het definiëren van een nieuw electoraat meer inhoudt dan het langs alternatieve weg doorsnijden van de samenleving. Om vervolgens de zuil met het laagste inkomen en de grootste problemen te omarmen. De Nederlandse maatschappij heeft geen eenduidig aanwijsbare onderklasse meer, PvdA en SP kunnen zichzelf opheffen. Maar in plaats daarvan kantelen zij hun nieuwgevonden zuil en verklaren deze tot te verheffen onderklasse, precies: de moslims. Een beschermwaardige groep.

Zo mogelijk nog simplistischer redeneren de Internationale Socialisten. Opgegroeid in dichtgetimmerde kraakpanden is het succes van de sociaaldemocraten aan hun aandacht ontsnapt. Met kaarsstompjes in de hand lezen zij vergeelde manifesten en dromen van de revolutie. Van een opstand der horigen die de bourgeoisie uit hun koophuizen verdrijft en ten lange leste de arbeidersheilstaat zal verwezenlijken. Maar omdat god volgens deze manifesten niet bestaat spelen moslims in hun droom niet de rol van onderdrukte gelovigen, nee, ze vormen het nieuwe proletariaat; kameraden.

De salafisten tenslotte laten zich al deze onverwachte steun en belangstelling lekker aanleunen. Islamitische hardliners die we nu eens door Fawaz Jneid dan weer door Tariq Ramadan vertegenwoordigd zien. Zij leggen de zwaarste claim op de Nederlandse moslims. Zij eisen hun ziel en zaligheid en worden daartoe gelegitimeerd door alle bovengenoemde communitaristen. Communitaristen die zonder dit soort groepsindelingen hun pathologische maatschappijvisies niet kunnen verwezenlijken.

Ik word daar onpasselijk van. Sociaaldarwinisme van achter de tekentafel. Intellectueel racisme dat individuen ongevraagd een groepsidentiteit oplegt. De aanklacht tegen Wilders is erop gericht deze vorm van culturele humaantaxonomie bij wet te bekrachtigen.

De coalitie van aanklagers ziet niet in dat de kracht van het Westen hem zit in de vrijheid om waarden en tradities tegen het licht te houden en vastgeroeste gewoontes los te kloppen. Om gericht en ongericht te schieten op al wat algemeen aanvaard is. En dat net zo lang tot er een individu uit zijn heilige huisje stapt en een beter huis bouwt. That’s how the West was won, door individuen. Niet door heilige huisjes.

Baggerfeesten

2009-11-28T23:04:00.006+01:00

It’s the season to be grudgeful, tra’lalalala trala’lala. Het is het seizoen dat goed en zwart hun fatsoensnormen en maatschappelijke verwachtingen toetsen aan de traditie van een kinderfeest. Het is het seizoen om van stro een Sinterklaas te maken en joelend te verbranden.

Dit jaar mocht Anouk, de stoere tattoo-rocker en moeder van drie kinderen (vierde onderweg) de pop in brand steken. Zij vindt 5 december "een racistisch baggerfeest dat verboden zou moeten worden". Way to go Anouk, jouw kinderen gaan je hier later dankbaar voor zijn. Nu alleen nog dat stomme Kerstfeest en die rare verjaardagstraditie afschaffen en je kids stappen straks helemaal clean en zonder storende referenties de wijde wereld in.

Voor Anouk is Sinterklaas een racist, voor anderen staat hij symbool voor het christendom, de kruistochten of culturele overheersing. Eigenlijk kun je het zo gek niet verzinnen of het kleeft Sint aan. De mottige mantel van deze goeiige sukkel is verworden tot projectiescherm voor persoonlijke en ideologische frustraties.

En dit beeld is niet meer weg te poetsen. Zo heeft de goedheiligman in Amsterdam het kruis op zijn mijter moeten inleveren omdat er een subtiele maar evidente verheerlijking van het christendom uit sprak. Het hielp niet, Sint bleef die moslimbashende katholiek die hij in de ogen van de kindertjes altijd al geweest is.

De NOS liet een pakjesboot door de regenboog varen om zwarte piet een ander kleurtje te geven. Het mocht niet baten. Sint bleef de vleesgeworden onderdrukker van het negerdom. Wie blank is krijgt lekkers wie zwart is de roe.

Sint is überkatholiek, Sint is racistisch, Sint is anti-multicultureel. Vinden geëngageerde ouders en vinden lieden die het vanwege hun achternaam moeilijk hebben in onze maatschappij. Daarom is tweetsrapper ‘Rotjoch’ van mening dat de goedheiligman gebakstenigd moet worden. "Sinterklaas is het bewijs van de stiekeme racisme in dit land [...] Donder op T is respectloos [...] bakstenen die hap".

(cynical mode=on) Ja lieve peuters het is me wat, kankersinterklaas moet dood. Is niet meer van deze tijd. Dit zijn namelijk de tijden van offerfeest en suikerfeest. Van slavernijherdenking en ontwikkelingssamenwerking. Dit zijn de tijden waarin het boze Westen moet boeten voor de wereld die zij geschapen heeft. De wereld van Nokia en internet, van Boeing en van Microsoft, van hartchirurgen en sociale zekerheid. Een hele foute wereld. En die foute wereld verander je niet door je eigen tradities te vieren, stel je voor!

En al helemaal niet met een traditie die het Westerse denken verheerlijkt door eigen rijkdommen weg te schenken en verdwaalde vreemdelingen binnen te vragen.

(cynical mode=off) Het probleem met Sinterklaas is tweeërlei. Ten eerste plaatsen we een eeuwenoude traditie met bijbehorende versierselen in de moderne tijd en kijken vervolgens of ze voldoet aan de normen en waarden van vandaag. Dat blijkt niet het geval. Ten tweede staan we toe dat dit gebeurt. Anouk wordt niet gestenigd, Rotjoch niet gekeeld en Cohen niet gevierendeeld.

Het sinterklaasprobleem is evenwel niet des Sinterklaas’. Het probleem zit hem in het anachronistische karakter dat iedere traditie eigen is. Want, geen misverstand, élke traditie kun je op deze manier om zeep helpen. Of je kunt eisen dat ze verboden wordt. Zo ken ik een traditie die een man verheerlijkt aan wiens erectie het bloed van een negenjarige kleeft. Ook ken ik tradities waarbij duizenden stuks vee geslacht worden ter meerdere eer en glorie van het onkenbare. Allemaal niet van deze tijd en, mijns inziens, niet geschikt voor tere kinderzieltjes.

Ik ben tegen slavernij en geen racist. En als ik er ooit achter kom dat de pakjesboot haar medewerkers betrekt van een Arabische slavenmarkt ben ik de eerste om Tabbertman in de ban te doen. Maar tot die tijd zie ik het Sinterklaasfeest als een onschuldige traditie. Een toneelspel waarbij ‘Piet Römer’ en meisjes van dertien zich schminken en verkleden om hun goede bedoelingen de vrije loop te laten.

Honi soit qui mal y pense, schande op hen die hier kwaad van denken.

Staatsjournaal 26 Nov 2009

2009-11-27T00:06:00.007+01:00

Eigenlijk mag ik er van m’n vrouw en de dokter niet meer naar kijken maar de dokter is ziek en m’n vrouw doet boodschappen. Het is acht uur, het is goedenavond Sacha de Boer.

"Maar mevrouw de Minister, we krijgen straks al de kilometerheffing, bent u niet bang dat met de aangekondigde verhoging van de energieprijzen de burger denkt: wanneer houdt het nu eens op"? Maria van der Hoeven mag uitleggen waarom de voorgestelde verhoging van de energiekosten alleszins redelijk is.

We krijgen windmolens in beeld. Want daar gaat het om, windmolens. Er moeten de komende jaren namelijk vele duizenden van deze nooit-renderende en onbetaalbare Don Quichote-bliksemafleiders bijgebouwd worden. En dat kost geld, heel veel geld maar ‘wij’ hebben dat beloofd; aan Europa, aan Kyoto. "Alles heeft zijn prijs", legt onze Minister geduldig uit. "Als we dingen willen met elkaar, en we willen dingen met elkaar, we willen een schoner milieu en duurzame energie, dan moeten we er rekening mee houden dat daar een prijskaartje aan hangt".

Ik zit erbij en ik kijk ernaar. Ben ik nou de enige? Ben ik de enige in mijn omgeving die verstaat wat de Minister zegt? Die begrijpt dat onze Minister van Economische zaken middels uitgekauwde cliché’s probeert baarlijke nonsens aan aperte onwaarheden te koppelen? En als ik straks ga slapen, kruipt dan mijn bodysnatchende dubbelganger uit zijn peul en doneer ik vanaf morgen aan Greenpeace en Oxfam Novib?

Er is niets mis met ons milieu mevrouw de Minister! Het is sinds vijftig jaar nog nooit zo schoon geweest. De lucht, het water, de grond, het kruipt en krioelt van nieuw leven. En al dat leven wordt beschermd. Met wetten. Met hekjes. Met spandoeken, kluppies en subsidies. En dat weet u heus wel mevrouw Van der Hoeven; u weet heel erg goed dat de door u voorgestelde verhoging van de energieprijzen niets te maken heeft met ‘het milieu’ maar alles met ‘het klimaat’.

Het klimaat dat volgens de malafide industriebestrijders van het IPCC niet tegen CO2 kan. Deze club, en deze club alleen is er de oorzaak van dat de energierekening omhoog gaat. Deze club, gezeten op een kerkhof van gefalsificeerde hypothesen lukt het om het samen met de mastodonten van de anti-kernenergiebeweging voor elkaar te krijgen dat wij, gebrainwashte idioten die we inmiddels zijn, miljarden inzetten op windmolentjes die nooit nooit nooit in welke energiebehoefte dan ook zullen voorzien.

Maar dat is ook niet de bedoeling. Want waar het om gaat is de lang gekoesterde wens de Westerse welvaart eerlijker te verdelen. Met ontwikkelingshulp is dat nooit gelukt, maar als je bedrijven scherp kunt bijsturen in de keuze van hun vestigingsplaats, om maar eens wat te noemen, dan ben je een eind op de goede weg. Dan ben je ook gelijk minder afhankelijk van de medewerking van de lokale bevolking. De Westerse multinationals kun je sturen, de Mugabes niet.

En dat weten inmiddels ook de ontwikkelingslanden in kwestie. Afrika vraagt om 65 miljard extra per jaar. De VN waarschuwt voor klimaatvluchtelingen en China zegt "dat de ontwikkelde landen in Kopenhagen extra moeten bijdragen. Zij hebben immers 200 jaar voorsprong". Bram Schilham zit in Kopenhagen klaar te wezen voor de komende klimaattop "waarvan veel zal afhangen".

De voormalig politiek redacteur is gepromoveerd tot NOS-klimaatcorrespondent, Sacha memoreert het voor de zekerheid nog maar even. Deze Bram Schilham dus, hoorde Minister Cramer naar aanleiding van de Chinese chantagepraat zeggen: "dát is de stap waar we op zaten te wachten".

Het is duidelijk dat mijn klimaatneutrale peul nog niet is opengebarsten. Ik ben volgens mij de enige die het niet begrijpt; "er moeten vele miljarden op tafel komen om de ontwikkelingslanden tegemoet te komen en te beschermen" voiceovert Bram. Bram begrijpt het wél. Misschien is het morgen mijn tijd, misschien barst mijn peul en dan begrijp ik het ook.

Maar genoeg kille wetenschap en moeilijke argumenten moet Laroes gedacht hebben, nu een onderwerp dat iedereen begrijpt: Israël is een bastaard.

Het besluit om de komende tien maanden geen nieuwe nederzettingen te bouwen is een geste richting Obama maar zal niet tot nieuwe vredesonderhandelingen leiden, zo vernemen wij. Want noch Palestijnen noch kolonisten (ook wel ‘dé Israëliërs’genoemd) waren blij met Natanyahu’s aankondiging. De kolonisten zien het als een toegeven aan de Palestijnen, de Palestijnen op hun beurt willen niet praten zolang Jeruzalem niet op voorhand tot Palestijns gebied wordt gerekend. Kortom, de bekende Israëlische mediamanipulatie zo weet de kijker na afloop.

Bij wijze van human interest volgt hierna een korte reportage naar aanleiding van het bloedbad dat islamitische terroristen een jaar geleden in Mumbai aanrichtten. De enige terrorist die het overleefde staat momenteel terecht. Aanleiding genoeg voor NOS-correspondente Wilma van der Maten om eens rond te vragen in het geboortedorp van de terrorist. En wat bleek?

Er wonen daar dus helemaal geen boze baarden. Iedereen was geschrokken en geschokt over het gebeurde. Het verhaal ging dat zijn vader hem aan extremisten had verkocht omdat de sociale en economische omstandigheden in het dorp nogal te wensen overlieten. Een zienswijze die ook door de burgemeester werd bevestigd: "als Kasaf gewoon naar school was gagaan, was dit niet gebeurd". En omdat alles uit sociaaleconomische motieven verklaard kon worden, had het voor de rapportage geen toegevoegde waarde om de woorden ‘moslim’ en ‘islam’ te gebruiken. Wat Wilma dan ook niet deed.

Die woorden kwamen pas in het laatste item over Sacha’s lippen. Het is namelijk weer Hadj. En wat hebben ze het zwaar dit jaar lieve kijkers. Gisteren was het noodweer, vandaag was het bloedje heet en morgen werd er opnieuw slecht weer voorspeld. En dan ook nog de Mexicaanse griep. Er waren dit jaar al vier doden gevallen. "Maar", zo vertelt een jongeman die ernstig de camera inkijkt: "mensen die op bedevaart gaan moeten niets vrezen". Inshallah! Ja, zelf was hij wel ingeënt, ook inshallah. En terwijl het Allahu Akbar uit de menigte opstijgt schakelen we terug naar Sacha de Boer, het gezicht vol begrip.

Mijn gezicht is inmiddels ook vol begrip, voor mijn vrouw en mijn dokter.

Goochelen met cijfers

2009-11-24T23:19:00.005+01:00

”Dit is gewoon crimineel. Het is onacceptabel”. Minister Cramer reageert dinsdag fel op vragen van de PVV. De klimaatsceptische PVV wil van de Minister weten of het waar is dat het IPCC al tien jaar de kluit belazert.

Voor de goede orde: niet het IPCC is in de ogen van de Minister crimineel, maar de hackers die opgehengelde mails en documenten online zetten. Zij hebben gegoocheld met de cijfers beweert Minister Cramer en zij bevestigde de Kamer voor alle duidelijkheid nog eens: ”ons ijkpunt is het IPCC”.

Maar dat wisten we natuurlijk al. En dat maakt deze hele affaire zo interessant. Héél de wereld baseert zich immers op de data van het IPCC. Iedere klimaattop is gebaseerd op de data van het IPCC. Zó gesteld zijn overheden op het IPCC, dat zij de financiering van deze club volledig voor hun rekening hebben genomen. En als dank wordt vervolgens de milieuministers van meebetalende landen de gelegenheid geboden IPCC-rapporten vooraf in te zien.

De Minister, van huis uit bioloog en daarmee wetenschapper, vindt dit geen probleem. Zij is niet bang dat het IPCC naar aanleiding van commentaar door sponsorende policy makers genegen zal zijn rapporten in een bepaalde richting te schrijven. (Overigens dezelfde richting als waarin de activistische oprichters van het IPCC de wereld tien jaar geleden stuurden, maar dit terzijde.)

Voor wie niet goochelt maar googelt was het al enige tijd duidelijk dat het IPCC en haar toeleveranciers in de wetenschappelijke wereld niet van onbesproken gedrag zijn. Om het netjes te zeggen: het IPCC heeft menige contra-expertise vakkundig gefrustreerd of om zeep geholpen. Eveneens is het opvallend dat critici van het IPCC bijna altijd met emeritaat of pensioen zijn; in ieder geval zijn ze onafhankelijk van subsidiestromen. Want, zo bevestigen ook de onderschepte e-mails, als je het IPCC tegen je hebt dan kun je niet alleen fluiten naar je onderzoeksgelden, ook je wetenschappelijke carrière eindigt abrupt.

Een wetenschappelijk geschoold Minister dient dergelijke signalen serieus te nemen. Zeker als het nationale klimaatbeleid volledig trekt op de rapporten van dit IPCC. De wetenschappelijke integriteit van een instituut dat op het punt staat – door haar aanbevelingen – de (industriële) wereld ingrijpend te veranderen, hoort boven iedere verdenking verheven te zijn. Wanneer dit niet het geval is, dan moet je je als wetenschapper achter de oren krabben, dan moet je een second opinion zoeken en niet à priori de vragensteller als nitwit, leugenaar of querulant wegzetten.

En dat geldt in het bijzonder voor een Minister die zelf afkomstig is uit de Wetenschappen. Haar past het niet om antwoorden op Kamervragen te larderen met suggestieve adjectieven als “gegoochel” en “crimineel” en “selectief”. Ook niet als zij jarenlang bestuurslid was van een instituut als Milieudefensie. Ook niet als zij indertijd acties als die van Wijnand Duyvendak en Bluf! ondersteunde (inbraak in Ministerie Economische Zaken n.a.v. geruchten over de bouw van een nieuwe kerncentrale).

Zélfs niet als haar ideeën over milieu en de herverdeling van welvaart samenvallen met die van de IPCC-oprichters. Want ook dán dienen wetenschappers integer te blijven en ook dan gaat het landsbelang voor. Ja toch, Minister?

Klimaat: beleid of belijdenis?

2009-10-30T13:18:00.005+01:00

God bestaat want dat staat in de bijbel. En de bijbel is juist want dat is God’s woord. De perfecte circelredenering. Hetzelfde kunstje flikt het IPCC met betrekking tot global warming en de wereld tuint er met open ogen in.

In essentie komt de klimaatdiscussie neer op de vraag: is menselijke activiteit er de oorzaak van dat de gemiddelde temperatuur op aarde de afgelopen eeuw is gestegen? Ja, zegt een ruime meerderheid; ‘Anthropogenic Global Warming’ (AGW) is een feit. “Daarover zijn wetenschappers, regeringen, het IPCC en de VN het eens. Er is consensus en verder onderzoek is een verspilling van tijd en middelen.”

Staatssecretaris Frans Timmer - druk druk druk - reageert in een interview met ‘de klimatosoof’ dan ook geprikkeld als deze de AGW-consensus ter discussie stelt “ik ga het beleid niet bepalen op basis van dissidenten die denken dat de wereld plat is”. De boodschap is helder, wanneer je niet behoort tot de AGW-consensii dan ben je een ongelovige, een tijdverspiller en een Neanderthaler die nog denkt dat de aarde plat is. Maar wie is hier nu eigenlijk achterlijk?

Als een klein Maxima’tje heb ik gezocht naar de consensusdiscussie maar ik heb haar niet gevonden. Er is voorafgaand aan de consensusverklaring geen discussie gevoerd. Helemaal nergens zijn sporen te vinden van objectief peer-reviewed onderzoek die het consensuscredo rechtvaardigen. Sterker nog, het AGW-argument is als een openbaring uit de blauwe lucht komen vallen. Plots was het daar en gaandeweg breidde de geloofsgemeenschap zich uit.

De kern voor de AGW-consensus vinden we terug in de IPCC statuten. We lezen: de rol van het IPCC “is to assess on a comprehensive, objective, open and transparent basis the latest scientific, technical and socio-economic literature produced worldwide relevant to the understanding of the risk of human-induced climate change, its observed and projected impacts and options for adaptation and mitigation”.

Samengevat: het IPCC ziet AGW als vaststaand feit en stelt zichzelf ten doel (op basis van relevante literatuur) haar effecten te onderzoeken en de gevolgen in te dammen. Er is nergens in de statuten sprake van onderzoek naar de óórzaken van klimaatverandering, er wordt slechts gesproken over het observeren en beteugelen van de effecten van AGW.

Maar hoe zit dat dan met al die regeringen die hun beleid en miljardenuitgaven op deze transcendente verklaring baseren, hoe zit het met de wetenschappers, en met de VN? Nu, dat zit als volgt: het IPCC is opgericht door de VN. Het IPCC (en haar wetenschappers) worden betaald door de deelnemende landen/regeringen. Onderzoeksgelden worden gegund aan wetenschappers met projecten die in lijn zijn met de IPCC statuten. De resultaten tenslotte, worden vastgelegd in rapporten waarvan de management samenvatting (de Summary for Policy Makers) moet worden goedgekeurd door de regeringen die het onderzoek bekostigden. Wie betaalt, bepaalt.

En daarmee is het kringetje rond, wordt uitgangspunt tot resultaat en is de consensus volledig. Dan is het alleen nog zaak de Apocalyps af te kondigen, de PR-machine op toeren te brengen en dissidenten tot gek te verklaren. De aarde is niet plat ‘and 100.000 lemmings can’t be wrong’. Op naar de Crystal Cathedral in Kopenhagen voor de hoogmis!

De nieuwe PvdA helderheid

2009-10-20T13:24:00.003+02:00

De PvdA staat er (wederom) beroerd voor in de peilingen en ook nu weer weet de partij dat dit komt ‘omdat de boodschap niet duidelijk genoeg werd gebracht’. Wouter Bos verklaarde bij Pauw en Witteman: “één van de fouten die we gemaakt hebben is dat we onvoldoende helder waren”.

En op zijn blog: “laten we proberen zo snel mogelijk wat misstanden uit de weg te ruimen”. Heel goed, want onderhand weet niemand meer wat volgens de PvdA nu precies de essentie van een sociaaldemocratische partij is. Daarom zullen de dwalende socialisten ook verheugd zijn over Wouters’ boodschap van afgelopen maandag:

“Iemand verdrinkt niet omdat hij niet geholpen wordt, iemand verdrinkt omdat hij niet kan zwemmen”.

Helder, we kunnen dus stoppen met ontwikkelingssamenwerking, met de Vogelaarwijken, met positieve discriminatie, emancipatie, kortom: we kunnen stoppen met verheffen in de meest brede betekenis van het woord. Iemand ligt niet op de grond omdat hij niet geholpen wordt, maar omdat hij niet kan staan. Het nieuwe socialisme. Helder.

Van dundoek tot hoofddoek

2009-10-04T16:29:00.005+02:00

"Deze vorm van ongedwongen integreren leidt niet alleen tot heel veel plezier, maar vooral tot het broodnodige wederzijdse begrip", stellen de bedenkers van de Friese-vlaghoofddoek. Onder het mom 'doek-is-doek' verbouwden zij de Friese vlag tot religieus hoofddeksel.

Soms ben ik wel een beetje jaloers op zoveel naïviteit. Wat moet dat heerlijk zijn, een constant warme onderbuik en zo’n prettig gevoel in je hoofd. Het gevoel een professionele ‘goede buur’ te zijn. Het gevoel dat iedereen hetzelfde wil als jij: nooit meer oorlog, nooit meer fascisme, nooit meer racisme. En dat jij geroepen bent te bemiddelen tussen witte en bruine mensen, tussen stadse en dorpse mensen en tussen mensen mét en zonder hoofddoek. Want jij weet doek-is-doek dus alle mensen zijn gelijk, ongeacht aangeboren of culturele verschillen.

Zelf ben ik die roze niet-polariserende bril jaren geleden kwijtgeraakt. Een kruisje om de nek of een hoofddoekje, ik zag het ooit als uitstervende folklore en schikte e.e.a. onder de tab ‘private aberraties’. DNA-onderzoek, kosmologie, deeltjesfysica, evolutieleer, cognitieve wetenschappen, daar lagen mijn interesses. Niet bij de christelijke of islamitische exegese. En ik veronderstelde dat iedereen van mijn generatie er zo over dacht; to explore strange new worlds, to boldly go where no man has gone before.

Maar inmiddels hebben we na drie stappen voorwaarts ook de spreekwoordelijke twee stappen achterwaarts gemaakt. En het heeft er alle schijn van dat het daar niet bij blijft. Ergens op weg naar de 21e eeuw heeft progressief Nederland een verkeerde afslag genomen en ijvert nu bedoeld en onbedoeld voor seksescheiding, segregatie en religiosering van zowel het individu als de openbare ruimte en het onderwijs; de evolutieleer is weer een aanvechtbare theorie naast het scheppingsverhaal geworden.

Dat strikt-confessionelen dit progressie noemen kan ik begrijpen, dat progressieven dit een acceptabele ontwikkeling vinden niet. Maar misschien is de strijd tussen Darwin en Genesis nog de minst gevaarlijke, dat is een openlijke strijd tussen feiten en openbaring. Gevaarlijker is de ontwikkeling waarbij religieuze symbolen en gebruiken uit naïviteit en compassie van hun culturele betekenis worden ontdaan om hun aanwezigheid in een neutrale openbare ruimte te legitimeren.

Het intens lieve echtpaar dat voor Fadwa Kartoubi een hoofddoek uit de Friese vlag knipte ("er is geen enkel beletsel dat een hoofddoek er een beetje vrolijk uitziet"), acteert vanuit een onschuld zoals ik die 20 jaar geleden bezat; waarschijnlijk had ‘us mem’ op zaterdag ook een doekje over de krullers dus als zo’n deerntje dat nou toch graag wil? Het is maar een lappie stof hoor! Neen driewerf neen, dat is het niet en ik daag alle hoofddoekapologeten uit een moslima of imam te vinden die hun visie deelt. De hoofddoek in het West-Europese straatbeeld is net zo min ‘een lapje stof’ als de Amerikaanse vlag op het Witte Huis dat is.

Agent provocateur du voile, Fatima Elatik, heeft het steevast over "een uiting van religiositeit" als haar hoofdtooi ter sprake komt. Voor haar en voor die tienduizenden moslima’s die hun hoofd de afgelopen jaren steeds vaker en steeds verder zijn gaan inpakken is deze dracht een teken van religiositeit. Hiermee willen zij aan iedereen die zich samen met hen in de openbare ruimte bevindt kenbaar maken: "ik heb mij onderworpen aan de islamitische sharia, Allah waakt over mijn seksuele integriteit. Wees dus gewaarschuwd en val maar een ander lastig". Hoezo een lapje stof?

Als je de religieuze betekenis persé onder het vloerkleed wilt vegen door te claimen dat het maar een lapje stof is, dan moet je ook consequent zijn en de rituele jongens(- en meisjes) besnijdenis een cosmetische ingreep noemen. Dan is ‘handweigeren’ een probate maatregel om verpreiding van griep (en menstruatiebloed) tegen te gaan. Dan zijn gescheiden klas- en inburgeringslokalen een efficiënt middel bij de preventie van zedendelicten. Maar zo consequent is men niet. Sterker nog, van sommige voorwerpen en goederen verwacht de multiculturalist juist dat wij daarvan wél de rituele betekenis inzien, ook als wij die van huis uit niet kennen.

Zo moeten we volgens Professor Mr. Wibren van de Burg (Erasmus Universiteit) ophouden met blikjes varkenspaté e.d. in het kerstpakket te stoppen, varkens zijn binnen de islamitische traditie onreine beesten dus daarin volharden is flauw. Ook flauw is het om je glaasje wijn niet even weg te zetten als je islamitische disgenoten hebt of van de taxichauffeur te verwachten dat hij zowel jou als je hond meeneemt. Of, helemaal superflauw, denken dat een politie-agente of een rechter haar werk niet kan doen wanneer ze een hoofddoekje draagt.

Want in dat geval is het doekje weer gewoon een stukje stof zonder betekenis. We moeten dan vergeten dat het onbetekenende lapje textiel symbool staat voor een heel andere vorm van maatschappelijke wetgeving, namelijk de sharia. Dat het hoofddoekje niet af mag omdat ‘haar wet’ dat verbiedt en dat die wet volgens Tariq Ramadan weliswaar voor een deel overeenkomt met de Nederlandse wet, maar dat er toch duidelijk verschillen zijn waar moslims kritisch mee om dienen te gaan. We worden door mensen als Mr. Wibren verzocht te vergeten dat de vrouw aan de andere kant van het hekje trouw heeft gezworen op een wetboek dat zij, blijkens de symbolen waarmee ze zich wenst te tooien, niet op zichzelf van toepassing acht.

Eigenlijk komt het erop neer dat de Nederlandse samenleving in alles de islamitische traditie moeten faciliteren door, zo het uitkomt, religieuze symbolen aan te zien voor gebruiksvoorwerpen en van gebruiksvoorwerpen ook de islamitische betekenis in acht te nemen. Dat je op deze manier juist een muur opwerpt tussen de Nederlandse maatschappij en de individuele moslim lijkt alle do-gooders te ontgaan. We kunnen wel uit medelijden en medeleven de hele maatschappij groen schilderen maar met integratie heeft dat weinig van doen.

Laten we in godsnaam ophouden met dit egalitair paternalisme. Laten we ophouden niet bestaande schulden in te lossen. Laten we ophouden te zoeken naar slachtoffers die er niet zijn. Gelijkwaardigheid bereik je niet door zelf drie stappen terug te doen en je eigen verworvenheden overboord te kieperen. Gelijkwaardigheid bereik je door de regels van het spel klip en klaar uit te leggen en door erop toe te zien dat iedereen zich eraan houdt.

Een hoofddoek is geen doek, een non is geen leek en een moslima geen imam. De moslimse hoofddoekjes en burka’s, gedragen door burgermeisjes, zijn niet te vergelijken met nonnenkapjes of priestergewaden en al helemaal niet met moeders haardoekje. De kledij van priesters, nonnen en imams hoort bij hun religieuze ambt. Christelijke lekenmeisjes hebben geen verplichte dracht en moeders haarnetje heeft geen religieuze betekenis. Hoofddoek en burka zijn daarmee wel degelijk ‘anders’.

En van alles wat anders is mag en moet de maatschappij zich hardop afvragen of zij dat wil tolereren. En zo ja, in welke mate, op welke plaatsen en onder welke voorwaarden. Zo zijn de regels van het spel. Mensen hebben gelijke rechten, culturen niet. Veel politici in Nederland maken de fout cultuur en religie als een strikt persoonlijke keuze te zien. Daardoor worden persoon en cultuur vereenzelvigd en leidt het begrip individuele diversiteit onherroepelijk tot waardenrelativisme. Het reduceren van de Friese vlag tot een ‘doek’ om uit die doek vervolgens een hoofddoek te naaien is hiervan een bijna filmische illustratie.

Identiteit en integratie

2009-09-27T13:04:00.006+02:00

Integreren is niet hetzelfde als het opgeven van je eigen identiteit, hield Aboutaleb donderdag de aanwezigen voor. De Rotterdamse burgemeester sprak op het eerste integratiedebat dat sinds het vertrek van bruggenbouwer Ramadan werd gehouden. Waarschijnlijk zonder het zelf te realiseren raakte hij hiermee de kern van de zaak.

Identiteit is een begrip dat steeds weer boven komt drijven in discussies waar cultuur en integratie een rol spelen. Prinses Maxima kon de Nederlandse identiteit niet vinden, Hirsch Ballin weet dat veel mensen hun identiteit aan religie ontlenen en Aboutaleb probeert de allochtone gemeenschap gerust te stellen met de mededeling dat zij hun identiteit kunnen behouden. Hoe logisch dit alles ook op ons, de toehoorder, moge overkomen, als je er twee seconden bewust over nadenkt kun je niet anders dan concluderen dat ‘identiteit’ wel erg veel betekenissen moet hebben.

Een blik in het woordenboek verklaart waarom. Van Dale geeft twee betekenissen voor het begrip identiteit: 1) gelijkheid, en 2) eigen karakter. Twee betekenissen die met elkaar in tegenspraak zijn, misschien zelfs elkaars tegenovergestelde zijn. Want hoe kan er met zestien miljoen ‘eigen karakters’ sprake zijn van ‘gelijkheid’? Of, uitgaande van gelijkheid, is er binnen ‘de Nederlandse identiteit’ wel ruimte voor eigen karakters, voor individuen? Met de beantwoording van deze vraag beantwoord je ook het integratievraagstuk.

En dat antwoord is verrassend eenvoudig: Europa heeft de afgelopen zestig jaar, en eigenlijk de afgelopen tweehonderd jaar, een ontwikkeling doorgemaakt die de maatschappij grondig veranderde en haar burgers transformeerde van groepsdenkers tot individueel denkers. Van gedachtenhorige (kerk, staat, kapitaal) werd men tot gedachteneigenaar. Zo kreeg het begrip identiteit langzaam haar tweede betekenis, die van ‘eigen karakter’. Een betekenis die voor menig Europeaan vandaag de énige betekenis van het woord is.

Aboutaleb heeft deze ontwikkeling in sneltreinvaart en in persoon doorgemaakt; net als alle succesvolle nieuwkomers overigens. Komende vanuit een situatie dat ‘de groep’ de leefregels voor (en daarmee de identiteit van) het individu bepaalt, heeft hij ervoor gekozen zijn eigen identiteit te bepalen. Van ‘gelijkheid’ naar ‘eigen karakter’. Een metamorfose die cruciaal is voor wie in West-Europa wil aarden. Wie zich niet ontwikkelt tot individu zal altijd een amorfe classificatie als vreemdeling, gastarbeider, of allochtoon opgeplakt krijgen.

En daarmee zijn de geruststellende woorden richting allochtone gemeenschap wat kort door de bocht. De Nederlandse samenleving bestaat uit individuen van diverse pluimage die zich in los-vast verband organiseren rondom sociale ankerpunten als werk, familie, religie en verenigingsleven. Ankerpunten die stuk voor stuk hun eigen regels en gebruiken kennen maar waarvan iedere Nederlander weet dat hun geldigheid zich beperkt tot de boezem van dat specifieke (verenigings)verband. Daarbuiten is de ruimte neutraal en zijn geen uitingen zichtbaar die duiden op een collectieve identiteit. Behalve grondwet, wetboek en gedeelde feitenhistorie kent de Nederlandse samenleving geen dwingende samenhang.

Veel allochtone gemeenschappen, met name de islamitische, kennen deze dwingende samenhang wel. Sterker nog, het bepaalt de identiteit van allen die deel uitmaken van zo’n gemeenschap. Er heerst gelijkheid en eigen karakters worden niet gewaardeerd. Stellen dat men de groepsidentiteit kan behouden en tegelijkertijd volwaardig Europeaan kan worden is daarom onjuist. Wie Europeaan wil worden dient zijn groepswaarden tot persoonlijke waarden te maken en de rechten en plichten die eruit voortvloeien te beperken tot het eigen hoofd en het ‘verenigingsgebouw’. Aboutaleb heeft deze omslag gemaakt en spreekt de allochtone gemeenschappen toe vanuit deze optiek.

Voor hem zijn geloof, cultuur en traditie ("dat hé ouwe [tegen je vader] heb ik nooit willen overnemen") persoonlijke overtuigingen geworden die moeten passen binnen "de fundamenten van onze rechtsstaat". Gebruiken en overtuigingen, religie en feitelijk ook cultuur, vormen voor hem een persoonlijke filtering van wat er in de wereld te koop is. Als dat je insteek is dan kun je met recht zeggen: ik ben Nederlander met Marokkaanse roots en ik ben ook moslim; ik ben geïntegreerd maar ik heb mijn identiteit niet opgegeven.

Het gros van de traditionele allochtone gemeenschappen heeft die stap echter niet gemaakt. Hier overheerst het groepsdenken en regeert de autoriteit van de traditie. Door de woorden van Aboutaleb (en onze overheden in het algemeen) worden deze gemeenschappen wederom op het verkeerde been gezet. Men wordt gesterkt in de gedachte dat ‘de politiek’ het prima vindt dat er binnen de Nederlandse landsgrenzen gewerkt wordt aan een parallelle samenleving.

Om dit te voorkomen zouden overheden moeten stoppen met bruggenbouwen. Bruggenbouwen suggereert eilanden van cultuur en ‘gelijkheidsdenken’ die als eiland in stand blijven. De boodschap moet luiden: inpolderen! Het water moet weg, de eilanden moeten net als Urk en Schokland deel gaan uitmaken van het Nederlandse vasteland. En van die eilanden moeten de mensen als zelfstandig individu de drooggevallen polder instappen. Nederland is daarop ingericht. De maatschappij, het schoolsysteem en de openbare ruimte zijn daarop ingericht; op het kweken en faciliteren van individuen met een eigen karakter en een persoonlijke belevingswereld. Eerst moet je jezelf worden, pas dan mag je jezelf blijven.

Moraal en Het Verhaal

2009-09-21T19:26:00.011+02:00

De menselijke moraal lijkt zó in tegenspraak met het Darwinistische principe van ‘survival of the fittest’ dat we deze eigenschap welhaast niet via evolutionaire weg verkregen kunnen hebben. De hypothese dat moraal een herinnering aan God of een overwinning op onze ‘instincten’ is, ligt dan ook voor de hand. Maar die hypothese is onnodig. Want moraal is een comparatieve succesfactor bij uitstek.

De strijd tussen Goed en Kwaad zoals iedere cultuur die kent, vindt zijn oorsprong in de normen en waarden die op enig moment in een maatschappij prevaleren. Zo’n waardenstelsel is echter niet absoluut. Niet alleen verschilt het per cultuur, ook binnen een cultuur zullen waarden zich in de tijd ontwikkelen waardoor veranderingen optreden. Maar één ding hebben alle stelsels gemeen: het ‘Goede’ schrijft voor dat de actor zijn eigen overlevingskansen of welvaart vermindert ten gunste van een ander.

Een moreel hoogstaand individu offert een deel van ‘zichzelf’ op om daarmee een ander te bevoordelen. Een moreel laagstaand individu daarentegen néémt ten koste van de ander. Hoe komt het nu dat wij ongeacht onze culturele achtergrond deze ‘on-Darwinistische’ en dus onnatuurlijke daad van zelfopoffering respecteren en begrijpen? Bij andere vormen van zelf-offering is dat vaak niet het geval. Iemand die zijn overlevingskansen vermindert door zichzelf te verwonden of door opzettelijk giftige bessen te eten, kan in het algemeen niet op brede bijval rekenen. Sterker nog, zulk gedrag wordt door de gemeenschap veroordeeld.

Kennelijk zit het in de menselijke natuur ingebakken dat altruïsme, empathie en onbaatzuchtige hulp ‘goed’ zijn en zelfverminking fout. Maar als dat zo is, dan moet deze ‘moraal’ óf gedurende de evolutie onderdeel zijn gaan uitmaken van ons intuïtie-basispakket, óf door God zijn ingeschapen -om ons te testen en te sturen. En met Jezus’ leringen in de hand zijn er met name voor deze laatste optie in de ogen van menig gelovige voldoende aanwijzingen. Immers, is de Jezus uit het nieuwe testament niet de vleesgeworden moraal?

Zoals met alles is het ook hier zaak om oorzaak en gevolg goed uit elkaar te houden. Of anders gezegd: is het aannemelijk dat een (geopenbaarde) ‘goede moraal’ aanslaat bij wezens die daar geen enkele aanleg voor hebben? Wezens die van nature een survival-of-the-fittest instelling bezitten en wier aandacht boven alles uitgaat naar eigen voordeel en overleven. Is het waarschijnlijk dat zo’n wezen ook maar enige affiniteit zal hebben met woorden als die van Jezus die oproepen te delen en te zorgen? Het lijkt mij niet.

De enige reden waarom zo’n wezen niet onpasselijk wordt bij de gedachte voedsel te moeten delen of voor het kind van een ander te moeten zorgen, is gelegen in het feit dat de evolutie van de mens zich heeft ontwikkeld in de richting van ‘het goede’. Waarom? Omdat ‘de natuur’, in al haar indiscriminerende doelloosheid, groepsdieren met hoogstaande moraal (complex sociaal gedrag) schaamteloos bevoordeelt.

Om dat in te zien hoeven we slechts terug te gaan naar de tijd dat de mens nog als jager-verzamelaar in zijn levensonderhoud voorzag. Op de vlakten en in de bossen treffen we relatief kleine groepjes mensen, 100 tot 300 man sterk, die volledig op elkaar zijn aangewezen. Voedsel, bescherming en voortplanting zijn hun voornaamste zorg.

Stel nu dat moraal niet natuurlijk is en alleen gekend kan worden na openbaring. Dat zou betekenen dat de primitieve mens intrinsiek immoreel was en het Goede kende noch deed. De leden van een groep zouden elkaar bevechten om elk beetje voedsel en elkaar op leven en dood beconcurreren; dat immers, is volgens confessionelen de betekenis van Darwin’s leer. Dat is de aard van een goddeloze natuur.

Maar je hoeft geen antropoloog of simulatieprogrammeur te zijn om in te zien dat een groep die dergelijk gedrag vertoont binnen twee generaties uiteenvalt en ophoudt te bestaan. Een groep waarvan de leden zich onderling op deze wijze verhouden legt het loodje in de strijd om het bestaan; in de strijd om het bestaan zijn a-socialen de grote verliezer. Of beter gezegd: de groep met de meeste asocialen verliest (omdat het groepsverband in hun geval geen nuttig doel dient, het hindert slechts het individu).

Daar zit hem de crux van het hele misverstand inzake moraal. Darwin’s survival-of-the-fittest heeft in het geval van de vroege mens geen betrekking op het individu maar op de groep als geheel. Net als bij vissen, gnoes en bijen. Er was voor de vroege mens geen andere manier om te overleven dan om aansluiting te houden bij de groep. En statistisch gezien doen groepen waar de leden dit lukt door elkaar onvoorwaardelijk te steunen en te helpen, het beter dan groepen waar dit in mindere mate het geval is.

Groepen met een hoogstaande moraal (altruïsme, zelfopoffering, empathie) zijn succesvoller dan concurrerende asociale groepen. En naarmate binnen een groep meer specialisaties ontstaan, wordt de behoefte aan groepszorg[1] alleen maar groter; een hoogstaande moraal is daarmee een conditio sine qua non voor menselijk succes en overleven. Als een dergelijke groep op enig moment te horen had gekregen: "vanaf heden zult gij doden, stelen en elkaar bedriegen", dan zouden wij vandaag geen discussie over godsdienst gehad hebben, simpelweg omdat er geen ‘bekeerde zielen’ meer over zouden zijn.

Kortom: de enige morele boodschap die beklijft, is de boodschap van het Goede. Deze heeft zich in de loop van miljoenen jaren ontwikkeld en zit in onze genen ingebakken. Altruïsme, empathie en zorg voor elkaar zijn dankzij statistisch succes tot intuïties geworden, en niet omdat god het Goede inplantte (en als hij dat al deed dan was het een volstrekt overbodige actie). Blijft echter de vraag: wanneer en waarom verscheen dan de absolute goddelijke moraal, zoals wij die nu kennen, ten tonele?

Het antwoord op die vraag rust op twee pilaren te weten: verstedelijking en monotheïsme. Om met het laatste te beginnen, een monotheïstisch godsbeeld is noodzakelijk voor een eenduidige goddelijke moraal. Uit het Griekse pantheon, om maar een voorbeeld te nemen, is bijzonder moeilijk een moraal te distilleren. Weliswaar hebben de mythologische verhalen veelal een moraliserend karakter, het gedrag van de goden zélf verdiende geen navolging.

De Griekse mythologie heeft net als veel oude natuurgodsdiensten vooral een vertellend en verklarend karakter. Hoe ontstond de wereld, wat veroorzaakt de seizoenen en waarom zijn bij storm de golven zo hoog? Als stedeling heb je hier niet zoveel aan en een morele richtlijn kun je er al helemaal niet aan ontlenen. De christelijke moraal daarentegen, zoals vastgelegd in de handelingen van Jezus en de katholieke canon, biedt zo’n handvat wel.

Over hoe de ontwikkeling van polytheïsme naar monotheïsme (zoroastrisme, jodendom en christendom)[2] precies verliep bestaan diverse theorieën[3] maar één ding is duidelijk: als er geen ‘markt’ voor was geweest, dan was het monotheïsme een stille dood gestorven. Maar die markt was er wel en ze is er nog steeds. En dat heeft alles te maken met de tweede component uit het antwoord op de vraag waarom wij ons oor laten hangen naar een geopenbaarde moraal: verstedelijking. Want de stad, in essentie, behelst een samenlevingsvorm waar de evolutie ons niet voor heeft opgelijnd.

De stad staat symbool voor individualisering. Specialisatie, grootschaligheid en universele ruilmiddelen (bv. geld) maken een stad als samenlevingsvorm levensvatbaar. Binnen de muren van een stad vestigen zich bakkers, smeden, herbergiers en wat dies meer zij. Iedere stedeling heeft een eigen specialisatie waarmee hij zijn geld verdient. Met dat geld koopt hij vervolgens diensten en artikelen die hij zelf niet produceert. En al lijkt dit als samenlevingsvorm erg op zijn vroegere tribale leven, het verschil is levensgroot.

Waar het stamverband een gesloten geheel was en er slechts sporadisch contacten met andere groepen waren (huwelijken, oorlogen etc), is de stad een non-tribale open samenleving waar de individuen dankzij hun universele ruil- en oppotmiddel (geld) een grote onafhankelijkheid hebben verkregen. Niet langer heeft het ex-stamlid een vaste plaats in een mini-samenleving waar diensten in natura worden uitgewisseld en sociale regels zo’n uitwisseling afdwingen. Het ge-urbaniseerde ex-stamlid is nu op zichzelf aangewezen en moet diensten inkopen.

En daarmee verandert er iets wezenlijks in zijn verhouding met de omgeving. Zijn natuur was ingesteld op samen werken en samen delen, maar in de stedelijke cultuur dient hij eerst en vooral aan zichzelf te denken. Hij moet genoeg ruilmiddelen verzamelen om in zijn behoeften te voorzien en wordt zo onbewust van groepsdenker tot egocentrisch denker. De nieuwe samenlevingsvorm waarvoor hij gekozen heeft dwingt hem zo in een rol die tegen zijn biologische erfenis ingaat.

Maar hij redt het. Zijn welvaart stijgt en in zijn tribale behoeften voorziet hij door wisselende sociale samenwerkingsverbanden aan te gaan. Met het verstrijken der millennia vervaagt de herinnering aan het jager-verzamelaarsbestaan en uiteindelijk weet niemand beter dan dat de mens altijd een individualist is geweest. Dat hij altijd voor zichzelf heeft moeten zorgen en slechts bij hoge uitzondering voldoende middelen bezat om te kunnen delen. En als er al werd gedeeld, dan alleen met familie en clanleden.

Zelfzucht, egoïsme en a-sociaal gedrag zijn zo in relatief korte tijd tot maatschappelijke norm geworden terwijl genetisch gezien de mens steeds het sociaal ingestelde groepswezen bleef dat hij altijd was geweest. Daarom is het niet vreemd dat ideologieën die hierop inspelen ook door deze nieuwe mens begrepen worden; en ook niet dat hij die ideologieën, gezien de deplorabele staat van zijn eigen sociale leefwereld, als moreel hoogstaand kwam te beschouwen. Als onbereikbaar misschien zelfs.

In Plato’s Utopia wordt zo’n samenleving geschetst. Maar ook de verhalen rond koning Arthur en Robin Hood appelleren aan een ingebakken moraal die door iedereen wordt verstaan. En natuurlijk, de leringen van Jezus. De canon van de katholieke kerk is wat dat betreft een academisch hoogstandje. Met Jezus’ handelingen als uitgangspunt, wordt een bouwwerk neergezet waarvan het fundament – de hoogstaande moraal van Jezus – door hoog en laag wordt herkend en onderschreven.

Hierop construeerden de Roomse bouwmeesters vervolgens een luisterrijke kathedraal met God als vergulde torenspits en verklaarden dat het gebouw top-down was geconstrueerd. Eerst was daar God, toen kwam de rest. En omdat het aardse fundament zo herkenbaar was, moest de rest van het verhaal ook wel kloppen, zo redeneerden ‘wij’.

Maar gebouwen worden niet top-down geconstrueerd. Zonder basis blijft geen gebouw overeind en is geen idee levensvatbaar. En de basis waar het hier om gaat is een langs natuurlijke weg geëvolueerde moraal die een onlosmakelijk verbonden is geraakt met de soort Homo sapiens sapiens. Moraal is niet geschapen maar geëvolueerd, net als de kosmos, net als de aarde, net als het leven.

Moraal is één van de laatste gebieden waar religie claimt een toegevoegde en verklarende waarde te hebben. Omdat de mens weet wat Goed is, zo redeneert de clerus, moet het godsgebouw wel top-down geconstrueerd zijn. De waarheid is zoals altijd een stuk eenvoudiger: de mens kende het Goede reeds lang voordat hij god leerde kennen. Na de god van de schepping en de god van de tsunami's, kan nu ook de god van de moraal in het museum van antropologische rariteiten worden bijgezet.

Noten:

[1] ook de menselijke biologie speelt hier een grote rol. Een mensenjong hobbelt een uur na de geboorte niet gezellig met de groep mee maar heeft jaren van intensieve zorg nodig.

[2] Goed en Kwaad, moreel en immoreel zijn hier bijna fysiek tastbaar. Het zoroastrisme kent zelfs een god van het Kwaad en is daarmee, strikt genomen, niet monotheïstisch.

[3] de Schotse filosoof David Hume (1711-1776) was de eerste die dit onderwerp serieus bij de kop pakte in zijn ‘Natural history of religion’

Rekenkundige vooroordelen

2009-09-12T11:31:00.004+02:00

‘Rapport rekent af met heersende vooroordelen over Marokkaanse jeugddelinquenten’ kopten de mainstream media deze week. Zo’n bericht prikkelt mijn vooroordeelkwab. Niet vanwege de Marokkaanse jeuddelinquenten, maar vanwege de zinsnede ‘rekent af’.

We rekenen namelijk heel wat af in Nederland. Sterker nog, we rekenen ons blind. Onderzoekers, overheden en ‘onderste-steen-boven’ commissies berekenen alles tot achter de komma en schrijven rapporten die ons zekerheid moeten verschaffen. Zekerheid dat het zo is of dat het nooit meer zo zal gaan. Alleen zijn er twee problemen. Ten eerste kan er anno 2009 bijna niemand meer rekenen waardoor, ten tweede, berekeningen foutief geïnterpeteerd worden.

Neem bijvoorbeeld het rapport van Gonneke Stevens over de Marokkaanse jeugddelinquenten. Het gaat mij nu even niet om who’s who maar om het rekenwerk. Dat deugt namelijk niet. Althans, niet als je daaruit de conclusies trekt die Gonneke Stevens de media toestaat eruit te trekken. De conclusies uit haar rapport hebben in de hier gepresenteerde vorm geen enkele relevantie voor de Nederlandse samenleving als geheel, hooguit zijn ze nuttig voor het personeel van de bezochte huizen van bewaring. Toch is het de vermeende maatschappelijke betekenis waar nu breeduit over wordt bericht.

Voor wie het rapport niet gelezen heeft, Gonneke en haar team onderzochten het verband tussen de herkomst van de delinquent en de aard van het delict. Er werd onderscheid gemaakt naar autochtoon, westerse en niet-westerse allochtoon, en binnen de laatste groep wordt zelfs onderscheiden of iemand uit Marokko, Turkije of de Antillen afkomstig is. Voor nu echter, interesseert mij dat niet. Het gaat mij puur om het bizarre gegoochel met cijfers waar wij de laatste jaren veelvuldig op getrakteerd worden. Cijfers die diepe indruk maken, die in zichzelf ook juist zijn maar die gratuit geëxtrapoleerd, geïnterpreteerd en gepolitiseerd worden.

Om dat duidelijk te maken veeg ik even alle allochtonen uit het rapport heel oneerbiedig op een hoop en doop ze: Arcadiërs. In Nederlandse detentiecentra zitten derhalve Arcadiërs en autochtonen en wel in de verhouding 2:1. In andere woorden: tweederde van alle gedetineerden heeft naast een Nederlands, ook een Arcadisch paspoort. Verder weten we dat Arcadiërs (buiten de gevangenis en in de onderzochte leeftijdscategorie) 20% van de totale bevolking uitmaken.

Uit interviews met de gedetineerden blijkt volgens het rapport dat van de Arcadiërs 80% vastzit wegens diefstal en 5,8% wegens een zedendelict. Bij de autochtonen ligt dat respectievelijk op 50% en 16,2%. Ook wordt duidelijk dat een Arcadiër, voorafgaand aan het interview, gemiddeld 3,5 keer eerder werd verdacht en vastgezet (tegen 2,6 keer bij autochtonen) [1]. In combinatie met het feit dat Arcadiërs in Nederland slechts 20% van de bevolking uitmaken, ontstaat nu een cijferbrij waar je even voor moet gaan zitten.

Alleen, dat gebeurt niet. Er wordt geconcludeerd dat Ardadiërs binnen de onderzochte populatie (vastgezette minderjarigen) dus minder enstige vergrijpen plegen, en vervolgens staan de opstellers van het rapport toe dat deze conclusies door de media op de Nederlandse samenleving als geheel worden geprojecteerd. En dat is vanuit rekenkundig oogpunt een kwalijke zaak. De cijfers in het rapport zijn voor de Nederlandse samenleving als geheel namelijk volstrekt betekenisloos.

Als je misdaadcijfers betekenis wilt geven voor de samenleving (zowel voor burgers als politie) dan moet je ze normaliseren en omrekenen naar de situatie waarop je ze wilt toepassen, in dit geval: de wereld buiten de gevangenis. Als burger wil ik weten: als er in mijn wijk 1000 Arcadiërs komen wonen wat betekent dat statistisch gezien voor mijn veiligheid en mijn eigendommen? En als handhavende macht wil ik weten: als de verhouding autochtoon – Arcadiër 10:1 is, aan welk personeel heb ik dan behoefte; recherche of blauw op straat? Als we ons voor de beantwoording van deze vragen alleen zouden baseren op het cijfermateriaal van Gonneke Stevens, dan ontstaat een ernstig vertekend beeld en trekken we de verkeerde conclusies.

Bijvoorbeeld, afgaand op de procentuele verhouding van het aantal zedendelinquenten (5,8% allochtoon tegen 16,2% autochtoon), dan lijkt de boodschap: als je niet verkracht wilt worden dan kan je het beste tussen Arcadiërs gaan wonen en niet tussen autochtonen. Het is ook precies de boodschap die de media eruit pikten en die door Stevens niet werd tegengesproken. Maar is dat terecht? Als we ervan uitgaan dat de recidivefactor[1] in deze cijfers is verwerkt, dan hoeven we slechts op te merken dat er verhoudingsgewijs wel erg veel Ardadiërs in het gevang zitten. Op basis van hun voorkomen binnen de totale bevolking zou je verwachten dat slechts 20% van de gevangenispopulatie van Arcadische herkomst is. Het getal is echter 3,3 maal zo groot[2].

Uit een groep van 100 Arcadiërs en 100 autochtonen gaat er dus 3,3 maal zo vaak een Arcadiër in de fout. En dan kan het wel zo zijn dat ‘slechts’ 5,8% een zedendelict begaat, als de kans op een zedendelinquent in die groep meer dan driemaal zo groot is, dan kom je op ruim 19%, en dat is hoger dan de 16,2% bij de autochtonen. Daarmee is de groep Arcadiërs buiten de gevangenis in geen geval zediger dan een vergelijkbare groep autochtonen. En het is deze groep buiten de gevangenis die mij als oppassend burger interesseert; ik bevind mij namelijk niet binnen de poorten.

Als we vervolgens nog opmerken dat de cijfers uit het rapport zijn toespitst op een specifieke subgroep[3][4] die binnen de groep Arcadiërs oververtegenwoordigd is, dan is de kans dat leden uit deze subgroep een zedendelict plegen, tenminste anderhalf maal zo groot als bij autochtonen. En die boodschap komt in het rapport niet helemaal uit de verf. Als burger heb ik daarom niets aan alle berichtgeving naar aanleiding van dit onderzoek, sterker nog, ik word ernstig op het verkeerde been gezet.

Gegeven de gevangenispopulatie en de recidiveverhouding had ik als burger graag het getal 4,45 gehoord (3,3 x 1,35). Met dit getal moet ik namelijk de kans slachtoffer te worden van een misdrijf vermenigvuldigen mocht ik temidden van Arcadiërs wonen. Het is een getal waarvan een heel andere boodschap uitgaat dan van “ja, dat zou je zo kunnen stellen” in antwoord op de vraag of autochtonen dus meer verkrachten.

Het rapport in zijn huidige vorm heeft alleen betekenis voor gevangenispersoneel. Zij weten nu, gegeven het klantaanbod op enig moment, hoeveel psychiaters en hoeveel buurtvaders ze moeten inhuren. Meer relevantie hebben de cijfers niet. Stevens had daarom de media nooit toe mogen staan de cijfers op deze wijze uit hun verband te rukken. Mijn vooroordeelkwab had het bij het rechte eind, als sociologen en actualiteitenrubrieken met cijfers aan de haal gaan, dan is de kans op misverstanden en subjectieve interpretaties levensgroot.

Noten:
------

[1] De recidiveverhouding Arcadiër – autochtoon komt daarmee op 1,35.

[2] 66% gemeten versus 20% verwacht.

[3] Het rapport en de cijfers richten zich specifiek op Marokkanen. Volgens het rapport is deze groep binnen de groep gedetineerde allochtonen (Arcadiërs) oververtegenwoordigd waardoor het verschil met de autochtone referentiegroep nog wordt vergroot. Absolute cijfers ontbreken echter in het rapport.

[4] Uit cijfers van het CBS blijkt dat 3.6% van de allochtone bevolking tussen 0-20jr een Marokkaans paspoort heeft. De totale groep niet-westerse allochtonen in deze categorie komt op 16.1%. Dus een minderheid van 22% is ‘Marokkaan’.

De Legers van Chaos

2009-09-06T22:15:00.006+02:00

Als de Verenigde Naties vandaag de dag ergens symbool voor staan dan is het wel voor de verenigde bereidheid de laatste restjes beschaving, vrijheid en mensenrechten uit de wereld te ruimen. Althans, de Westerse. Op 15 september begint de 64^e zitting van de Algemene Vergadering, dit jaar onder voorzitterschap van Libië.

In de traditionele openingstoespraak wil de Libische leider Khadaffi aandacht vragen voor zijn plan om Zwitserland van de kaart te vegen. De oudste democratie van Europa heeft het namelijk gewaagd zoonlief aan te houden wegens mishandeling van hotelpersoneel; en kennelijk zijn de Verenigde Naties het geëigende platform om een dergelijke ‘misstand’ recht te zetten.

En waarschijnlijk heeft hij nog gelijk ook want anno 2009 is de VN daadwerkelijk verworden tot verlengstuk en excuuspodium voor zichzelf verrijkende, chanterende en narcistische Vollidioten, al dan niet in natieverband. Als de nabije toekomst objectieve geschiedschrijving nog toe zal staan dan zullen de generaties na ons leren dat een organisatie, opgezet door goedwillenden en boordevol goede bedoelingen, voor een paar barrels olie werd geofferd aan tribale en religieuze belangen. Maar dat niet alleen.

Sinds de jaren tachtig zien de Westerse intelligentia vrede, vrijheid en veiligheid als een door God ingeschapen status quo. Niet langer bestaat het besef dat de rust en zekerheid zoals wij die nu ervaren een stilteperiode vormen tussen twee oorlogen in; zoals iedere periode van vrede en voorspoed in de afgelopen 5000 jaar tussen twee oorlogen in bleek te liggen. Het is dit besef geweest, de realisatie in een permanent interbellum te leven, dat een aantal landen er in 1919 toe bracht de Volkenbond en (later) de Verenigde Naties op te richten.

Het doel was landen te verenigen wier leiders en regeringen er expliciet voor kozen de belangen van haar burgers voorop te stellen. Landen die onderschreven dat er in de gehele geschiedenis nog nooit één burger is geweest die oorlog en armoede verkoos boven vrede en welvaart. Maar deze insteek, het kiezen voor mensen, luidt nu haar ondergang in.

Niet omdat de statuten zijn veranderd maar omdat vanwege het aanvankelijke succes de gedachte heeft postgevat dat de vergadering van de Verenigde Naties de wereld aanstuurt in plaats van andersom. Met name bij de Europese landen bestaat de overtuiging dat vanuit de VN vrede en veiligheid actief verbreid worden. Alsof een machtig, onzichtbaar leger de ter vergadering genomen besluiten oplegt aan de wereld en de mate van chaos nog slechts afhangt van de in de resoluties gebruikte interpunctie.

Deze verdwazing heeft, vanuit een valse maakbaarheidsgedachte, geleid tot een pathologische, welhaast epidemische vorm van socialisme die het eigen welzijnsevangelie aan de wereld wil openbaren. De VN worden hierbij gezien als absolute zekerheid, als een vorm van wereldbestuur die boven de natiestaten zweeft. Als zich maar voldoende landen bij de VN aansluiten dan zal het VN manifest ook in die landen in vruchtbare aarde vallen zo is de gedachte. Immers, de VN staat voor alles wat goed is en wie kan daar nou op tegen zijn?

Dus gingen de deuren en de beurzen open. En iedereen werd gelijk, en alles werd gelijk. En alle culturen en alle mensen waren in gelijke mate goed want wie kon daarover oordelen? En waren ook wijzelf niet slecht geweest? En hadden wij geen kolonieën en slaven gehouden, en Spakenburg? Alle Menschen werden Brüder als wij ze maar de hand willen reiken en niet doen alsof ze gek zijn, of achterlijk, of puur kwaadaardig. Alle waarden zijn immers relatief.

En daarin, zo zal de geschiedenisleraar onze achterkleinkinderen voorhouden, zat de grote denkfout. Want hoe kun je je eigen waarden relativeren als je anderen erin wilt laten delen? De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens is niet relatief. Deze biedt geen ruimte om vrouwen, homoseksuelen of andersgelovigen ándere rechten te geven. De mensenrechten zijn absoluut. Kiesrecht, is absoluut. Grondrechten, zijn absoluut. Ze kunnen door de tijd heen veranderen maar ze zijn inherent aan hetgeen je middels de VN wilt uitdragen. Relativering van deze kernwaarden leidt onherroepelijk tot zelfvernietiging omdat chaos van nature nu eenmaal de stabielere toestand is.

En dat is wat we nu zien gebeuren, de chaotische krachten die tot het instituut (de VN) worden toegelaten vanuit de misconceptie dat beschaving de natuurlijke staat der dingen is, dreigen haar over te nemen en op te vreten. Dictaturen, theocratieën en absolute monarchieën wordt ruimte geboden in commissies die juist waren opgezet om de hieruit voortvloeiende misstanden te voorkomen. De OIC (Organisation of the Islamic Conference) om maar een voorbeeld te noemen, drukt haar stempel van onverdraagzaamheid op de UN Human Rights Committee, terwijl ze zelf de universele verklaring van de rechten van de mens niet onderschrijft.

Door deze landen een platform te bieden binnen de VN, wordt de VN een afspiegeling van de wanorde op het wereldtoneel. Een wanorde die we, met twee wereldoorlogen in het achterhoofd, naar structurele vrede en welvaart hadden willen ombuigen. De afgelopen zestig jaar tonen aan dat in alle gevallen waar ‘chaos’ als volwaardige gesprekspartner wordt geaccepteerd, ordening en beschaving in de verdrukking komen. Kijk naar Israël en haar Arabische buurlanden, Kijk naar de problemen die we in Europa met sommige immigrantengroepen hebben, en niet in de laatste plaats naar de VN zelf, waar straks Khadaffi in naam van de Legers van Chaos komt vragen om de opheffing van een souvereine Europese democratie.

A Common Word?

2009-09-01T20:33:00.004+02:00

In oktober 2007 schreven 138 moslimgeleerden een open brief aan paus, bisschoppen en de protestantse raden van kerken. Gevat onder de noemer ‘a common word’ wordt opgeroepen tot vrede tussen christenen en moslims met als argument: we hebben in God’s woord een gemeenschappelijke basis. Een groep Nederlandse protestanten maakte zich bij voorbaat ongerust over het officiële antwoord en schreef onlangs een kritische brief aan de Synode.

Het moet de gemiddelde protestant ook vreemd in de oren klinken dat er na vijf eeuwen van interne haarkloverijen plots een gemeenschappelijke basis met nota bene de islam zou blijken te bestaan. Maar Spakenburg hoeft zich niet ongerust te maken. Wars van alle gangbare politieke correctheid wensen de opstellers namelijk vast te houden aan de eigen theologische uitgangspunten. Bovendien is men nog niet heel enthousiast over de combinatie islam & maatschappij. Het moge duidelijk zijn dat de mannenbroeders de verleidingen van de multiculturele oecumene voorlopig aan zich voorbij laten gaan. Voor hen geen common word, en als het even kan ook geen common ground.

En dat maakt de brief zo interessant. Want waar christelijke politici zich uitputten in het benoemen van al dan niet bestaande overeenkomsten, daar verzuimen de opstellers van deze repliek niet om ook de verschillen luid en duidelijk voor het voetlicht te brengen. En dat werkt verfrissend. Na initiatieven als ‘samen soep koken uit je eigen land’ van gristen-boegbeeld Doekle Terpstra, wordt hier een heel wat realistischer beeld geschetst. De aanpak is beleefd, klinisch en eerlijk; er zijn verschillen en wij vinden dat die verschillen niet onder het tapijt geveegd kunnen worden, ook niet omwille van de lieve vrede; wij staan pal voor onze waarden.

Vreemd genoeg is deze open brief niet overgenomen door Neêrlands open-brievenplatform bij uitstek, de NRC. Kennelijk klinkt de stem van twee miljoen protestanten toch minder luid dan die van één verongelijkte theoloog. Misschien ook is het PR-bureau van de joods-christelijke cultuur wat timide in vergelijking met de concurrentie, wie zal het zeggen. Anyway, de brief.

Om te beginnen vragen de opstellers zich af “welke concrete stappen er in de islamitische wereld worden genomen om het recht op daadwerkelijke godsdienstvrijheid te garanderen voor christenen en andere niet-moslims die in islamitische landen leven”? Goeie vraag.

Het is een vraag die iedere Europese Minister van Buitenlandse Zaken zou moeten stellen omdat de positie van niet-moslims in moslimlanden de laatste jaren overal ter wereld is verslechterd. Niet alleen in islamitische dictaturen moeten christenen hun geloof in het geniep belijden, ook in veelbezochte vakantielanden als Turkije, Maleisië en Indonesië wordt niet-moslims het leven op allerhande manieren zuur gemaakt.

Daarnaast constateren de schrijvers dat het begrip ‘vrede’ niet zo’n universele lading heeft als wij hier in Nederland graag mogen denken: “de ervaringen van christelijke kerken in islamitische samenlevingen [...] geven ons niet het goede gevoel dat we als moslims en christenen leven vanuit één visioen van vrede”. Me dunkt, als je het niet eens kunt worden over de betekenis van vrede, dan wordt het ondanks de vele vriendschapssoera’s die de islamgeleerden in hun brief plakten tenminste lastig om onverdeeld op te trekken.

En zelfs al zou er overeenstemming bereikt worden op het semantische vlak dan nog, zo lezen we, zijn er wezenlijke verschillen van inzicht omtrent route en riten. Een greep: “Het spreekt voor ons niet vanzelf dat de God die ons in Tenach wordt geopenbaard en die ons in Jezus Christus nabijgekomen is, dezelfde is die spreekt in de soera’s van de Koran”. Oeps, dat betekent het definitieve einde van het containerbegrip ‘Abrahamitische religies’ (prachtige zin overigens).

Of deze: “Zolang moslims staande houden dat joden en christenen zich op gecorrumpeerde bronnen beroepen, terwijl zij van ons eisen dat wij de onaantastbaarheid van de Koran erkennen, kan van een gelijkwaardig gesprek geen sprake zijn”. Zouden de boze Erasmus-professoren dat, puur uit academische interesse, wel eens aan Tariq Ramadan voorgelegd hebben?

Maar ongeacht Tariq’s antwoord gaan ze er geen baat bij hebben, de mannenbroeders van de PKN zijn namelijk eenduidig in hun conclusie: “laat helder zijn dat we niet ‘eigenlijk in hetzelfde geloven’, want dat is niet het geval”. Einde sprookje. Weg multiculturele Haarlemmerolie; met de oproep van de 138 moslimgeleerden om te komen tot ‘een gezamenlijk woord’ kunnen de bezorgde opstellers van deze brief helemaal niets. De verschillen zijn te groot en er zijn te weinig ‘common words’ om de boel bij elkaar te houden.

Hoewel ik geen banden heb met de PKN, sluit ik me voor deze ene keer graag aan bij hen die zeggen dat we van religie nog veel kunnen leren: eerlijkheid, openheid en beschaafd chauvinisme bijvoorbeeld. Islam en christendom zijn niet gelijk en kunnen, zo blijkt uit bovenstaande uiteenzetting, zelfs niet onder één noemer gebracht worden. Hetzelfde geldt voor de Westerse en Islamitische cultuur in bredere zin: never the twain shall merge.

Qaradawi - Oxford - Ramadan

2009-08-24T22:43:00.015+02:00

Met een "het was toch allemaal bekend" probeerde Rik Grashoff (GL) zich de critici van het lijf te houden. Het mocht niet meer baten. Rotterdam draaide de geldkraan dicht waardoor ook Ramadan’s leerstoel aan de Erasmus Universiteit kwam te vervallen. Bij zijn nieuwe leerstoel in Oxford is de financiering een stuk beter geregeld, en ook dat is allemaal bekend[1].

De baan

Voor de zekerheid toch nog maar even een samenvatting. Per 1 september wordt voormalig bruggenbouwer en gasthoogleraar ‘Identiteit en Burgerschap’ benoemd tot professor Contemporary Islamic Studies aan de Universiteit van Oxford, een leerstoel die mogelijk is gemaakt dankzij een schenking van de ‘Qatar Foundation for Education, Science & Community Development’. Aan de leerstoel zit tevens een baan in Qatar vast, als gasthoogleraar aan de in 2007 opgerichte faculteit Islamitische Studies.

De relatie

Deze gloednieuwe faculteit heeft een motto dat Ramadan wel zal aanspreken, sterker nog, hij zou het zomaar gezegd kunnen hebben: "The mission of the Faculty is to produce a team of Islamic scholars who are well-versed in Islamic fundamentals as well as cotemporary topics and are capable of facing the challenges of modern time". Maar dit zijn niet de woorden van Tariq Ramadan, het zijn de woorden van de decaan Islamitische Studies van de Qatar University, Yusuf al-Qaradawi, tevens ideoloog van de Moslim Broederschap.

De ideoloog van de Moslim Broederschap is de feitelijke grondlegger van de splinternieuwe faculteit van ‘The Qatar Foundation’ met een zusterstoel in Oxford waarop de kleinzoon van de oprichter van de Moslim Broederschap straks plaats zal nemen. Een kleinzoon wiens motto en levensdoel het is vanuit de bronnen van de Leer een vorm van islam te ontwikkelen die aansluiting vindt bij de Europese cultuur, zoals dat ook in Afrika, Azië en het Midden-Oosten is gebeurd.

"Wat betreft de fundamentele religieuze beginselen vormt de islam een eenheid, maar hij integreert een verscheidenheid aan interpretaties en een veelheid van culturen. Zijn universaliteit vloeit voort uit dit vermogen om een grote verscheidenheid in een uniek fundament op te nemen[2]".

De inhoud

Zowel al-Qaradawi als Ramadan willen vanuit de zuivere beginselen een islamitische leer ontwikkelen die past binnen de 21ste eeuw maar die haar oorsprong niet verloochent. Het is dan ook niet zozeer de bedoeling de moderniteit toe te laten tot de islam, het onderzoek van Ramadan en al-Qaradawi kent een duidelijke richting: ván de islam náár de moderniteit.

En op die punten waar de 21ste eeuw niet in tegenspraak is met deze beginselen mogen gebruiken, gebruiksartikelen en wetten door moslims worden overgenomen en gerespecteerd. Is echter een gebruik of wet niet in overeenstemming te brengen met de ge-update voorschriften, dan dient ze resoluut verworpen te worden. Met zijn nieuwe aanstelling heeft theoloog Ramadan een ideaal platform om zijn visie verder uit te werken, de leerstoel is hem immers door broeder Qaradawi op het lijf geschreven.

Zoek de verschillen

Al-Qaradawi noemt het resultaat van zijn inspanningen een ‘moderne islam’, Ramadan opteert voor een ‘Europese islam’ maar over de uiteindelijke vorm en toetsing zullen ze niet van mening verschillen. Het zijn termen als ‘modern’ en ‘Europees’ die multiculturalisten en naïvisten er zelfs toe hebben verleid de heren salafisten het predikaat ‘gematigd’ of ‘liberaal’ op te plakken. Dit is echter onjuist.

Zelf zijn ze de eersten om dit toe te geven, sterker nog, ze hechten eraan: "er is maar één islam, er bestaat niet zoiets als een gematigde of liberale islam" luidt steevast het antwoord. Ramadan is hierover in zijn boeken en preken helder, hij is salafist en heeft zich tot doel gesteld te onderzoeken welke delen van de Europese cultuur passen binnen het unieke fundament van de islam en welke delen/verleidingen verworpen dienen te worden. Dit moet uiteindelijk resulteren in een volwaardige participatie van moslims in de West-Europese maatschappij (let op: participatie, geen integratie).

Maar, zegt Ramadan vervolgens, deze veranderingen dienen vreedzaam te verlopen. Ik wil de Europese moslims een handvat bieden om volgens de Leer te kunnen leven en dit ‘prachtige geschenk’ op vredige wijze over te dragen op de bevolking van West-Europa. Ramadan voorziet dat de Europeaan door zulk voorbeeldig gedrag verleid zal worden moslims en islam in de armen te sluiten.

Al-Qaradawi is in vergelijking met Ramadan de bad cop. Hij steunt Palestijnse zelfmoordterroristen, wil zelfmoordaanslagen tot internationaal recht verheffen en verbood Pokemon omdat het de evolutieleer zou onderschrijven. Desondanks zijn de verschillen tussen Ramadan en Qaradawi minimaal en betreft het slechts de uitvoering. Over het doel bestaat geen misverstand: een moderne, zuivere (Europese) islam die moslims in staat stelt ook op het Europese continent als consequent gelovige te leven zonder zich te bevuilen.

Het debat

Medewerkers van de Erasmus Universiteit stelden afgelopen weekend dat Ramadan nooit ontslagen had mogen worden. "We moeten het debat aangaan" klinkt het en "dit is beneden onze waardigheid". Rotterdam zou een voorbeeld aan Oxford moeten nemen waar de academische vrijheid wél gerespecteerd wordt. Het moge duidelijk zijn dat herkomst en invulling van de Engelse leerstoel nog niet tot alle Rotterdamse faculteiten was doorgedrongen; bij deze dan.

Laat onverlet dat wij het debat moeten aangaan. Wij moeten eerst en bovenal het debat met onszelf aan. Links en rechts moet elkaar in de ogen kijken en de vraag op tafel leggen: is dit wat wij willen? Willen ‘wij’[3] de Nederlandse moslimbevolking een salafistisch academisch keurslijf aanmeten en daarmee bevestigen dat we ze in de eerste plaats als goede moslims willen zien en pas daarna als Nederlands individu? Want dat is waar de leer van Ramadan en Qaradawi toe leidt: moslimse Nederlanders in plaats van Nederlandse moslims.

Als daarover het debat gevoerd gaat worden ben ik het van harte met de heren academici eens en dan heeft Ramadan z’n geld misschien toch nog opgebracht. Zo niet, laat dan straks gezegd zijn ‘dat het allemaal bekend was’.

Noten.

[1] in ieder geval bij verschillende commenters die de strekking van dit verhaal reeds gisteren in de diverse panelen plempten.

[2] uit: Face a nos peurs, le choix de la confiance (Een jihad van vertrouwen), Ramadan, 2008

[3] ik neem hier krachtig afstand van maar blijf het middels belastingen ongewild financieren

Door schade en Schelde

2009-08-19T20:05:00.005+02:00

De Raad van State oordeelde 28 juli dat de Westerschelde niet uitgediept mag worden, dit ondanks een eerder akkoord hierover met België. Onze zuiderburen vermoeden daarom dat economische motieven een rol spelen maar wij weten wel beter: economische belangen zijn in het hoogbeschaafde Nederland al sinds jaar en dag zonder betekenis. Ze zijn ondergeschikt aan de belangen van milieu en milieubeweging en dit besluit vormt daarop geen uitzondering.

Afgelopen zaterdag trok het Vlaamse parlementslid Annick de Ridder langs restaurants in de Antwerpse binnenstad om, bij wijze van ludiek protest, bezoekers over te halen geen Zeeuwse mosselen meer te bestellen. “Die ‘Ollanders hebben ons een kunstje geflikt” is de eerste reactie bij veel Vlamingen na het plotseling opschorten van de baggerovereenkomst. Ter bescherming van de Rotterdamse belangen zou Nederland er veel aan gelegen zijn de Antwerpse haven op achterstand te houden.

Maar zoals gezegd heeft de uitspraak van de Raad van State niets met economische concurrentie van doen. Economie is iets voor het plebs, de Raad en de Hoeders leven in een hogere werkelijkheid en dienen een hoger doel. En dat hogere doel in dit geval is: de instandhouding van laag-dynamisch gebied in de Westerschelde (gebied met gering getijdenstromen-effect). Wat was er aan de hand?

De Vereniging Zeeuwse Milieufederatie – bekend van het onder water willen zetten van de Hedwigepolder – kon zich niet vinden in de conclusie van de Minister dat de afname met 0,7% van het laag-dynamische gebied van tijdelijke aard is. Immers, ook een Minister kan niet in de toekomst kijken en met betrekking tot de natuur is 100% zekerheid vereist. De Vereniging maakte haar zaak daarom aanhangig.

De Zeeuwse Milieufederatie is één van de provinciale takken van de landelijke Milieufederatie en kon, blijkens haar jaarverslag, in 2008 beschikken over ruim 800.000 Euro. Hiervan was 66% afkomstig van overheidssubsidies, kwam 27% uit de kas van de landelijke Federatie en de rest uit beleggingen en particuliere giften. Verder lezen we in een voetnoot dat giften van de landelijke Federatie voor 61% afkomstig zijn uit opbrengsten van de Nationale Postcode Loterij.

Uit de jaarverslagen blijkt voorts dat het volledige budget van de Milieu Federaties opgaat aan wat het Centraal Bureau Fondsenwerving noemt: ‘innovatie en pleitbezorging’. In gewoon Nederlands: propaganda en procederen. De MF kiest er dus niet voor om zeehondjes te redden of boompjes te planten, de belijdenis van de Milieu Federaties is een puur intellectuele.

In de praktijk van alledag vertaalt zich dat, naast procederen tegen multinationals als Dow, Total, Termphos en Yara, o.a. in het aflopen van lokale bedrijven om te zien of er nog ‘energielekken gedicht kunnen worden’. Ook organiseerde men een ‘klimaatstraatfeest’, werden kantoorpanden bezocht om de CV te optimaliseren, bemenste men een Natura2000-klankbordgroep en, last but not least, werd het plan opgevat volgend jaar de eigen burelen in Goes van dubbelglas te voorzien. Kortom, druk druk druk.

En vorige maand dus, werd met succes het uitbaggeren van de Westerschelde stilgelegd. Nul komma zeven procent van het laag-dynamisch gebied dreigde (tijdelijk) verloren te gaan. En dat kan je niet zomaar over je kant laten gaan, daar moet wat tegenover staan. Zoals het verdrinken van de Hedwigepolder bijvoorbeeld. Want als je die onder water zet dan voeg je weer laag-dynamisch gebied toe aan de Westerschelde.

PvdA-kamerlid Lia Roefs laat hierover geen misverstand bestaan: “als het Kabinet de bezwaren van de Raad van State niet kan weerleggen, dan zetten we als alternatief de Hedwigepolder onder water”. De nieuwe zakelijkheid van Milieubeweging en haar politieke discipelen: als je niet snel genoeg betaalt dan gijzelen we je kind.

Ik kan niet anders dan concluderen dat het laatste restje gezond verstand is weggeëbd. De hersenen zijn verveend en wat rest is een laag-dynamisch lichaam dat niet beseft hoe het zichzelf voedt; niet zo vreemd dat de gemiddelde Belg dit niet doorziet en met economische tegenmaatregelen dreigt.

Drie lichamen – de politiek, de milieubeweging en de Raad van State – drie lichamen die elkaar zouden moeten controleren, bevragen en in evenwicht houden, drie lichamen ook met volstrekt verschillende statuten blijken bezield door één en dezelfde heilige geest: totale onderwerping aan de natuur. Een Natuur die offers vraagt en aanbeden moet worden.

De afgelopen tien jaar is Haar Openbaring stukje bij beetje geschreven. Een afspraak hier, een richtlijn daar. Wat lobbyen in Brussel, wat aankopen op de Veluwe. Een strategische infiltratie die met militaire precisie is uitgevoerd. De Milieubeweging levert personeel en ideeën aan de politiek, de politiek legt alles vast in richtlijnen en wetten en in geval van teleurstelling over infrastructurele projecten toetst de RvS een plan aan fijnstofnorm, habitat-richtlijn of op milieu-effecten; succes gegarandeerd.

De circel is rond. De financiering ook. Want de grootste financier dat bent U. Nolens volens via inkomstenbelasting, onbewust via de Postcode Loterij en soms, in een opwelling, na smeekbeden van een geëngageerde BN’er. Ik vrees met grote vreze dat ook hier de toekomst zal uitwijzen dat een misplaatst schuldgevoel bij weinigen, aanleiding gaf tot reële en onoverkomelijke schulden voor velen.

Unbeschreiblich

2009-08-17T15:57:00.004+02:00

Mein Gott Nina, spinnst du oder was? Der war doch tot, der alte Gauner. Gott ist tot, der Lord is fort sangen wir auf’m Friedhof. Und was ist jetzt? Du hast dich taufen lassen! Taufen lassen im Namen des Protestantismus. Ist ja doch unbeschreiblich. Ai ai Nina, why hast thou forsaken me?

Dystopia

2009-08-14T20:53:00.010+02:00

Een Dystopie is een (denkbeeldige) samenleving met louter negatieve eigenschappen waarin men beslist niet zou willen leven. Een dystopie is daarmee het tegenovergestelde van een utopie zegt Wikipedia.

Enkele kenmerken volgens wiki:

een maatschappij waarin geen vrijheid meer bestaat
een samenleving die gecontroleerd wordt door robots en computers
totale overheersing en schending van de persoonlijke privacy door overheden en instituten
een maatschappij waarin alles en iedereen hetzelfde is en waar uitingen van cultuur en emoties verboden zijn

Klinkt niet bekend zegt u? En als er nou zou staan: een maatschappij waar de kritische bevraging van een bepaald waardenstelsel als racisme wordt ervaren en waar tegen de criticasters gerechtelijke stappen worden ondernomen. Een maatschappij waar telefoongesprekken en surfgedrag op last van de overheid worden geregistreerd en langdurig bewaard.

Een maatschappij waar de openbare ruimte met camera’s wordt geobserveerd en woon-werkverkeer wordt geregistreerd. Een maatschappij die de financiële, medische, en gezinsgegevens centraal en onder één nummer opslaat en ontsluit.

Een maatschappij waarin de normen, waarden en rituelen van alle culturen ongeacht hun toegevoegde waarde zijn gelijkgesteld en derelativering wordt opgevat als een aanval op dit gelijkheidsbeginsel.

Maar bovenal een maatschappij waarin aangestelde zowel als zelfbenoemde leiders oproepen vertrouwen te hebben in het Plan van de hoogste Leider dat middels Zijn boodschappers tot ons is gekomen. Een Plan zonder welk niemand kan functioneren.

Klinkt het nu al iets bekender?

Erasmus' Code

2009-08-11T22:34:00.003+02:00

Wij kennen Erasmus als de grondlegger van het Humanisme maar zijn tijdgenoten zagen hem toch vooral als leermeester; als kenner van de Klassieken en als opvoeder van koningen. In die laatste hoedanigheid schreef hij het boekje ‘de civilitate morum puerilium’ (1530) dat in vertaling de bondige titel meekreeg: Goede manierlijcke seden, Hoe die Jonghere gaen, staen, eten, drincken, spreken, swijghen, ter tafelen dienen, ende die spijse ontghinnen sullen.

Kortom, een etiquette-boekje voor Erasmus’ adellijke pupillen met aanwijzingen hoe zich in het openbaar en (op het) privé te gedragen. Met name zijn adviezen over hoe ‘die spijse te ontghinnen’ zijn tijdloos en ik wil ze onze eigen jeugd dan ook niet onthouden.

Hoe te zitten

Leg beide handen op tafel en zorg dat je degene naast je niet hindert. Leg je servet over je linker schouder en houd het lichaam netjes rechtop, want als je wiebelt en van de ene bil op de andere gaat zitten wek je de indruk voortdurend winden te laten.

Ein prosit

Een feest beginnen met de beker te heffen is voor dronkaards. Drink niet onmiddellijk na een lepel soep of melk en drink zonder de klokgeluiden van een paard te maken. Veeg je lippen af voordat je ze aan de beker zet, zeker wanneer je uit een gemeenschappelijke beker drinkt.

Die spijse ontghinnen

Alles hier in detail vermelden zou te veel tijd in beslag nemen, daarom enkele vuistregels. Welnu, sop brood waarvan je al gegeten hebt niet nogmaals door de saus en geef geen eten door dat jij al in je mond gehad hebt. Spuw gekauwd voedsel niet terug op het bord als je het niet ineens door kunt slikken. Een eierschaal met je nagels leegschrapen is belachelijk en onfatsoenlijk en met drie vingers in het zoutvaatje zitten verraadt boerse manieren.

Geschrok laat je over aan de bandieten. Er zijn er die zoveel in hun mond proppen dat hun wangen bol staan als blaasbalgen [...] waardoor ze zwaar door de neus ademen, alsof ze stikken. Onderbreek af en toe het eten voor een verhaal; er zijn er die niet ophouden met eten en drinken omdat ze zich geen raad weten met hun houding. Ze zwaaien met hun armen, spelen met hun mes en schrapen, kuchen of spuwen waardoor het lijkt alsof ze niet bij hun verstand zijn.

Exitstrategie

Wie een kind tot vasten dwingt is niet goed wijs, evenmin wie het volpropt. Het is beter wat vaker te eten dan heel veel, sommigen houden pas op als hun buikje zo gespannen staat dat ze bijna barsten. Als je voelt dat je gaat overgeven moet je weggaan want overgeven is geen schande behalve als je te gulzig bent geweest. En als een feest langer duurt dan gepast moet je weggaan, dat doe je ongemerkt of nadat je je hebt verontschuldigd.

---

Voor wie geen zin heeft in de halfgelukte facsimile van GoogleBooks, heeft uitgeverij Soliflor een samenvatting/vertaling in de aanbieding onder de titel Erasmus’ code, bakermat van de volmaakte gentleman. Het ligt voor 4,99 bij de Slegte in de ramsj.

UNHRC, Raad van Hoeders

2009-07-16T22:35:00.005+02:00

Minister Hirsch Ballin moest deze week voor de Raad van Hoeders verschijnen om verantwoording af te leggen inzake de mensenrechtensituatie in Nederland. Setting was de UN Human Rights Commission in Geneve en op de agenda stonden vrouwenrechten en het Nederlandse euthanasiebeleid.

Het was de UNHRC ter ore gekomen dat er in Nederland een partij bestaat (de SGP) die van rijkswege subsidie ontvangt terwijl die partij uit religieuze overwegingen vrouwelijke bestuursleden weigert. En dat kan natuurlijk niet. Maar waar de UNHRC de euvele moed vandaan haalt Hirsch Ballin ter verantwoording te roepen omdat één van de twee SGP-zetels in het 150 zetels tellende Nederlandse parlement mogelijk door een vrouw bezet had kunnen worden, ontgaat mij ten enenmale.

De Mensenrechten commissie van de VN is namelijk dezelfde commissie die jaar in jaar uit de petitie ‘Combating the Defamation of Religions’ goedkeurt en aanbeveelt bij haar leden. Een petitie, ingebracht door de Organisation of the Islamic Conference (OIC), die voorstelt religiekritiek als schending van de mensenrechten aan te merken. En dat terwijl religiekritiek nu juist een mensenrecht is.

Zo niet voor de OIC. Want de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, de oorspronkelijke basis van de UNHRC, wordt door de islamitische landen verworpen. Immers, de verklaring uit 1948 is “a Western secular concept of Judeo-Christian origin and thereby incompatible with the sacred Islamic shari’a”. In plaats daarvan houdt men vast aan de eigen mensenrechtenverklaring die in 1990 werd opgesteld in Caïro. In deze verklaring zijn alle rechten, en met name de vrouwenrechten, ondergeschikt aan de universele rechtsgeldigheid van de sharia. En daarmee is het SGP standpunt, hoe verwerpelijk ook, niet meer dan een zwak aftreksel van hetgeen de commissie zélf ieder jaar onderschrijft. Waarom dan Hirsch Ballin ter verantwoording geroepen?

Mogelijk dat de indienster (Roemenië) nog niet helemaal doorheeft hoe de vork in de steel zit. En jammergenoeg kan ze daar binnen de UNHRC ook geen kritische vragen over stellen want dat valt volgens de OIC-landen nu juist onder de noemer ‘defamation of religon(s)’, net als het ter vergadering citeren uit de koran overigens.

Maar niet alleen Roemenië maakte zich zorgen om Nederland, ook in Groot-Britannië bestond enige onrust. Zo wilde het land met de meeste sharia-rechtbanken van Europa bij monde van ‘legal advisor’ Nigel Rodney van de Minister weten of wel alles in het werk gesteld werd om het stervenden zo moeilijk mogelijk te maken. Ja, hij wist dat er naast de uitdrukkelijke wens van een wilsbekwame patiënt ook een verklaring van twee onafhankelijke doktoren nodig is, en dat elk geval achteraf nog eens door een medische commissie beoordeeld wordt, maar, of die commissie dan niet vooraf kon.

Nigel Rodney, lid van een VN commissie die de Deense cartoons veroordeelde maar de genocide in Soedan liet passeren, díe Nigel Rodney wilde weten of vrijwillige euthanasie in Nederland niet aan strengere regels gebonden zou moeten worden. We leven immers in een beschaafde wereld en misstanden moeten te allen tijde voorkomen worden. Het doet een beetje denken aan een politieagent die fietsverlichting controleert terwijl er achter zijn rug een supermarkt overvallen wordt.

Maar Hirsch Ballin beantwoordde de vragen. Hij verdedigde waar hij tegen was, ontkrachtte waar hij voor was en deed zulks met de professionaliteit van iemand die weet hoe je zaken door een commissie loodst. En na afloop ging ieder zijns weegs in de rotsvaste overtuiging dat het de VN is die de mensheid bindt, vertegenwoordigt en op het rechte pad houdt.

Oom Piet vd Ambacht

2009-07-10T20:50:00.006+02:00

Daaaag lieve jongen, kom es hier. Kom es bij je ome Piet zitten. Jij hebt het moeilijk hè? Ik zie het aan je ogen. Ik zie aan die prachtige bruine kijkers van je dat jij het moeilijk hebt. Maar maak je geen zorgen hoor. Oom Piet gaat jou verheffen. Ome Piet van de Ambacht gaat jou emanciperen en verheffen. Vooruit, kom es lekker op m’n schoot zitten dan zullen we jou eens flink opstoten in de vaart der volkeren.

Zeg, vertel eens aan je ome Piet, hoelang woon jij nu al in dit kouwe landje? Dat was zeker wel wennen voor je, zo uit de warmte die akelige regen in. Oh, ben je hier geboren? Ach jee, ik begrijp het. Dat maakt het natuurlijk extra moeilijk voor je. Want aan de buitenkant kun je niet zien dat je hier geboren bent. Dat zet jou eigenlijk gelijk al op achterstand, arme jongen. Maar maak je geen zorgen, ome Piet zal jou bij de hand nemen.

Op welke school zit je? Tjonge, wat een mooie naam voor een school, Ibn Ghaldoun. Oom Piet zat vroeger op de Groen van Prinsterer school maar ik vind Ghaldoun veel mooier klinken. Gek he, maar ik vind buitenlandse namen altijd veel mooier klinken. Nederlandse namen zijn zo hard, zo patriottistisch. Krijg ik altijd iets van “is het hier oorlog of zo”? Nee, wees maar niet bang, zolang ik er iets over te zeggen heb wordt het hier geen oorlog. Daar zullen we jou voor afschermen. Onthoud dat goed, oom Piet zal jou afschermen en emanciperen, dat beloof ik.

En heeft zo’n knappe jongen als jij al een vriendinnetje? Wat zeg je, verloofd al? Jemig, jij boft maar met zo’n pappa en mamma. Hebben ze voor jou een lief meisje uitgezocht! Nou, ik geef ze geen ongelijk hoor, want als je die meiden hier af en toe tekeer hoort gaan dan vraag je je wel eens af waar dat heen moet. Ik had het er laatst nog met meneer Rouvoet over. Nee, wees maar blij, met een nichtje weet je tenminste wat je in huis haalt.

En maak je over dat gemengde inburgeren maar geen zorgen; dat waait wel weer over, zul je zien. Dat is enkel om die fundamentalistische witte meneren tevreden te stellen. Helaas is niet iedereen zo pragmatisch en kosmopolitisch als je ome Piet. Sommige Nederlanders zijn bang dat ze iedere dag couscous moeten eten en op vrijdag naar de moskee. Ja, vraag me niet waarom, ik begrijp het ook niet. We sturen toch ook niemand naar Spakenburg? Nee, doe jij nou maar gewoon je ding, er is hier plaats genoeg voor alle culturen. En trek je niets aan van die blonde meneer, dat is een populistische onruststoker die we heel scherp in de gaten gaan houden.

Net als al die nare tekenaars en schrijvers trouwens. Die proberen over jullie ruggen succes te krijgen; en dat alleen maar omdat jullie een kleurtje hebben. Nou, dat hebben we in Europa al eerder bij de hand gehad en ik hoef je niet te vertellen wat daarvan kwam. Heel goed dat de rechter zich er nu mee bemoeit. Kan ie gelijk die akelige jongens van de Telegraaf eens vertellen hoe de wereld in elkaar steekt. Dat de elite gewoon het beste met het volk voor heeft en dat persvrijheid niet hetzelfde is als het gezag ondermijnen. Ze weten niet eens hoe je dat spelt, gezag. Zie je, soms moet de elite in opstand komen en het volk corrigeren.

Maar bij jullie hoeft dat niet he? Jullie voelen gezagsverhoudingen heel goed aan. Soms denk ik wel eens dat dat vanwege je cultuur komt. Die is zo mooi duidelijk. Dit moet je doen, dat moet je laten. Ja, ik ben geen deskundige of zo, dus verwacht van mij geen analyse maar ik voel wel dat de vrijblijvendheid hier in Nederland te ver is doorgeschoten. En het rare is, dat merk je pas als iemand je erop wijst. Dan besef je dat de spreekwoordelijke Hollandse tolerantie gewoon verdwenen is. Vreselijk!

Maar voor oom Piet zijn alle culturen gelijk, net als alle mensen. En als ik eerlijk ben, als je in mijn hart zou kunnen kijken, dan schaam ik mij heus een beetje voor Nederland. Als je ziet wat er in het verleden allemaal is gebeurd dan ben ik daar niet trots op. Ik bedoel maar: VOC, handel, slavernij, kolonialisme, daar wordt een mens niet vrolijk van. Ik vind het een goede zaak dat iemand daar eens wat van zegt. Hoe zei die mevrouw in Curaçao dat ook al weer, “toen was het halen, nu is het brengen”. Zo is het maar net. En doe er ook nog maar wat rente bij zeg ik dan, dat hebben die lui onderhand wel verdiend.

Bovendien is het niet alsof jullie ooit een eerlijke kans hebben gekregen. En nog steeds niet. Zo’n verleden blijft je gewoon achtervolgen, maakt niet uit hoe lang het geleden is. Daar sta je mee op en daar ga je mee naar bed. Dat hang je niet even aan de kapstok zoals een oude jas. Daarom moeten wij hier in het Westen niet denken dat we jullie lijden kunnen afkopen met een slavernijmonument, met ontwikkelingshulp of een moskee. Bah, onpasselijk wordt ome Piet daarvan. Sommige zaken laten zich niet in geld uitdrukken, die kun je alleen met je hart afbetalen.

Daarom ben ik ook zo blij dat ik kan helpen om jullie cultuur te laten aarden. Om jullie te helpen je tent op te zetten so to speak. En tegenwoordig mag je dat eigenlijk niet meer zeggen, maar Piet ziet jouw cultuur wel degelijk als een verrijking. Ja toch? We hebben het toevallig wel over veertien eeuwen traditie die binnenmarcheren. Dat wuif je niet even weg door heel hard ‘Verlichting’ of ‘democratie’ te roepen. Laat me niet lachen.

Om die reden vond ik de insteek van Harry Veenendaal in de Volkskrant ook zo verfrissend. Harry, die jurist is, zegt over de invoering van de sharia in Nederland: “Het behoud van dergelijke folkloristische cultureel-religieuze rechtssystemen zonder privaatrechtelijk effect valt bovendien toe te juichen. Het vormt geen bedreiging voor de rechtsstaat en is belangrijk voor behoud van de cultureel-religieuze identiteit van gelovigen”.

En neem van mij aan, Harry weet waar hij het over heeft. Als Harry zegt dat de sharia geen bedreiging is, dan is de sharia geen bedreiging. En bovendien, het gaat toch allemaal op basis van vrijwilligheid? Kijk maar naar Engeland, daar zijn ze reuze populair die rechtbanken. En dat zou heus niet zo zijn als mensen er aan de haren heengesleept werden. We leven toch zeker niet meer in de steentijd? En kijk ook eens naar de katholieken. Die hebben al eeuwen hun eigen kerkrecht en daar hoor je nooit iemand over. Ik zeg, dan moet je consequent zijn en dat ook verbieden. Want geloof is geloof, ja toch?

Folklore en traditie, dat is wat we nodig hebben. Daarmee bind je mensen en dat is belangrijk, mensen binden. Dat is ook het motto van ome Piet, samen leven, samen werken, samen binden. Een beetje minder ‘ik’ en een beetje meer ‘wij’. Heeft mevrouw Vogelaar in haar dagen ook vaak gezegd, dat wij een hoop konden leren van jullie wij-gevoel. En zo is het maar net. Want hoe kun je mensen nou verheffen als iedereen maar een beetje zijn eigen ding gaat lopen doen? Als iedereen maar wat door elkaar roept, en doet, en niet luistert?

Nee, Piet van de Ambacht wil graag emanciperen en verheffen maar dan moet je wel stil blijven zitten; niet denken van dat fiks ik zelf wel even want dat lukt niet. Begrijp je? Als je gewoon zegt wat eraan scheelt dan kan ik daar wat mee, zo zit ik in elkaar, zo zit emancipatie in elkaar. En dat geldt niet alleen voor jou maar voor iedereen. Want daar draait het om, om iedereen en allemaal. Daarom kunnen wij het ook zo goed samen vinden, want bij jullie draait het ook om jullie allemaal, toch?

Laten we samen optrekken tegen al die mensen die ons uit elkaar willen drijven. Laten we luisteren naar iemand als Thomas von der Dunk die tegen al die racistische PVV-stemmers durft te zeggen: “U zeikt! U bent het probleem. En nu is het uit met uw gezeur”. Kijk zo los je dat op, dat zijn argumenten die ook voor fascisten te begrijpen zijn. Meneer von der Dunk heeft er dan ook voor gestudeerd.

Maar academisch of niet, gelijk heeft ‘ie. Dit soort mensen stond in het verleden vooraan om handel te drijven en slaven te kopen, en nu verdommen ze het om schuld te belijden. En de meest bizarre argumenten worden daarbij van stal gehaald. “Hun religie gaat onze cultuur vernietigen”. Ja hoor, tuurlijk. Alsof jullie religie iets anders is dan hun christendom. Voorlopig heeft oom Piet meer last gehad van de Jezuïten dan van de Mohammedanen kan ik je verzekeren.

Het probleem met dit soort mensen is dat ze geen schuldgevoel hebben. Dat ze weglopen voor de daden van hun voorouders. Ik zeg, onze voorouders hebben ons met deze erfzonde belast en wij moeten onszelf daarvan verlossen. Door jou te verheffen, door ontwikkelingshulp te geven en door CO2-recuctie. Voor mij is dat een kwestie van fatsoen, je moet niet alles willen rationaliseren. Zo, en dan ga ik nu een lekker bakkie thee inschenken. Moet ik voor jou ook wat meenemen?

Complementaire politiek PVV

2009-06-26T17:19:00.008+02:00

Jacques Monash, oud-PvdA campagnestrateeg, constateert deze week in de Volkskrant dat ‘de politiek’ niets van Fortuyn heeft geleerd. Hij adviseert partijen dan ook om tegenover Wilders te stoppen met moddergooien en met een strategisch inhoudelijke repliek te komen. Ik zeg: doe geen moeite. Zolang je niet begrijpt dat de PVV-politiek complementair is aan je eigen politiek zal iedere reactie zijn doel missen.

Als er op een marktkraam tussen al het fruit honderd appels liggen uitgestald waarvan er vijf wormstekig en vijf beurs zijn, welke appels vallen dan op? Simpel, de tien bedorven appels vallen op. Zo zit de menselijke waarneming nu eenmaal in elkaar. We zien beweging en we zien uitzonderingen. Hoe mooi je die negentig goede appels ook oppoetst, je krijgt daarmee de tien aangetaste exemplaren niet van het netvlies.

De marktkraam staat symbool voor het politieke landschap in Nederland. Erachter staan de verkopers. Het gros prijst de negentig glimmende exemplaren aan, vertelt hoe ze straks nog stralender zullen glimmen en dat het ondanks de gebutste exemplaren een koopje blijft. Eén verkoper echter roept niet naar het winkelend publiek maar naar zijn collega’s: “haal die rotte appels weg, ze steken de hele mand aan”! Die verkoper heet Geert Wilders en zijn collega’s zijn verbijsterd. Want zo zit het vak van koopman toch niet in elkaar? Je gaat toch niet de aandacht vestigen op de slechte exemplaren? En onderling ruziemaken dat doe je al helemaal niet, ook op de markt gelden regels.

Nog steeds is een meerderheid van het publiek bereid de kooplui te geloven en weg te kijken van de slechte exemplaren. Zij vinden het onfatsoenlijk hierop te wijzen. Een groeiend percentage van de kopers begint zich echter zorgen te maken over de rotte appels; vooral omdat het er kort geleden nog maar een paar waren. Zij ontkennen niet dat de mooie exemplaren prachtig glimmen en vast heel goed zullen smaken, maar zij vrezen dat de hele oogst bederft als de kooplui volharden in nietsdoen. “Dus jij vindt appels walgelijk” krijgt de opstandige verkoper nu te horen, “smerige appelhater, jouw soort hebben we hier eerder gehad. Jij zou graag zien dat er alleen peren verkocht werden! Nou ik heb nieuws voor jou, er bestaan ook rotte peren. O zo!”

Bizarre conversatie, zonder meer. Toch is dit precies het appels-en-peren verhaal dat zich rondom de PVV afspeelt wanneer het gaat om de drie I’s: integratie, immigratie en islam. Wilders concentreert zich op wat fout gaat en stelt maatregelen voor om die fouten te herstellen en de gevolgen weg te nemen. Wilders bemoeit zich niet, ik herhaal: niet, met wat goed gaat. En dat is een aanpak die niet helemaal begrepen wordt. Wilders’ aanpak is complementair aan het bestaande beleid. Het richt zich niet op de emancipatie van de willigen, maar op repressie van de onwilligen.

Verander je inkoopbeleid zegt Wilders, we moeten een moratorium instellen op immigratie uit moslimlanden. Ai, ai, ai, een moratorium, Wilders is een racist. Even afgezien van het feit dat de gehele mensheid uit slechts één ras bestaat, vraag ik mij af of Wilders hier iets anders zegt dan Eberhard van der Laan. Deze PvdA-bewindsman opperde vorige week namelijk dat we maar eens moesten stoppen met het toelaten van laagopgeleide, analfabete kansarme immigranten. Toegegeven, andere woorden, maar volgens mij betreft het hier dezelfde mensen.

Dezelfde instromers die PvdA-coryfee Ien Dales twintig jaar geleden al deed verzuchten “het is moeilijk soep koken als iemand steeds koud water in de pan giet”. Of nog eerder, in 1983, in het SP-rapport ‘Gastarbeid en Kapitaal’ waar we lezen: “Bij ons onderzoek zijn wij al vrij snel tot de konklusie gekomen dat de problemen vooral groot worden bij die mensen die van het platteland komen, de islamitiese godsdienst belijden en zich waarschijnlijk daardoor moeilijk kunnen aanpassen aan de werk- en leefgewoonten van ons land”. Het enige verschil met Wilders is dat Dales en de SP zich de mond hebben laten snoeren; Wilders laat zich dat - zeer ostentatief - niet gebeuren.

Op de rotte appels die al op tafel liggen past de PVV dezelfde aanpak toe. Vertaald in termen van integratie hebben we het over ‘sociale ontsporing’ enerzijds, en ‘islamisering’ anderzijds. In het geval van sociale ontsporing eisen PVV en maatschappij maar één ding: handhaving van de rechtsorde. Zeker wanneer de misstanden zich richten tegen de samenleving en haar dienaren. Zonder eenduidige handhaving verliest de overheid haar gezag en de burger zijn vertrouwen. De rotte appels die buschaufeurs bespuwen, ambulancebroeders bedreigen en agenten bekogelen verdienen geen respect of een hand boven het hoofd. Ongeacht godsdienst en sociale positie past hier, ter bescherming van de willigen, slechts een eenduidig repressief optreden.

"If you abide by our laws, if you abide our values, by our constitution, you are very welcome to stay and you are equal to everyone else and we will even help you” zei Wilders bij zijn omstreden interview voor de Deense TV. Wie mee wil doen mag mee doen. Voor sommige van zijn tegenstanders is dit nieuws, anderen begrijpen het als de taqiyya van een racist. Vergezocht lijkt mij, misschien een gevalletje ‘zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten’, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat de uitspraak perfect past in het beeld dat de PVV complementaire politiek bedrijft. Beloon de goedwillenden, beperk de kwaadwillenden. Het eerste gebeurt al dertig jaar, het laatste is nieuw.

Ook in de benadering van islamisering is de zienswijze van de PVV complementair. Voor de meeste politici is ‘de islam’ een godsdienst als alle andere. En omdat Artikel 6 de vrijheid van godsdienst garandeert is het onderwerp vanuit politiek oogpunt niet interessant. Waar zou je je druk over maken? Fout, zegt de PVV. De islam is voor slechts eenvijfde deel godsdienst. Het complement, de andere tachtig procent, bestaat uit maatschappelijke normen, waarden en voorschriften. En daarmee is het wel degelijk een politieke aangelegenheid.

Zo heeft de islam haar eigen ideeën over mensenrechten, kent het specifieke kleding- en gedragsvoorschriften, heeft het regels voor bankieren en biedt het zelfs een volwaardig alternatief voor Grondwet en Wetboek. De democratie kan afgeschaft worden want de islam voorziet overal in. Door dit gesloten en zelfdragende karakter is ghettovorming onvermijdelijk. En dat wil de PVV koste wat kost voorkomen. Vooral ook omdat Leer en traditie zich in zeer negatieve bewoordingen uitlaten over andersdenkenden en in onverdunde vorm ronduit strijdig zijn met de Europese cultuur.

Tachtig procent van de islam is politiek, twintig procent valt onder de vrijheid van godsdienst. Totdat wij hebben uitgemaakt waar religie eindigt en sociale dwang begint, totdat we hebben uitgemaakt welke uitheemse tradities we tolereren en welke we verbieden, tot die tijd is het devies: better safe than sorry. En al zullen ze het niet toegeven, deze andere wijze van kijken begint nu ook door te dringen tot de gevestigde politiek.

Rouvoet vatte het deze week als volgt samen: “zet de democratische rechtsstaat in als wapen tegen islamisering. Geef godsdienstvrijheid aan iedereen maar wijs de sharia af”. Wel maakte de Minister daarbij de kanttekening dat hij het rechtspluralisme, zoals de PVV dat voorstaat, afwijst. Wat hem betreft geen regels of restricties speciaal voor moslims. Met deze uitspraak geeft Rouvoet aan nog niet helemaal op streek te zijn immers, als je de sharia afwijst neem je een flinke hap uit de islam en pas je wel degelijk een vorm van rechtspluralisme toe (zeker in de ogen van moslims die menen dat de sharia gewoon in Artikel 6 past).

Complementaire politiek, dat is wat de PVV bedrijft. Politiek gericht op de onwilligen en op alles wat haaks staat op Rouvoet’s democratische rechtsstaat. Het is geen dankbare vorm van politiek, dat moge duidelijk zijn, maar het is zeker geen populistische anti-politiek. Aan beleid inzake rotte appels heeft het in Nederland tot op heden ontbroken. Te veel Yin, te weinig Yang.

Het is daarom goed te zien dat deze boodschap ook bij de overige partijen begint te landen. Het volk wist het al maar haar vertegenwoordigers nog niet. Rouvoet met zijn sharia-standpunt, van der Laan over immigratie en recent het CDA met betrekking tot straatterrorisme. Stuk voor stuk onderwerpen die door de PVV zijn geagendeerd.

En als men nu nog tot het inzicht zou komen dat de PVV zich primair richt op wat mis gaat, en niet tegen wat goed gaat, dan komt er misschien een tijd dat dit land weer bestuurbaar wordt.

f*ck or not

2009-06-26T11:37:00.006+02:00

Your divinely ordained leadership is greatly appreciated,

FUCK YOU VERY MUCH!

F*ck or not, this shot's hot

Hitchens over Iran bij CNBC

2009-06-25T14:43:00.002+02:00

CNBC anchorman Kudlow stelt de de juiste vraag: why isn’t Obama standing up in support of the people of Iran? Ronald Reagan did it the other way around: I love the people of Russia, it’s the government that I have a problem with.

Why indeed. Waarom staat de wereld niet op haar achterste benen als een bende corrupte zeloten op haar eigen mensen schiet? Waarom worden er geen ambassadeurs teruggeroepen als diezelfde regering het ‘imperialistische Westen’ de schuld van deze opstand geeft? Waarom klinkt er geen protest als Neda’s ouders uit hun huis worden gezet? Waarom gaan er geen golven van afschuw door het Europese parlement wanneer de divinely ordained Ahmedinejad een slager aanstelt om protesterende studenten “te ondervragen”. Why?

Poppers kantelpunt

2009-06-05T21:50:00.012+02:00

Paul Sneijder, europa-correspondent voor de NOS, verklaart in reactie op de stembusoverwinning van de PVV dat “Europa Nederland niet meer kan volgen”, volgens Le Figaro dankt Wilders zijn overwinning aan “xenofobe slogans” en ook The Wallstreet Journal meent dat Wilders’ appel aan “the Dutch xenophobia” hem op winst gezet heeft. Heeft dan niemand in de gaten dat ‘Wilders’ juist die normen en waarden verdedigt waar zijn critici decennia lang voor gestreden hebben? Gelijkheid, vrijheid en tolerantie.

Wetenschapsfilosoof Karl Popper stelde dat een tolerante samenleving, in haar angst om tot intolerantie te vervallen, geneigd is tolerant te staan tegenover personen en instanties die intolerantie propageren (Poppers paradox). Het gevolg is dat na verloop van tijd de intolerante krachten gaan overheersen en de tolerante samenleving ophoudt te bestaan. Popper zegt: “if we are not prepared to defend a tolerant society against the onslaught of the intolerant, then the tolerant will be destroyed, and tolerance with them”.

Dat is wat er nu in Nederland aan de hand is. De PVV-kiezer is van mening dat Poppers kantelpunt bereikt is en dat intolerante krachten daadwerkelijk zijn begonnen het tolerantiebeginsel te misbruiken ten gunste van de eigen intolerante agenda. De PVV kiezer constateert met verbijstering dat mannen en vrouwen niet langer gelijk zijn, dat opinieleiders bedreigd (en zelfs vermoord) worden, dat caberatiers er het zwijgen toe doen, dat afvalligen met de dood bedreigd worden, dat een voorheen onschuldige foto of tekening plots een belediging aan het adres van miljoenen moslims inhoudt. Dat vrijheden die sinds de jaren zestig gemeengoed waren nu de toevoeging ‘ja mits maar’ krijgen.

Deze kiezers krijgen van de gevestigde orde en intelligentia het verwijt een intolerante en xenofobe opstelling te kiezen die indruist tegen het open en tolerante karakter van onze liberale maatschappij. Want voor deze mensen is Poppers kantelpunt duidelijk nog niet bereikt. Zij ijveren voor invoering van religieuze kledij, zij subsidiëren seksescheiding, moskeeën, ghettovorming en segregatieprojecten. Stuk voor stuk zaken die bij de oprichting van onze tolerante maatschappij onbespreekbaar zouden zijn geweest maar die nu, onder het mom van tolerantie, tot beleid worden. Daar stemt de PVV-kiezer tegen.

En terwijl hier te lande de Popperiaanse tolerantie voortwoekert ploffen in de achtergrond de martelaren. Worden markten tot bloedbaden, gebouwen tot graven en wordt openbaar vervoer ingezet als wapen. In het flakkerende licht van brandende ambassades constateert de Nederlandse kiezer tot zijn ontsteltenis dat dezelfde archaïsche krachten die de wereld knechten en brandschatten ook hier bezig zijn een verduisterend gordijn rondom een deel van de Nederlandse samenleving op te trekken. Daartegen komt de PVV-kiezer in het geweer.

Een tolerante maatschappij biedt het individu alle ruimte en vrijheid zich te ontwikkelen en geluk na te streven. Ook godsdienstvrijheid vormt hiervan een onderdeel. Maar godsdienstvrijheid is een recht dat wordt verleent aan de individuele burger en niet een recht van die burger om vanuit zijn godsdienstige ideologie restricties op te leggen aan de maatschappij die dit gedachtengoed tolereert. En het is steevast op deze grens dat we Poppers kantelpunt aantreffen.

De maatschappij die tolerant is jegens haar burgers gaat in de fout wanneer ze eenzelfde tolerantie betracht jegens de ideologie van haar burgers. Wat dan volgt is een stapeling van maatschappelijke restricties afgedwongen onder constante verwijzing naar het vermeende recht op ideologische vrijheid. Maar dat recht bestaat niet. Burgers hebben rechten, ideologieën niet. Bij openbare uitingen van een ideologie zal per gelegenheid bekeken moeten worden of het een uiting van individuele vrijheid betreft danwel een maatschappelijke uiting die restricties opdringt aan individuen die hiervoor niet gekozen hebben.

Wat Europa betreft en wat de islam betreft is voor velen Poppers kantelpunt bereikt. Europa wordt ervaren als een feodale ideologie aangestuurd door gemankeerde farizeeërs die met hun pathologische regeldrang diep doordringen in de haptonomische zone van het liberale individu. De islam op haar beurt wordt ervaren als een onveranderlijke, onkneedbare entiteit die er alles aan gelegen is zich niet te voegen naar de tolerante normen en waarden van het vrije Westen, en hier ook geen geheim van maakt.

En in plaats dat de Nederlandse nomenclatura het individu binnen de moslimgemeenschap de helpende hand reikt en stimuleert zijn eigen weg te zoeken binnen onze cultuur van individuele vrijheid en tolerantie, stelt bijvoorbeeld GroenLinks dat de Nederlandse cultuur niet bestaat. En roept Pechthold dat ook hij een dergelijk statement graag in zijn verkiezingsprogramma opneemt als dat Wilders tegen de borst stuit. Waarna allen hun steun uitspreken aan islamitsche leidsmannen wier enige doel het is de groep en de ideologie bijeen te houden; het liefst ten koste van die zwakke, niet bestaande en weerzinwekkende Westerse cultuur.

De PVV-kiezer is hier klaar mee. Hij kiest voor tolerantie en tegen intolerantie. Hij volgt Poppers advies op, het kantelpunt is bereikt. Een kantelpunt dat het politieke landschap niet in links en rechts verdeelt maar een geheel nieuwe doorsnede maakt. En totdat de bestaande politiek deze doorsnede erkent, begrijpt en in haar verkiezingsprogramma’s opneemt, zal zij de kloof tussen haarzelf en de kiezers niet kunnen overbruggen en heeft behalve de PVV, geen enkele partij het recht zichzelf progressief te noemen.

------

Update: kennelijk is op nujij.nl ook een draad van deze post gestart

Kosmopolitisme verkracht

2009-05-29T21:51:00.005+02:00

Het ging weer eens om de vorm, tijdens het verantwoordingsdebat in de Tweede Kamer. Met als merkwaardig gevolg dat opnieuw niet het Kabinet, maar Wilders zich moest verantwoorden. Maar bovenal moest hij zich gaan schamen, diep schamen, nu was toch echt een grens overschreden. Want?

Wilders begon zijn spreektijd gisteren met: “ze was verkracht, maar ze was niet kwaad. De journaliste die op zoek ging naar de Taliban in Afghanistan zag haar nieuwsgierigheid omgezet in een wrede, meervoudige, verkrachting. Maar waar dat bij anderen leidt tot woede of verdriet, toont deze journaliste vooral begrip. Ze zegt: “er was ook respect voor mij”. En ze kreeg nog thee met koekjes ook”.

Wilders wilde hiermee aangeven dat: “onze elite, of het nou gaat om politici, journalisten, rechters, subsidieslurpers of ambtenaren, volledig de weg kwijt [is]. Elk gevoel voor realiteit is verdwenen. Elk gezond verstand wordt overboord gezet om de werkelijkheid te ontkennen. Niet alleen deze helaas verkrachte journaliste leidt aan het Stockholm-syndroom, maar de hele Nederlandse elite.”

Ik vind het een schitterende metafoor. De nieuwsgierige, goedwillende, onbevangen journaliste staat voor een Westerse samenleving die overtuigd is van de intrinsieke goedheid van de wereld en de zuiverheid van haar eigen bedoelingen. Maar terwijl zij zich bukt om het Afrikaanse continent de helpende hand te bieden, terwijl zij neigt om tribale gebieden te verheffen, wordt zij onbarmhartig en meerdere malen verkracht.

En dan luidt de grote vraag: hoe kon dat gebeuren? Waarom heeft deze ‘bon sauvage’ de gulle gever in de hand gebeten? Wat ging er fout, want aan de goede bedoelingen kan het niet liggen. “Ghazi had zijn hormonen niet onder controle” verklaarde de journaliste vergoeilijkend. Ze zei niet: ‘talibancommandant Ghazi Gul heeft mij meermalen verkracht, hij is een misdadiger’. Ongeacht of de journaliste nu boos is op Gul of niet, ze presenteert hem hier als het slachtoffer van omstandigheden; als slachtoffer, net als zij, en niet als dader.

Het is die typisch kosmopolitische gedachte ‘de hele wereld is slachtoffer behalve het Westen’ die Wilders niet langer verdraagt en hem ertoe bracht deze mevrouw, dit slachtoffer, als personificatie van dat ideaal op te voeren. We tonen respect. We noemen elkaar bij de voornaam, schenken thee en delen lekkernijen. En als dan plots iemand uit zijn rol valt dan kan dat nooit aan onze intenties hebben gelegen. Die zijn immers de afspiegeling van een intrinsiek goede wereld, een wereld die ieder mens in zich draagt en met de juiste sleutel ontsloten kan worden.

Dit rechtvaardigt vervolgens de conclusie dat wie in deze tragische gebeurtenis meer ziet dan alleen een misverstand zich “diep in zijn hart moet schamen” (JPB). Die is willens en wetens bezig mensen buiten te sluiten ten gunste van zijn eigen perverse agenda. Want als deze mensen met respect bejegend zouden worden en de kans zouden krijgen zich te ontwikkelen, heus, dan moet je eens zien. Geen misverstand.

Ik ben geen psycholoog en al helemaal geen fan van Freud, maar volgens mij is hier niet zozeer sprake van het ‘Stockholm syndroom’ maar van ‘verdringing’. Niet door gebeurtenissen naar het onderbewuste te verbannen (dat schijnt niet te lukken) maar door ze te overschreeuwen. Door het eigen wereldbeeld als een mantra opnieuw en opnieuw te projecteren en alle aanvallen hierop als abnormaal te kwalificeren. Dat is wat de journaliste deed, dat is wat het onlangs in Yemen ontvoerde echtpaar deed en dat is wat bijna de voltallige Tweede Kamer en het Kabinet doen. De confrontatie met het eigen ontspoorde wereldbeeld vermijden door de aanvaller te diskwalificeren óf door hem in het eigen kamp op te nemen.

Om dezelfde reden moet je je niet willen afvragen waarom Afrika na vijftig jaar ontwikkelingshulp nog steeds een puinhoop en een bodemloze put is, je moet de handen uit de mouwen steken, je moet geven en verheffen, het gaat hier om slachtoffers. Je moet je niet afvragen of immigratie netto oplevert of kost, je moet de grenzen openstellen en gezamenlijk optrekken, het gaat hier om slachtoffers. Je moet je niet afvragen of de islam met een democratische rechtsorde te verenigen is, je moet moskeeën bouwen en mensen hun godsdienstvrijheid gunnen. Zolang je volhardt in het goede dan word je nooit bedrogen, dan word je nooit verkracht.

De reacties in de Kamer op Wilders’ vergelijking bestonden uit boosheid. Boosheid om de zoveelste aanval op het wereldbeeld van de ‘puur goede mens’. De journaliste sprak in haar boosheid dan tenminste nog over zichzelf en over wat haar was aangedaan. Kamer en Kabinet ontweken die aanval door de journaliste als bliksemafleider en als vleesgeworden slachtoffer van Wilders’ lage lusten op te voeren; opnieuw verkracht, maar nu door Kamer en Kabinet. Het moge duidelijk zijn, misbruik binnen de kosmopolitische familie wordt niet erkend.

Hoe zou men trouwens gereageerd hebben als het een Afghaanse journaliste was geweest? Een journaliste die, zeg, de commandant van Kamp Holland had willen interviewen? Om vervolgens door hem en zijn adjudanten te worden verkracht. Zou er dan iemand durven stellen dat ‘Theo’ zijn hormonen even niet onder controle had? En dat het Afghaanse parlementslid dat hier schande van spreekt goedkope en laaghartige politiek bedrijft?

Ik denk het niet. Want in dat geval zou het incident wél conform het gangbare wereldbeeld zijn geweest: zielige Afghaanse wordt door Westerse bezetter vernederd, maar dapper parlementslid springt voor haar op de bres. Femke houdt het slechts met moeite droog. En Theo? Die wordt opgepakt en berecht.

Praatje spot

2009-05-28T11:43:00.006+02:00

Dat CO2 een ‘broeikaseffect’ teweeg kan brengen is een natuurkundig gegeven. Of de opwarming van de laatste 100 jaar hieruit te verklaren is, valt sterk te betwijfelen; zeker als je alleen kijkt naar de menselijke bijdrage. Modellen en voorspellingen die zich hierop baseren zijn niet in overeenstemming te brengen met de meetgegevens. Zo zien we de laatste tien jaar zelfs een sterke stijging van de CO2 concentraties (t.g.v. industriële uitstoot) terwijl de temparatuur stabiel blijft. En dat is tenminste vreemd te noemen.

Kees de Jager, emeritus hoogleraar sterrenkunde, wil zich dan ook niet blindstaren op CO2 alleen. Volgens hem geven variaties in zonne-activiteit, zoals die in de afgelopen 400 jaar hebben plaatsgevonden, een veel beter beeld van de werkelijkheid. Sterker nog, de Jager acht het op basis van zijn waarnemingen waarschijnlijk dat we aan de vooravond van een koudeperiode staan.

En dat is, net als global warming, niet iets om je op te verheugen. Ook een koudeperiode zal het fragiele evenwicht dat inherent is aan onze ‘on the edge’ samenleving ernstig verstoren. Denk alleen maar aan de gevolgen voor de brandstofreserves en de beperkingen die het de voedselproductie zal opleggen. Maar het IPCC wil van geen kritiek horen. De mens is schuldig en de mens moet boeten, CO2-reductie is de enig mogelijke aflaat.

En dat kon wel eens fataal blijken. Want door de conclusies van het IPCC te vrijwaren voor kritiek worden theorieën die, conform metingen, met een model komen dat tot andere voorspellingen leidt, op voorhand verketterd. Dan wordt groots ingezet op de verkeerde maatregelen. Dat is niet alleen zeer onwetenschappelijk, het is ook levensgevaarlijk. De mensheid heeft behoefte te weten wat er wérkelijk gaat gebeuren zodat we de juiste voorzorgsmaatregelen kunnen treffen en niet ‘biddend’ ten onder gaan.

De houding die het IPCC en haar opdrachtgevers (de deelnemende regeringen) aannemen is daarom verwerpelijk en onverantwoord. Klimaatwetenschap staat nog in de kinderschoenen en de enige consensus die op dit moment over de modellen kan bestaan is een politieke, geen wetenschappelijke. Er is op gebied van klimaatkennis nog heel veel onderzoek nodig om tot een begin van inzicht te komen. Nieuwe theorieën alsmede falsificatie van bestaande theorieën zijn onderdeel van een wetenschappelijk proces en mogen nooit gekaapt worden door het politieke debat; dan namelijk, houdt wetenschap op te bestaan en verworden natuurwetten tot verkiezingsbeloften.

JPB antwoordenmatrix

2009-05-17T20:36:00.007+02:00

Wij hebben via via de hand weten te leggen op de codering van de experimentele maar zeer succesvolle androïde JPB4. Deze androïde is de enige machine tot dusver die de Turing-test heeft doorstaan. Dat wil zoveel zeggen als: een ondervrager die de machine niet kan zien, kan op basis van de antwoorden niet uitmaken of het om een mens of een machine gaat.

De antwoordlogica van het apparaat is in bovenstaand schema vervat (click for big). Door, van links naar rechts, uit elke kolom een tekstblokje te kiezen worden zinnen samengesteld die door de JPB4 zijn uitgesproken of uitgesproken kunnen worden.

Microsoft geschiedeniscontrole

2009-05-10T14:35:00.004+02:00

Is dit nu wat Tariq Ramadan bedoelt met: “Ook is het belangrijk de inhoud van het onderwijs te bezien (met name van de geschiedenis), zodat er meer nadruk komt op de gemeenschappelijke geschiedenis die de rijkdom van meerdere geheugens in zich verenigt (Jihad van vertrouwen, Van Gennep Amsterdam).

Het lijkt erop dat Microsoft zich heeft voorgenomen ditmaal niet achter de feiten aan te hollen; de spelling- en grammaticacontrole in Office2007 is er in ieder geval helemaal klaar voor.

De juiste keuzes

2009-05-05T13:04:00.006+02:00

AVRO-oprichter Vogt (links) naast Han Hollander, verslaggever van het eerste uur

4 en 5 mei. De dagen waarop wij herdenken dat we allemaal in het verzet hebben gezeten. Of hadden kunnen zitten. Maar zeker zouden zitten als de situatie zich vandaag de dag ook maar enigszins in die richting zou ontwikkelen. Want het onderscheid te kunnen maken tussen Goed en Kwaad, dat zit ons in de genen. Nooit meer fascisme en ‘die tyranny verdrijven die my mijn hert doorwondt’.

Vanachter de rug van onze hand fluisteren we elkaar toe dat “wat die Wilders zegt…dat lijkt wel heel erg op wat er in de jaren dertig gebeurde…”. Want toen zagen we dat al, dat was niet goed wat er in Duitsland gebeurde. Dát onderscheid te kunnen maken, dat zit ons in de genen. Ook nu nog. We kiezen de goede kant, we kiezen met ons verwonde hert.

Een berichtje in DePers vandaag. Over Han Hollander. Hollander werkte in de jaren voor de oorlog als radioverslaggever bij de AVRO. Met zijn aanstekelijk enthousiasme hield hij de luisteraars aan het toestel gekluisterd en wist van een potje voetbal een nationaal spektakel te maken.

DePers: “Op een receptie ter ere van Hollander in 1938 zei schaakwereldkampioen Max Euwe dat men na een voetbalwedstrijd, en vooral na een wedstrijd die Nederland had gewonnen, ‘de neiging had om de heer Hollander op de schouders te nemen en hem zo van het veld te dragen.’

Twee jaar later, in mei 1940, werd Hollander door Vogt ontslagen, samen met de andere joodse werknemers van de AVRO. Het was maar zes dagen na de capitulatie en lang voor de Duitse maatregelen tegen de joden. Vogt was geen antisemiet. Hij wilde er alleen voor zorgen niets te doen wat de Duitsers zou kunnen irriteren. “

4 en 5 mei. De dagen waarop wij herdenken dat we allemaal in het verzet zouden hebben gezeten, dat zit ons in de genen, het maken van de juiste keuzes.

Dhimmi Air

2009-04-28T12:36:00.007+02:00

Lisa Ashton, stewardess voor British Midland (BMI), gooide in 2007 de knuppel in het hoederhok. Ze wilde zich in Saoedi-Arabië niet langer laten vernederen door haar eigen werkgever. BMI verplicht haar vrouwelijke personeelsleden namelijk om, ongeacht hun rang, in islamitische landen áchter hun mannelijke collega’s te blijven lopen. Bovendien worden zij in die landen geacht zich buiten het vliegtuig met een abaya te bedekken. Lisa verdomde het en werd deze week ontslagen.

“It’s outrageous. I’m a proud Englishwoman and I don’t want these restrictions placed on myself.” Terecht, en dat staat helemaal los van wie Lisa is en wat haar motiveerde. De richtlijn in kwestie is in z’n geheel door BMI verzonnen; geen enkel Arabisch land heeft BMI verzocht haar stewardessen te islamiseren. De richtlijn is, volgens een BMI-woordvoerder, ingegeven vanwege respect voor andere culturen.

Hetzelfde geldt ongetwijfeld voor de richtlijn (eveneens BMI) die het personeel verbiedt bijbels, kruisjes, St. Christoffelhangertjes en dierenknuffels mee te nemen op vluchten naar Saudi-Arabië. Het zou zomaar als belediging opgevat kunnen worden, en dat wil BMI niet. Ook Lisa’s vakbond vond het kennelijk de normaalste zaak van de wereld en waarschuwde: “that it was considered part of the uniform and she could face disciplinary action if she did not wear it” [de abaya].

Overigens is BMI niet de enige maatschappij met dit soort vrouwvijandige voorschriften. BMI heeft alleen de pech een ‘proud Englishwoman’ in dienst genomen te hebben en dat is iets dat je in tijden als deze beter niet doet. Want voor je het weet raak je je landingsrechten kwijt, of je export, of vliegt er wat in brand. En waarom? Het doet toch zeker geen pijn om een beetje beleefd te zijn?

Zo zat de rechter die Lisa’s ontslag bekrachtigde er ook in: "Een maatschappij mag personeelsleden regels van een andere cultuur opleggen. Dat vrouwen daar nadeel van ondervinden, is niet bewezen", oordeelde de rechter.

Waarom gaat dit soort logica nou nooit op als vrouwen ergens geen hoofddoek mogen dragen? Waarom oordeelt ‘een commissie gelijke behandeling’ dan nooit: “mevrouw, het is niet bewezen dat u daar last van hebt” (of van uw wel/niet burka, boerkini, gymles, inburgeringsklasje, kunstwerk, informatieloket, theaterstoel, zwemles, foto, enzoverder, enzovoort …)

Voorproefje Durban II

2009-04-19T16:41:00.004+02:00

Nederland gaat maandag niet naar naar Genève zo liet Minister Verhagen zaterdagavond weten. De antiracismeconferentie (Durban II) heeft met de nu voorliggende slotverklaring wat hem betreft haar geloofwaardigheid verloren. De reactie op Nederlandse wijzigingsvoorstellen omschreef hij als ‘grimmig’.

“Een aantal landen die zelf nog heel wat te doen hebben op het gebied van mensenrechten, misbruikt de top om religie boven de rechten van de mens te stellen en de vrijheid van meningsuiting onnodig in te perken, discriminatie op grond van seksuele geaardheid te negeren, en impliciet Israël als enige land in de beklaagdenbank te zetten”. Aldus de Minister.

Dit tot groot verdriet van o.a. Harry van Bommel (die desondanks wél gaat) en beroepsactivist René Danen die sprak van een gemiste kans om antiracisme te bestrijden [sic]. Maar niet getreurd heren, de spreker in bovenstaande video licht alvast een tipje van de sluier op. De man was één van de sprekers op het congres “imams en rabbi’s voor vrede” en is met enige regelmaat voorganger in het vrijdaggebed op Al-Aqsa TV. Een wijs man die U zeker en vast gaat ontmoeten daar in Genève.

Trimbaard weet ons te melden dat het pamflet ‘Elders of Zion’ (dat ongetwijfeld ook op deze conferentie weer te koop wordt aangeboden) geen leugen is maar een blauwdruk voor Joods imperialisme. En daarom: “Israel is a cancer that wants to rule the world”, “time will come when their children will be exterminated”. Prettige conferentie verder.

Henrik Langedam, bruggenbouwer

2009-04-16T21:30:00.005+02:00

Caïro, van onze verslaggever.
Afgelopen week stonden de Egyptische kranten weer eens bol van wat zij betitelden als ‘de zoveelste aanval op de islamitische identiteit’. Aanleiding vormde een cassettebandje dat De Broederschap in handen was gespeeld en waarop we de Nederlandse hoogleraar ‘sociale cohesie en broederschap’ - Henrik Langedam – horen spreken over de gelijkheid tussen man en vrouw. Althans, zo beweert de hoofdredacteur van Dar al-Taqiyya, het lijfblad van de Broederschap.

Henrik Langedam (46) kennen wij in Nederland als een begenadigd spreker en een innemende persoonlijkheid maar bovenal, als een geleerde die zich ook in de Arabische wereld verstaanbaar weet te maken. Zelf ziet hij zich als bruggenbouwer tussen “twee culturen met een tastbare overlap”. Gekneed en gevormd door de Verlichtingsgedachte acht Langedam de Mohammedaanse openbaringsleer op een aantal punten niet in strijd met de beginselen van Verlichting en seculariteit. Daarom wil hij zich samen met de Egyptische overheid inzetten om de verlichtingsfobie, die in de Arabische wereld steeds ernstiger vormen aanneemt, een halt toe te roepen.

De aanslagen uit 2001, waarbij extremisten van het Voltairisch Genootschap vier gestolen kamelen tot ontploffing brachten in de Al-Aqsa moskee, dreunen in de Arabische wereld nog altijd na. Net als de vele gewelddadige aanslagen in de jaren daarna waarbij de brute moord op de omstreden cineast Teov Angogh het dieptepunt vormde. Deze aanslag en de ongeregeldheden die daarop volgden deden de universiteit van Caïro besluiten een leerstoel ‘sociale cohesie en broederschap’ in te stellen. Een leerstoel die tot op de dag van vandaag wordt bezet door de Nederlandse hoogleraar.

Toch is Langedam in de Arabische wereld niet onomstreden. Veel Egyptenaren zien in hem een bedreiging van de islamitische cultuur en verwijten hem met dubbele tong te spreken. Zo zou hij in zijn Arabische lezingen de door Allah ingestelde kosmische orde onderschrijven, maar verklaart hij in het bijzijn van Europeanen dat mannen en vrouwen gelijke rechten hebben. Daarnaast heeft hij, zo luidt de beschuldiging, nooit afstand genomen van de radicale denkbeelden van zijn grootvader die voorstander was van het homohuwelijk, die geen bezwaar had tegen het afbeelden van levende wezens en zelfs gemengd zwemmen niet als zonde wilde bestempelen.

“Onzin”, noemt Langedam deze beschuldigingen. “Ik heb in het verleden meermalen aangegeven hoe ik hier tegenover sta. Laten we daarbij niet vergeten dat mijn grootvader zijn uitspraken bijna vijftig jaar geleden deed. Het is niet alsof de wereld sindsdien heeft stilgestaan”. De hoogleraar windt zich zichtbaar op als de jongste beschuldigingen ter sprake komen. “Die uitspraken heb ik tien jaar geleden gedaan” zegt Langedam. “Bovendien zijn ze in het artikel volkomen uit hun context gelicht en slecht vertaald”. Tot die conclusie is inmiddels ook de gemeenteraad van Caïro gekomen.

In een gemeenschappelijke verklaring lieten gemeente en Langedam weten dat wat hen betreft de krant zich schuldig heeft gemaakt aan “onjuiste, onvolledige en tendentieuze berichtgeving” en dat de gemeenteraad niet meedoet aan deze “stemmingmakerij”. De wethouder liet zich zelfs ontvallen verlichtingsfobie als een volksziekte te beschouwen waartegen landelijk ingeënt zou moeten worden. Langedam zei in zijn verdediging dat “het aanwakkeren van angstgevoelens jegens verlichtingsidealen een strategie is van partijen zonder toegevoegde sociale waarde”. De toegestroomde pers kreeg tenslotte te horen dat de gemeente Langedams dienstverband met twee jaar zal verlengen.

Na afloop van de persconferentie spraken wij nog even off the record met de hoogleraar. Over zijn ideeën, over de huidige situatie en over de weg die hij voor zich ziet. “Kijk” begint Langedam, “toen de eerste lichting Westerse immigranten hier in de zestiger jaren aankwam was er niets geregeld en konden zij feitelijk geen kant op. Er waren geen vrijdenkersruimten, varkensvlees was nergens te koop en op atheïsme stond de doodstraf. Het is vooral de ‘daadkracht’ van de tweede generatie immigranten geweest die wereldwijd het proces van acceptatie in een stroomversnelling heeft gebracht. Het feit dat hierbij soms slachtoffers vielen en dat in een aantal gevallen aanzienlijke materiële schade werd aangericht is betreurenswaardig maar zal uiteindelijk slechts een rimpeling in de vijver van de geschiedenis blijken”.

Langedam toont zich verheugd over het feit dat Europese regeringen nog steeds bereid zijn grote sommen geld beschikbaar te stellen voor het beschermen van wat hij noemt “de verlichtingsidentiteit in den vreemde. Het gevaar is namelijk levensgroot aanwezig dat na een paar generaties assimilatie optreedt en de Europese cultuur uit Noord-Afrika verdwijnt”. De professor benadrukt dat de Europese cultuur altijd in Noord-Afrika aanwezig is geweest en dat assimilatie daarom gezien moet worden als een misdaad tegen de menselijkheid.

Maar zover zal het niet komen stelt de hoogleraar ons gerust. Nu de OIC (Organisation of the Islamic Council) besloten heeft dat de zakat, de islamitische liefdadigheidsbelasting, nagenoeg volledig besteed zal worden aan integratieprojecten en ook de VN (haar zusterorganisatie), heeft toegezegd dat alles in het werk gesteld zal worden om verlichtingsidealisten en atheïsten een veilig thuis in de Arabische wereld te bieden, ligt er een stevig fundament. Als ‘bewijs’ hiervoor citeert Langedam de Egyptische Minister van Integratie die naar eigen zeggen niet uitsluit dat in de toekomst sprake zal zijn van een islamitische verlichtingstraditie.

“Toch is het zaak scherp te blijven” besluit Langedam zijn betoog. “Incidenten zoals deze kunnen de boel op scherp zetten. Laten we niet vergeten dat vertrouwen bij het gemene volk soms ver te zoeken is. Het is de angst voor verandering. Zij kunnen zich niets voorstellen bij gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Het is een ethiek die hen vreemd is. Weliswaar omvat hun Leer zowel het geestelijke als het wereldlijke, maar de ethiek van het menselijke ontbreekt. Het is juist op dit punt dat onze cultuur veel voor de islamitische wereld kan betekenen en daarom moeten we alert blijven; we moeten verhinderen dat tegenstanders zich toeleggen op het uitvergroten van randverschijnselen (zeg, dit komt toch niet in de krant hè?)”.

En met een traditioneel ‘de vrijheid is met u en met uw geest’ neemt de hoogleraar afscheid en haast zich naar het volgende interview, uw verslaggever enigszins beduusd achterlatend aan een morsig tafeltje zomaar ergens in Neêrlands 13e provincie.

Celibaat is Gave

2009-04-11T17:58:00.003+02:00

Het celibaat is een gave van God die werkt via de Heilige Geest. Zo onthult ons aartsbisschop van Eijk in een interview met NRC. “Meteen bij de eerste opkomst van verliefdheid heb ik ervoor gewaakt de vlam hiervan niet te laten doorwerken”.

Van Eijk wist al op z'n zesde dat hij priester wilde worden, dat hij zijn liefde aan de Heer en niet aan de meisjes zou geven. Fascinerend. Vul voor 'de Heer' om het even wát in, en je bent vaste klant bij het RIAGG.

Kamervragen week 13-14

2009-04-04T14:56:00.008+02:00

Week 13 kwam niet lekker uit de startblokken. Flauwe vragen, vragen naar de bekende weg maar bovenal, weinig vragen. Misschien had de griffie problemen met haar stiffie, misschien wilde de Kamer liever van het lentezonnetje genieten, het schoot niet op. Maar, volksvertegenwoordiger ben je uit overtuiging en niet voor de lol. Na 3 dagen had men zich herpakt, het zonnetje werd buitengesloten en krantenkoppen werden Kamervragen. De rode draad deze week: roze.

Van homo’s en helden

De Gaykrant lichtte deze dagen meer dan eens het deksel van de beerput der godvruchtigheid: “In navolging van diverse islam-leiders zal ook de regering van Marokko zich scherper inzetten voor de verdediging van de Marokkaanse normen en waarden. De overheid wil af van 'laaghartig gedrag' en stromingen die 'homoseksualiteit willen goedpraten”. Prachtig gezegd, ‘de verdediging van normen en waarden’, daar gaan we voor, ook in Nederland. Jouw norm is mijn norm, jouw namenlijst is mijn namenlijst. Vragen? Geen vragen. Het gaat immers om de vorm.

Wat zuidelijker blijken ze het juiste format nog niet helemaal te pakken te hebben; Zambia’s vice-president roept de bevolking plompverloren op om homo’s aan te geven. En dat kan natuurlijk niet. Niemand die eraan twijfelt dat dit ter ‘verdediging van de Zambiaanse normen en waarden’ is, maar het is niet de juiste vorm. Zo gaan we niet met elkaar om. Reden genoeg voor Boekestijn (VVD) om Minister Koenders te vragen deze drukjacht niet met ontwikkelingsgeld te willen financieren.

En ook aan het thuisfront werd de homo in het hoederhok geworpen. Stadsdeelvoorzitter Marcouch stelt voor de CanalParade dit jaar door Slotervaart te loodsen. Niet alleen heeft de jeugd dan eens een ander object om zich in het stenigen te bekwamen, ook voor de beeldvorming rondom zijn eigen persoontje zou het goed van pas komen. Je zit bij de PvdA dus je bent progressief. En om er zeker van te zijn dat het bij een geste blijft fluisterde zijn kleine shaytan hem in het oor: “nodig Rouvoet uit”.

“Ja, Rouvoet moet de opening van de CanalParade verrichten”. Het duurde twee dagen voordat Boris van de Ham (D66) weer helemaal droog was en z’n middenrif enigszins onder controle had. Nog licht nahikkend vroeg hij de Minister “of deze van de uitnodiging had gehoord en of hij ging?” Man man man, wat hebben we gelachen! En omdat een goeie mop alleen maar beter wordt als je hem vaker vertelt deed GroenLinks het nog eens dunnetjes over: “of de Minister van Jeugd en Gezin op de uitnodiging in zou gaan en zo nee, waarom niet? Moehaha!

Signaleren was overigens niet het enige dat de Gaykrant deed, ze wás ook nieuws. Hoofdredacteur Henk Krol had de hand weten te leggen op casettebandjes waarop de grote filosoof Tariq Ramadan voor eigen parochie preekte. En wat schetst onze verbazing, de man die voor 290 euro per uur bruggen bouwt naar de mensen toe en over culturen heen, blijkt vrouwen en homo’s gewoon haram te vinden. Tsk, tsk. SP en VVD konden dit niet waarderen en vragen zich af of Rotterdam nog wel verder moet met deze hoogleraar ‘Identiteit en Burgerschap’.

Henk Krol, de lieverd, een beetje geschrokken van alle commotie en Kamervragen nodigde de hooggeleerde Ramadan uit op zijn kantoor voor wederhoor. En dat kreeg hij. Henk heeft inmiddels aangifte gedaan wegens intimidatie en bedreiging.

Ontwikkelingshulp uit en thuis
Sinds Linda Polman haar boek ‘De Crisiskaravaan’ bij P&W presenteerde, mag je je in Nederland hardop afvragen of structurele ontwikkelingshulp dezelfde positieve uitwerking heeft op de ontvangers als op de gevers. Bouwt het op of maakt het afhankelijk? De Zambiaanse econome Dambisa Moyo denkt het laatste en gaf haar boek de titel “Why Aid is Not Working”. Hulpverslaving is volgens Moyo het enige tastbare resultaat van ontwikkelingshulp. Marcia Luyten gaat mee in de verslavingsgedachte en stelde twee weken geleden in de NRC dat de Nederlandse hulp aan Oeganda hulpverslaving in de hand werkt. Reden voor Boekestijn om de Minister te vragen of ontwikkelingshulp hulpverslaving in de hand werkt. Just to be sure.

Maar ook kleinschalige projecten waarbij het gevaar van verslaving minimaal is en de gulle gever met z’n neus bovenop het resultaat zit, blijken soms een bron van misverstanden. Zo zijn daar de AMV projecten. AMV staat voor Alleenstaande Minderjarige Vreemdeling. Weesjes dus. Het schijnt met enige regelmaat voor te komen dat er weesjes op schiphol landen. Uit Somalië bijvoorbeeld. Omdat de geleerden het erover eens zijn dat deze amv’s beter in het het land van herkomst opgevoed kunnen worden, heeft Nederland op die plaatsen waar weesjes in vliegtuigen stappen, weeshuizen gebouwd. Een mooi initiatief, beheersbaar ook.

Want stel, er komt een vliegtuiglading weesjes uit bijvoorbeeld Somalië, die vang je dan op Schiphol op, je checkt de papieren, schenkt een kopje thee en vertelt ze het goede nieuws. Namelijk, dat ze kunnen terugkeren naar hun eigen land omdat er een plaatsje in een goed toegerust Nederlands weeshuis voor ze is gereserveerd. Groot is dan de verbazing wanneer bij aankomst (in Somalië) blijkt dat de weesjes worden afgehaald door ouders en familie. De Krom (VVD) begreep er niets van en wil van de Minister weten of hij nou zo dom is of deze weesjes zo slim.

Ook een beetje dom

Was de Minister van Economische Zaken, Maria van der Hoeven. Zij reisde voor 102.000 euro met een privéjet naar Angola om over mogelijke gasleveranties te praten. Oorspronkelijk vroeg de operator 140.000 euro, zo laat de Minister weten, maar na flink onderhandelen was dat teruggebracht tot ruim een ton, “een hele prestatie” aldus de bewindsvrouw. Volgens Quote viel dat wel mee. Een privéjet op dat traject kost maximaal 60.000 euro terwijl bij Britisch Airways een business class retourtje (inclusief slaapstoel, kaviaar en bubbels) 4500 euro doet. Niet echt een voorbeeld van Intelligent Design deze trip excellentie.

Ik ben benieuwd met welke intelligente ontwerpresoluties de volksvertegenwoordigers de komende week weer pal zullen staan voor onze identiteit en ons burgerschap. Ik hou u op de hoogte.

Walgelijk, maar waarom?

2009-03-31T19:30:00.006+02:00

Deze cartoon van Pat Oliphant verscheen onlangs in de NY Times. Mijn eerste reactie was: walgelijk, smerig, leugenachtig, kielhalen die vent. Maar dat is dom. Want kielhalen is geen dialoog en voor je het weet sta je uit je onderbuik te praten. Gelukkig zijn er ook mensen die hun emoties wél kunnen rationaliseren en professor Barry Rubin is er zo een.

Professor Rubin, o.a. directeur van het Global Research in International Affairs Center (GLORIA), komt tot de conclusie dat de cartoonist waarschijnlijk geen antisemiet is, waarschijnlijk zelfs geen Israel-basher, maar dat het dramatische gebrek aan kennis en achtergrond dat hij hier tentoon spreidt zal leiden tot verdere onderdrukking van de Palestijnen, door Hamas. Onderstaande analyse is (goeddeels) gebaseerd op Rubins betoog dat 27 maart verscheen op de site van 'Global Politician'.

1) De cartoon vertoont veel overeenkomsten met gangbare anti-Israel propaganda vanwege z’n wreedheid en eenzijdigheid. De boodschap is niet slechts: ‘de Israeli’s hebben het mis’, nee, de boodschap luidt ‘deze lieden zijn 100% slecht en onmenselijk’.

2) De mannelijke figuur links is groot, bewapend en dus sterk. De vrouwelijke figuur rechts is klein, onbewapend en dus zwak. De linker figuur is daarmee herkenbaar als agressor. Dit beeld gaat echter volledig voorbij aan de manier waarop Israel en het Westen de laatste decennia met geweld zijn geconfronteerd. Er is geen sprake van Arabische, Palestijnse of islamitische legers, er is sprake van terreur. Van asymmetrische oorlogsvoering waarbij de kleinste partij speldenprikken uitdeelt, sart en treitert om de grotere partij uit z’n tent te lokken. Zodra dat gebeurt treedt het PR-apparaat in werking en start de demonisering. Iedere klap die Goliath nu nog uitdeelt zal ten koste gaan van de eigen goodwill.

3) De grote figuur heeft geen hoofd en is daarmee geen mens. Dus de Israeli’s zijn geen mensen. Zonder hoofd kun je bovendien niet denken omdat de Rede nu eenmaal in je hoofd zit. Dus het grote Israël heeft het kleine Gaza zonder reden aangevallen en iemand zonder reden aanvallen is immoreel, irrationeel en laf. De aanval van Israël was laf. Merk op dat we bij onredelijke uitvallen van de kleinste partij minder snel geneigd zijn in dit soort termen te denken. Dan ligt de verklaring ‘zelfverdediging’ eerder voor de hand. Zelfverdediging in de trant van raketten, mortieren, bomgordels, 9/11, Londen, Madrid en Mumbai.

4) Ontmenselijking: de linker figuur is een monster, een robot. Hoe kun je sympathie hebben voor een monster? Als er morgen een Israëlische burger gedood wordt door een raket of een zelfmoordcommando, dan hoef je daar geen medelijden mee te hebben.

5) De agressor marcheert in ganzenpas en heeft hoge laarzen aan. Het zwaard geheven als bracht hij de hitlergroet. We hebben hier overduidelijk met een nazi van doen. Het Israëlische leger is een nazi-leger. De Joden hebben geleden onder de nazi’s en nu gedragen ze zichzelf als immorele übermenschen. Zo je de Israëli’s al kunt begrijpen, met ze symphatiseren is een misdaad tegen de menselijkheid.

6) De Israëlische nazi-soldaat rolt een reusachtige davidster voor zich uit. Alsof hij een symbool wil planten in veroverd gebied. De davidster heeft een haaiengebit en bijt naar een moeder met kind. Dus niet alleen de hoofdloze soldaat zaait dood en verderf, zelfs het symbool van zijn identiteit is agressief. Joden hebben een agressieve inborst.

7) De Gazabevolking bestaat louter uit moeders en kinderen. Waar zijn de 20.000 Hamas strijders en hun sympathisanten? Vuurde deze zorgzame moeder al die raketten eigenhandig af? En op wie werden ze afgevuurd? Op het Israëlische leger of op burgerdoelen?

Deze cartoon, zo stelt professor Rubin, legitimeert Hamas, haar sympathisanten en haar apologeten om wederom niets te hoeven doen aan het werkelijke probleem. En dat werkelijke probleem is de haat die al decennia lang als een verstikkende deken over de Palestijnse gebieden ligt en iedere opbouw in de kiem smoort.

Een haat die haar bestaan dankt aan een zorgvuldig gecultiveerd vijandbeeld dat elke (tegen)actie op voorhand legitimeert en de deplorabele toestand waarin de Palestijnse gebieden verkeren omtovert van een diepe schande in een krachtig wapen. Een wapen echter, dat louter en alleen kan bestaan bij gratie van modieuze Westerse gevoelsintellectuelen wier gebrek aan kennis en inzicht zo enorm is, dat het monsters baart zoals hierboven.

Kamervragen week 12

2009-03-20T20:46:00.005+01:00

Domme vragen bestaan niet, kamervragen wel. In week twaalf waren het er een honderdtal waarbij regionale dagbladen als de Limburger, de Stentor en de NRC een bron van inspiratie bleken. Hieronder een kleine greep uit het aanbod prangende puntjes waarmee onze volksvertegenwoordigers de regentenklasse het vuur na aan de schenen wisten te leggen.

Dooie beestjes
De jaarlijkse vraag over natuurgebied ‘de Oostvaardersplassen’ (OVP) werd dit jaar gegund aan Marianne Thieme (PvdD). Marianne had in de Stentor gelezen dat kadavers van herten in het park blijven liggen terwijl die van paarden en runderen wél geruimd worden. Marianne wil daarom van de Minister van Landbouw weten of het niet ruimen van rottende kadavers de persoonlijke voorkeur van boswachter Breeveld betreft of dat we hier te maken hebben met heus beleid van Staatsbosbeheer.

Marianne, zelf ben ik helemaal over mijn kadaverfascinatie heen en ook de boswachter ken ik niet, maar omdat de vraag zo vaak gesteld is weet ik inmiddels dat de ‘destructiewet grote grazers’ voorschrijft dat dooie koeien en paarden moeten worden geruimd. Hertjes vallen niet onder deze wet. Die mogen, conform het beleid van de OVP blijven liggen. Zelfde antwoord als de vorige keren dus eigenlijk.

Van slakken en straaljagers
Krista van Velzen (SP) wil van de Minister van Defensie horen of deze bereid is bij de keuze van een opvolger voor de F-16, het mogelijke effect op Natura2000 gebieden te laten meewegen. En zo nee, waarom niet?

Krista, laat mij de vraag iets anders formuleren: is de Minister bereid om de doeltreffendheid van de Nederlandse Luchtmacht alsmede de veiligheid van haar personeel, af te laten hangen van de auditieve gevoeligheid van de dove zeggekorfslak? En zo ja, is de Minister knettergek geworden?

Afghaanse kompanen
Over wapens gesproken, van Bommel (SP) vraagt zich af of het waar is dat een deel van de wapens die door de coalitietroepen aan het Afghaanse leger zijn verstrekt, werden doorverkocht aan de Talibaan en nu tegen diezelfde coalitietroepen worden ingezet.

Harry, vanwaar die argwaan? En wat dan nog? Het gaat waarschijnlijk om gematigde Talibaan waar we toch al mee gingen praten. Dan voelen die mensen zich niet zo bloot als we langskomen, is goed voor hun eergevoel. Mooi toch? En, om met je partijgenoot Anja Meulenbelt te spreken, “hoe moeten ze zich anders verdedigen?”

Hoe God verdween uit Tadzjikistan
SGP, CU, VVD en CDA willen van Minister Verhagen weten wat hij gaat doen om de invoering van een nieuwe godsdienstwet in Tadzjikistan terug te draaien. En ook, wát deze wet nu precies inhoudt want daarover bestaat bij de indieners onduidelijkheid (?!).

Heren, Tadzjikistan is een onherbergzaam rotsmassief ten noorden van Afghanistan. Het hoort niet bij Nederland, het hoort niet bij Europa, het hoort zelfs niet bij de beschaafde wereld. Waarom zou Minister Verhagen zich in hemelsnaam moeten bemoeien met de wetten van een autocratisch communistisch regime dat aan de macht kwam door een autocratisch islamistisch regime te verdrijven?

Bovendien is het een prima wet. De Bible League in Amersfoort weet namelijk te melden dat religieuze organisaties onder deze wet niet langer “het recht hebben om in te breken in het persoonlijke leven van burgers, inzake vrijheid van geweten en geloof. Dit artikel kan gemakkelijk worden geïnterpreteerd als een verbod op evangelisatie”. Wat mij betreft: wereldwijd invoeren.

Needurlans
Lid Langkamp (SP) vraagt de staatssecretaris van onderwijs hoe het komt dat de VVE-trajecten (Voor- en Vroegschoolse Educatie) volgens de onderwijsbranche op een fiasco zijn uitgelopen. Doel van het VVE-traject is om de taalachterstand bij allochtone kinderen weg te werken voordat ze naar de basisschool gaan.

In haar laatste vraag geeft Langkamp echter zelf het antwoord: “Deelt u de mening dat het onacceptabel is dat er op voorscholen leidsters zijn die de Nederlandse taal onvoldoende beheersen? Need I say more (moet ik nog meer zeggen)?

Commissaris zonder kleurtje
Naar aanleiding van de benoeming van Jacques Tichelaar tot Commissaris van de Koningin (CdK) in Drenthe wil Hero Brinkman (PVV) van Minister ter Horst weten:
1. of het waar is dat een autochtone man (zonder kleurtje) wordt voorgedragen als CdK
2. of zij zich ervan bewust is dat er slechts 2 vrouwelijke CdK’s zijn
3. waarom zij niet koos om zélf naar Drenthe te vertrekken.

En met stand-up comedian Hero Brinkman sluiten we deze week af. Ik wil de leden danken voor de briljante wijze waarop zij ook nu weer de gevoelens van hun achterban hebben verwoord. Ik ben benieuwd wat week 13 ons gaat brengen.

Atheïsten geloven ook

2009-03-18T21:37:00.003+01:00

Namelijk, dat God niet bestaat. Dit argument is de laatste tijd erg populair onder mondige gelovigen en wordt steeds vaker aangehaald onder het mom: we hebben alletwee een mening. Zo kun je een mening hebben over ‘schepping vs. evolutietheorie’ en over ‘schepping vs. big bang’. De één gelooft zus, de ander zo maar geloven doen we allemaal want niets is zeker. Wat de blije boodschappers zich niet realiseren is dat deze redenering -iedereen gelooft- alleen opgaat indien God niet bestaat.

Bij argumentaties rondom het begrip geloven draait het uiteindelijk om de vraag: bestaat God of bestaat Hij niet? Immers, beantwoord deze vraag en geloven wordt vervangen door zekerheid. Laten we voor het gemak bovenstaande varianten daarom reduceren tot ‘geloven in God’.

‘Hij gelooft in God’ heeft als essentie geloven in God en ‘Ik geloof niet in God’ heeft als essentie niet-geloven in God. (Waarbij geloven en niet-geloven twee complementaire begrippen zijn die samen de gehele verzameling meningen over dit onderwerp bevatten.)

Als de stelling juist is dat atheïst en aanbidder ondanks hun verschillende inzichten beiden (iets) ‘geloven’ in de zin dat ze ‘er een mening op nahouden’, dan moet gelden dat geloven in God gelijk is aan niet-geloven in God (God is hier de onveranderlijke). En dat kan alleen als geloven hetzelfde is als niet-geloven. Maar hiermee verliest geloven iedere betekenis omdat nu aan één begrip twee elkaar uitsluitende betekenissen worden toegekend.

De enige manier om deze bewering staande te houden is door geloven en niet-geloven betrekking te laten hebben op ‘de lege verzameling’. Door met nul te vermenigvuldigen. Alleen indien God volkomen leeg is (null), kun je stellen dat de beweringen geloven in God en niet-geloven in God op hetzelfde neer komen. Ergo: God bestaat niet in deze wereld.

Dus, als je van een atheïst een gelovige wilt maken dan kan dat alleen als God niet bestaat. Klopt als een bus, quod erat demonstrandum.

De quintessens van bovenstaande redenering is natuurlijk dat de gemiddelde atheïst niet in de evolutietheorie ‘gelooft’, maar stelt dat deze gegeven de waarnemingen een vooralsnog plausibele verklaring geeft van de aardse werkelijkheid. Het geloven van de godaanbidder daarentegen staat volkomen los van waarnemingen. Het is een waarheid in zichzelf, een gesloten, onveranderlijke en niet te toetsen werkelijkheid. Natuurkundig ‘geloof’ en deïstisch geloof hebben net zoveel met elkaar gemeen als een (water)kraan en een (hijs)kraan.

550 punten voor de groep

2009-03-17T15:53:00.005+01:00

Ik krijg standaard een wegtrekker als ik leiders en boegbeelden ter meerdere eer en glorie van zichzelf of hun beweging met kinderen zie slepen. Saddam Hoessein met het Engelse schooljongetje, Jehova’s evangeliserend langs de deuren met dochterlief aan de hand, een Hamas knulletje in martelaarsoutfit. Het gebruik van kinderen als exponent van een ideologie is pervers. Kinderen zijn er niet om een gebrek aan argumenten te maskeren of om goedkope emoties op te wekken.

Afgelopen zaterdag waren we weer getuige van zo’n fraai staaltje spindokteren met kinderen. Plaats van handeling: het PvdA congres. Gezeten naast partijleider Bos en prominent in beeld: Azeza Morcy, een leerlinge uit groep 8 van de islamitische basisschool ‘As-siddieq’. Azeza is moslima en haar kledingkeuze laat daarover geen misverstand bestaan. De zwarte stof die haar hoofd omzwachtelt laat alleen het stukje gezicht tussen wenkbrauwen en kin onbedekt.

Het congres krijgt te horen dat Azeza de perfecte CITO score heeft behaald: 550 punten; een daverend applaus valt haar ten deel. Ik gun het Azeza van harte maar zou willen dat ze daar niet had gestaan. Het applaus kwam namelijk niet voort uit waardering voor de prestatie van dit jonge individu maar vond zijn oorsprong in een associatieve kortsluiting in de hoofden van de aanwezigen. Azeza stond daar voor 49% als vertegenwoordigster van de multiculturele partijlijn, voor 49% als vertegenwoordigster van de islam en van de resterende 2% van deze groep 8 leerlinge, was 95% bedekt met een zwarte elastische stof. Waterboarding voor beginners, een verstikkend tafereel.

De integratienota is kapotgeamendeerd maar Azeza heeft 550 punten, de multiculturele samenleving heeft een kans want Azeza heeft 550 punten, Azeza heeft 550 punten en daarom kiest de twaalfjarige bewust en vol overtuiging voor de hoofddoek. De aanwezige feministen konden hun emoties slechts met moeite de baas. Na zoveel tegenslag staat hier het levende bewijs, alles zal goedkomen; mensen zíe dan toch: we hebben 550 punten!

Wat ík zie is een meisje dat het nog heel moeilijk gaat krijgen om haar droom –tandarts worden- te verwezenlijken. Niet omdat ze er de hersens niet voor heeft maar omdat de groepen voor wie ze nu het uithangbord is helemaal niets moeten hebben van individualiteit. PvdA, feministen noch de oemma gaan haar helpen in de voetsporen van haar grote voorbeeld, de recalcitrante Aletta Jacobs te treden. Voor hen is Azeza een beeld, een met de versierselen van de groep behangen associatietrigger die het gelijk van een ideologie moet visualiseren.

“De PvdA kiest altijd de kant van het individu in zijn of haar emancipatie” schreef Ploumen in haar nota en inmiddels is duidelijk wat dat inhoudt. Daarom, Azeza Morcy, moge de geest van Aletta Jacobs jou en je 550 punten vergezellen want je huidige reisgenoten zullen een duchtig blok aan je been blijken. Succes meid!

Hoge Raad ontmaskert Ballin

2009-03-10T21:15:00.007+01:00

In reactie op de moord op Theo van Gogh plakte M.B. begin novemver 2004 een stuk papier achter zijn raam met daarop: “Stop het gezwel dat Islam heet”. In juli 2005 werd hij veroordeeld wegens ‘het zich in het openbaar beledigend uitlaten over een groep mensen wegens hun godsdienst’ (art.137C).

In november 2006 nam het hof van ’s-Hertogenbosch deze uitspraak in hoger beroep ongewijzigd over; M.B. had de Nederlandse moslimgemeenschap beledigd door de islam een gezwel te noemen. Vandaag, 10 maart 2009, heeft de Hoge Raad die uitspraak vernietigd.

Verhelderende uitspraak
Volgens de Hoge Raad moet artikel 137C (in haar huidige vorm) beperkt worden uitgelegd. Zij stelt groepsbelediging wegens godsdienst strafbaar maar niet door “het zich beledigend uitlaten over een godsdienst, ook niet als dat gebeurt op zo’n manier dat de aanhangers van die godsdienst daardoor in hun godsdienstige gevoelens worden gekrenkt”. Dat valt volgens de Raad buiten de reikwijdte van het artikel. En dat is opmerkelijk om een tweetal redenen.

Indirecte belediging
Ten eerste stelt de Raad feitelijk vast dat 137C alleen geldigheid heeft indien de groep met naam en toenaam wordt genoemd. Moslims wettelijk beledigen door wat over de islam te roepen is niet mogelijk. Om de moslimgemeenschap te beledigen zul je man en paard moeten noemen. Teneinde te beledigen had M.B. daarom niet de islam een gezwel moeten noemen, maar de moslimgemeenschap zélf. Dan had de veroordeling volgens de Raad wél terecht geweest. Dan immers beledig je mensen die vanwege hun godsdienst een groep vormen. Met andere woorden: in haar huidige vorm is 137C ongeschikt om een groep mensen indirect wegens hun godsdienst te beledigen.

Smalende godslastering
Ten tweede stelt de Raad dat zij bij haar opdracht tot vernietiging, expliciet geen rekening heeft gehouden met artikel 147, de wet op de smalende godslastering. Dit was niet nodig omdat Art.147 bij de oorspronkelijke veroordeling geen rol had gespeeld. De Raad laat dus in het midden of de groep gelovigen zich wél wettelijk beledigd had mogen voelen als een beroep was gedaan op het godslasterlijke karakter van de associatie ‘islam en gezwel’. De letterlijke tekst van artikel 147 laat hierover weinig twijfel bestaan maar door de omvangrijke jurisprudentie ten nadele van dit artikel (o.a. het ezelsproces), is het krachteloos geworden.

Hirsch Ballin ontmaskerd
En dat brengt ons bij meester in de rechten Ernst Hirsch Ballin. Want waren het niet juist deze twee punten die vorig jaar in de discussie rondom het afschaffen van artikel 147 steeds op tafel kwamen? De Kamer verzocht de Minister artikel 147 te schrappen en in reactie kwam Hirsch Ballin met het voorstel om 137C aan te passen. Zogenaamd ter verduidelijking wilde de Minister termen als ‘middellijk’ of ‘onmiddellijk’ toevoegen. Niet als uitbreiding, geen misverstand hoor, alleen ter verduidelijking; want als we nu toch bezig waren waarom dan niet álle plooien gladgestreken?

Kijkend naar de uitspraak van de Hoge Raad wordt duidelijk waarom. Nadat Hirsch Ballin z’n aanvankelijke weerzin tegen het schrappen van het symbolische artikel 147 had laten varen, begreep hij dat je met een kleine wijziging van artikel 137 precies dát voor elkaar kon krijgen wat met artikel 147 nooit gelukt was: het strafbaar stellen van indirecte belediging. Het strafbaar stellen van godsdienstkritiek.

De Kamer vermoedde het al, de Hoge Raad bevestigt het nu. Als de Minister Artikel 137 zodanig aanpast dat het bekritiseren of beledigen van een ideologie gelijkgesteld wordt met het beledigen van haar aanhangers, dan heb je daarmee het ultieme censuurinstrument in handen. Dan is de VN-resolutie ‘against the defamation of religions’ kleintje pils, dan is de Heer waarlijk opgestaan.

Resolutie 1605, again

2009-03-02T22:25:00.007+01:00

”Has there been a discussion on sort of bulldozering the UN building?"

De OIC (Organization of the Islamic Council), zal binnenkort haar infameuze blasfemie-resolutie voor de derde maal voorleggen aan een Vergadering van de Verenigde Naties, ditmaal met het verzoek de resolutie bindend te verklaren voor alle lidstaten. Aangesloten landen worden daarmee verplicht maatregelen te treffen die het beledigen van de islam strafbaar stellen.

Eerder, in 2007, werd de resolutie al aangenomen door de VN Commissie voor de Mensenrechten en in 2008 door de Algemene Vergadering. De huidige status van resolutie 1605, ‘Against the Defamation of Religions’, is die van een advies. Een door de VN gesanctioneerde richtlijn die lidstaten al dan niet kunnen implementeren. De Verenigde Staten en West-Europa doen dit niet, de islamitische wereld heeft het al lang geleden gedaan; het beledigen van de islam geldt sinds 1400 jaar als een halsmisdrijf.

Maar dat is voor de OIC niet voldoende. Het is niet voldoende de islam alleen op moslims te betrekken. De islam is een universele staatsvorm met een universele geldigheid en dient door iedereen, moslims en niet-moslims gerespecteerd te worden. Wie dit niet doet verklaart impliciet dat de golf van terreur en dreiging die twintig jaar geleden inzette met de fatwa tegen Rushdie, gedragen en gelegitimeerd wordt door de islam. Een schending van de mensenrechten volgens OIC en VN.

Dus verklaren nu landen als Tsjaad, Somalië en Nigeria - tussen het stenigen, amputeren en besnijden door - dat de Amerikaanse Bill of Rights niet meer kan zijn dan een voetnoot van de universele sharia. Dat kritiek op de islam en de profeet niet langer gerechtvaardigd mag worden met een beroep op democratische wetten en vrijheden. The lunatics have taken over the asylum zingt het door mijn hoofd.

Zo ook bij CNN presentator Lou Dobbs (fragment hierboven) bij wie het free-speechkwartje inmiddels gevallen is: “The UN is getting a bit burdensome to anyone who’s interested in freedom” om daaraan toe te voegen: “whether global warming whether blasfemy, the UN is becoming a totalitarian organization”. De ingehouden woede waarmee Dobbs vraagt of iemand wel eens heeft voorgesteld met een bulldozer door het VN-Hoofdkwartier te gaan, is de woede van iemand die tot het inzicht is gekomen dat de wereld met een serieus, geïnstitutionaliseerd probleem zit.

De dodelijke cocktail van geweld, dreigen met geweld, begrip, sociale onrust, olie-afhankelijkheid en misplaatst schuldgevoel opgediend door een verzorgingsindustrie die constant op zoek is naar nieuwe ‘klanten’, hebben er de afgelopen twintig jaar voor gezorgd dat wij afgestompt zijn geraakt.

Hoe is het anders te verklaren dat links en rechts in 1989 nog om het hardst riepen dat Salman Rushdie alle recht van spreken had en dat Khomeini’s fatwa een middeleeuwse straf was. Volstrekt onacceptabel luidde het oordeel. Maar anno 2009 zien diezelfde mensen niet dat Khomeini’s motivatie om Rushdie te vervolgens in geen enkel opzicht verschilt van die van het Hof van Amsterdam om Geert Wilders te vervolgen: de islam is in een kwaad daglicht gesteld. Het is deze motivatie die de OIC middels resolutie 1605 wil legitimeren.

En zoals gebruikelijk lopen we in Nederland, daar waar het appeasement betreft, een flink eind op de troepen vooruit. Hier vindt de gemeentelijke overheid het een tof idee gescheiden loketten voor mannen en vrouwen in te richten. Hier vindt een theaterdirectie het doodgewoon als humor-Marokkaan Salaheddin vraagt of de vrouwelijke toeschouwers apart gezet kunnen worden. Ook knipperen weinigen nog met de ogen als treiteradvocaat Enait uit formele respectloosheid weigert op te staan voor de rechterlijke macht. We leven nu eenmaal in een multiculturele samenleving nietwaar?

Nee, dat leven we niet want de multiculturaliteit die hier en met de OIC-resolutie wordt nagestreefd is de multiculturaliteit van God versus de mens. Van goddelijke ongelijkheid versus menselijke gelijkheid. Van Gods restricties versus de ’Bill of Rights’. Het is een vorm van multiculturaliteit die we achter ons hadden gelaten en die nooit meer terug mag keren, hoe aardig of zielig haar aanhangers ook zijn.

Een geloof dat zijn ‘puurheid’ al 1400 jaar lang met verve verdedigt kan niet in ongebluste vorm in een Westerse democratie worden opgenomen; niet uit compassie en niet vanwege welke VN-resolutie dan ook.

Kanarie van de democratie

2009-02-16T21:50:00.003+01:00

“Die gekke Wilders heeft het weer voor elkaar, krijgt met een retourtje Londen meer media-aandacht dan het CDA met drie maanden campagne voeren”. Dat ongeveer is het sentiment na Wilders’ doldrieste actie van de afgelopen week. Maar wat velen niet inzien is dat het allang niet meer gaat om Wilders en de PVV, het gaat om óns en onze vrijheid. De vrijheid ideeën te hebben en hier uitdrukking aan te geven.

Wilders wil de koran verbieden. Het hof van Amsterdam rekent hem dat zwaar aan. Eigenlijk wordt het hem door iedereen zwaar aangerekend. Boeken verbied je niet en al zeker geen heilige boeken. Kleinzielig en niet passend binnen een volwassen democratie luidt het oordeel. Het zij zo. Gemakshalve wordt vergeten dat een ander ideologisch standaardwerkje, ‘Mein Kampf’, in Nederland al sinds jaar en dag verboden is. Mag niet uitgegeven of verkocht worden uit piëteit met de Joodse gemeenschap of uit schuldgevoel, wie zal het zeggen. Feit is dat de wetgever heeft geoordeeld dat dit specifieke boek op gespannen voet staat met de democratische rechtsorde.

Vanuit dezelfde gedachte zou je om een verbod van ‘Das Kapital’ kunnen vragen. De hierin verwoorde ideologie leidde onder Stalin tot miljoenen doden en ik kan me voorstellen dat indien de wetgever communisme net zo verwerpelijk had gevonden als fascisme, zulks ook gebeurd zou zijn. Wilders nu, vraagt om een (gedeeltelijk) verbod van een ander ideologisch geschrift, de koran. Mag dat? Ja natuurlijk mag dat. In een land met een ‘index librorum prohibitorum’ mag je dat vragen en zeker als parlementariër, je bent immers wetgever.

Wanneer een lid van de Tweede Kamer dit recht wordt ontnomen door hem met vervolging te dreigen, door hem reisbeperkingen op te leggen, dan valt er een pijler van de trias politica om. Dan verwordt vrijheid (van meningsuiting) tot een inhoudsloos begrip en veroordelen we haar tot een bestaan binnen de marges van het algemeen aanvaarde (lees: de ideologische overtuiging van de machthebbers). De vrije gedachte sterft en de Verlichting is voor niets geweest.

De islamitische ideologie past volgens Wilders niet binnen de mal van een democratische rechtsorde. Maar is dat een extremistische overtuiging? Nee, het is een constatering die wordt gedeeld door korangeleerden, door islamitische politici als Erdogan en zelfs door de op handen gedragen ‘verlichtingsislamiet’ Tariq Ramadan: in een islamitische heilstaat kan de democratie uiteindelijk worden opgeheven. Het is niet alsof Wilders dit zelf verzonnen heeft, dit is de ‘kracht’ van de islam als we haar aanhangers mogen geloven. Misschien ook is het grootspraak en begrijpt iedereen behalve Wilders dat, dan nog is het geen reden om hem aan te klagen of anderszins te beperken.

Tot aan de zestiger jaren werd de uit de islamitische leer voortkomende staatsvorm regelmatig aangehaald als voorbeeld voor hoe het vooral niet moest. Jacques de Kadt, ex communist en tot 1963 Tweede Kamerlid voor de PvdA, gebruikte de islam om het opkomend fascisme in Duitsland de maat te nemen. Sir Winston Churchill vergeleek (in zijn memoires) ‘Mein Kampf’ met de koran om aan te geven hoe achterhaald en onwerkbaar Hitlers denkbeelden waren; hij verdiende er zelfs de Nobelprijs voor literatuur mee!

Maar zestig jaar later liggen de zaken duidelijk anders. Advocate en PvdA-lid Els Lucas dient een aanklacht in tegen Wilders vanwege zijn islamkritiek en het hypocriete Albion weigert Wilders de toegang tot haar grondgebied. Waarom? Zijn de wetten gewijzigd? Is de islam gewijzigd? Nee. Op papier is er niets gewijzigd. De wetten zijn gelijk gebleven en ook de islam is niet veranderd, al 1400 jaar niet. Waarom wordt Wilders dan nu door Els Lucas aangeklaagd om ideeën die ook binnen de PvdA gangbaar waren? En waarom mag hij het Engeland van Winston Churchill niet in?

“Ja Jaap, de tijden zijn veranderd en daarbij: wat Wilders zegt dat kán toch gewoon niet?”. Neen, neen, driewerf neen! Als we onszelf en onze vrijheid serieus nemen dan mogen we dit niet als antwoord accepteren noch als antwoord geven. Het gaat niet langer om Wilders en het gaat niet om de PVV. Het gaat om de vraag of we nog steeds dezelfde gedachte- en meningsvrijheid hebben als zestig jaar geleden. Of de rechten die voor de Kadt en Churchill golden ook voor ons gelden. Het gaat erom te achterhalen of maatschappijkritische meningen anno 2009 nog geventileerd mogen worden ook al kunnen ze door God of zijn onderdanen als beledigend worden ervaren.

Wilders fungeert hierbij als kanarie in de kolenmijn, weliswaar eentje met een hele grote bek, maar desalniettemin een kanarie. De uitspraak van het hof van Amsterdam en de opstelling van de Britse regering verspreiden een kwalijke damp. Kennelijk heeft, zonder dat hieraan een wetswijziging ten grondslag ligt, de gedachte postgevat dat (kritiek op) een ideologie hetzelfde is als (kritiek op) de mensen die haar aanhangen. Als deze misvatting middels jurisprudentie wordt gelegaliseerd dan is ook hard te maken dat boeken een ras vertegenwoordigen. En dat, mevrouw de voorzitter, is écht te gek voor woorden.

Britannia rules shit

2009-02-10T22:52:00.008+01:00

Donderdag zou Wilders in het 'House of Lords' zijn film Fitna vertonen, maandagmiddag kreeg hij een brief van de Britse ambassade waarin hem ten verstaan gegeven werd niet welkom te zijn. Een woordvoerder laat weten “De Britse regering verhindert iedereen die extremisme, haat en gewelddadige boodschappen verspreidt in onze gemeenschappen, de toegang tot ons land”.

Heel stoer ontzegt de Britse regering een gekozen volksvertegenwoordiger uit een bevriend EU-land de toegang omdat zijn islamkritiek de moslimgemeenschap in Groot-Britannië niet aanstaat. Een EU-burger met een onbeschreven strafblad die niet voorkomt op de ‘wanted-lijsten’ van Interpol wordt de toegang tot een ander EU-land ontzegd omdat Lord Ahmed heeft gedreigd samen met 10.000 andere moslims het parlementsgebouw te zullen blokkeren.

En als de moslim dreigt, dan dienen wetten, verdragen en vrijheden per onmiddellijk opgeschort of ingeperkt. Dan komt het vrije verkeer van personen binnen de EU acuut tot stilstand. Gansch het raderwerk staat stil als Mohammeds machtige arm het wil.

Wilders op zijn beurt heeft nog nooit ergens mee gedreigd. Niet met de hel, niet met geweld en niet met rivieren van bloed. Toch is hij schuldig, schuldig aan kritiek op de islam en om die reden mag hij Groot-Britannië niet in. Niet omdat de orde niet bewaard zou kunnen worden; eerder dit jaar, toen honderdduizend door haat verblinde anti-Israël betogers op de been waren was dat ook geen argument.

“... the Mohammedan religion increases, instead of lessening, the fury of intolerance.[] The religion of blood and war is face to face with that of peace” zei Winston Churchill, leider van een natie ‘that once ruled the waves’. Maar deze tsunami hebben ze helaas niet aan zien komen. Inmiddels is de sharia een officieel onderdeel van de Britse rechtspraak en krijgt een Nederlands parlementariër geen inreisvisum vanwege zijn kritiek op de islam. De CIA gaf recent aan in Groot-Britannië een grotere dreiging voor de nationale veiligheid te zien dan in Iran. Hear hear!