20 Mei

Click for big

Het motto van vandaag:

LUX ET LIBERTAS

Vrouwenrecht of krom?

Illustratie studio Hajo

Waarom trekt de vrouwenrechtenbeweging wél ten strijde tegen vrouwen die menen dat zij op bijbelse gronden een andere roeping hebben dan de man, maar laat zij dit bij islamitische vrouwen passeren?

Zonder ook maar één SGP-vrouw te vertegenwoordigen, lopen vrouwenrechtenorganisaties al sinds begin negentiger jaren de deur plat bij gerechtshoven om deze groep aan hun recht te helpen. Om lidmaatschap te eisen, om bestuursfuncties te eisen, om passief kiesrecht te eisen. Omdat het moet. Van Artikel 1, van de VN, van Aletta Jacobs en van Clara Wichmann.

Deze week oordeelde de Raad van State in een cassatieberoep, aangespannen door de Staat en de SGP, dat het onthouden van passief kiesrecht aan vrouwen binnen de SGP niet door de beugel kan. Het Clara Wichmannfonds ziet hiermee een jarenlange strijd beloond. Niet langer mag de SGP met een beroep op de bijbel vrouwen van de kieslijst weren.

Voorzitter Kolijn reageert: "Dat is een inperking van de eigen vrijheid. Ons wordt de mogelijkheid onthouden om een eigen vereniging in te richten zoals leden dat op grond van onze lezing van de Bijbel willen''. En die lezing is vrij eenvoudig: mannen en vrouwen zijn God even lief maar beiden hebben een andere roeping; waarbij de roeping van de vrouw in 1922 als volgt werd verwoord: "Haar levensdoel, haar levenstaak, haar levenslust is thuis. Zulken vrouwen eren wij naar het Woord Gods, als de wijze, die haar huis bouwt. En we verachten de vrouw die zich haar huis onttrekt, en haar leven zoekt buiten in het publieke leven".

Niet verwonderlijk dat je je hier als voorvechtster van gelijke rechten tegen verzet. De vraag is alleen of je dit ook moet doen als de vrouwelijke SGP-aanhang het hartstochtelijk met je oneens is. Deze vrouwen betonen zich volgens Kolijn namelijk "zeer verontwaardigd en bezorgd". De moraal van waaruit de ‘Clara Wichmannvrouwen’ het proces hebben gevoerd is strijdig met de normen en waarden van de SGP-vrouwen. De emancipatiemoraal van de jaren zestig wordt opgelegd aan vrouwen die hierom niet hebben gevraagd.

Deze morele normoplegging verschilt in niets met de evangelisatiemoraal van pak-em-beet de ChristenUnie, die aanstaande moeders (op geloofsgronden) niet wilde toestaan hun embryo’s op erfelijke borstkanker te laten screenen. En bovendien handelt het Clara Wichmannfonds inconsequent. Want waarom wil men wél deze gereformeerde vrouwen dwingend emanciperen maar laat men moslimvrouwen ‘in de kou staan’? Waarom gaat men voorbij aan het feit dat de rol van de vrouw volgens de Koran nog beperkter is dan de rol zoals die aan de mannenbroeders van de SGP is geopenbaard?

Soera 4:34. "De mannen zijn zaakwaarnemers voor de vrouwen, omdat God hen boven haar heeft gesteld en omdat zij van hun eigendommen uitgeven aan de vrouwen. En de oprechte vrouwen zijn gehoorzame vrouwen en zij waken over zichzelf en de eigendommen in de afwezigheid, zoals Allah ook waakt. En wat betreft de echtgenotes waarvan jullie ongehoorzaamheid vrezen: vermaant hen, als dat niet helpt, negeert hen in bed, en als dat niet helpt, slaat hen licht. Indien zij jullie dan gehoorzamen: zoek dan geen voorwendsel om hen lastig te vallen."

En als een moslimse vrouw wil aangeven dat zij zich in deze rol schikt, dan draagt zij een hoofddoek. "Als uiting van religiositeit" zegt Fatima Elatik. En dan applaudiseert de vrouwenbeweging, tot tranen toe geroerd om zoveel emancipatoire durf. Want witte mannen houden daar niet van, van hoofddoekjes. Dat is omdat ze vrouwen met een eigen wil nog steeds niet kunnen lijden. En al helemaal niet als ze daarnaast ook nog een kleurtje hebben, zo weten deze voorvechtsters.

Wat er bij de hedendaagse feministen niet in wil is dat beide uitingen, passief kiesrecht en hoofddoek, loten zijn aan dezelfde boom. Het gaat in beide gevallen om onderwerping aan religieuze tradities; tradities die gezien het patriarchale karakter, veelal door mannen zijn ingesteld. De ene bevechten en de andere toejuichen is van de gekke. Dat neigt naar racisme. Betuttelracisme.

De Nederlandse maatschappij is ingericht op zelfstandig denkende mensen. Voor traditionele onderwerping, kuddegedrag en verzuiling is weinig plaats meer. Misschien nog net voor die 10.000 SGP-vrouwen maar niet voor honderdduizend jonge moslima’s die uit respect voor soera 4:34 hun hoofd bedekken.

Wanneer het instellingen als het Clara Wichmannfonds daadwerkelijk om emancipatie te doen is, dan trekken zij ten strijde tegen overheidsbeleid en subsidiestromen die de emancipatie van deze groep in de weg staan. Dan trekken zij alle registers open om individuele vrouwen uit de oemma los te weken. Om ze zo dezelfde kansen te geven als Nederlandse vrouwen vanaf de jaren zestig kregen. Want heus, een hoofddoek is geen teken van emancipatie, het is een teken van onderwerping.

Helaas is de vrouwenrechtenbeweging in Nederland het spoor volledig bijster. Niet alleen blijft zij inhakken op het gebeente van een vijand die al vijftig jaar geleden werd verslagen, veel ernstiger is het dat zij de nieuwe vijand niet herkent. De islamitische traditie doet in niets onder voor de meest exreem-patriarchale varianten van het Christendom zoals we die uit de geschiedenis kennen. Toch wordt ze als een vriend onthaald. Zozeer zelfs dat nieuwe Opzij-leden in 2008, als welkomstgeschenk, een exemplaar van de Koran cadeau kregen. Inclusief soera 4:34. Is dit de nieuwe norm voor vrouwenrechten, of is het gewoon krom?

Beleid ex consequentia

Dat betekent zoveel als: oorzaak en gevolg omkeren. Bij afwezigheid van beleid en handhaving, de consequenties als uitgangspunt nemen en de oorzaak luidruchtig doodzwijgen. Het is een werkwijze die in het Europa van de 21ste eeuw tot cultureel-correcte norm is verheven. Om de boel bij elkaar te houden. Met Nederland als gidsland bij uitnemendheid.

Zo zagen we deze week bij Pauw en Witteman eerwraakspecialiste Renate van der Zee. Ze zat daar vanwege de dubbele moord in Zierikzee waar een ‘gekwetste’ Irakees z’n kinderen had vermoord; want zo gaan we niet met elkaar om, in Irak. De was man in z’n eer aangetast omdat moeder en dochter na een jarenlang regime van incest en huiselijk geweld uiteindelijk aangifte hadden gedaan. En daarmee hadden ze het gezinshoofd zijn waardigheid ontnomen. En dat kan niet, in Irak.

Maar ook niet in Nederland. “Want cultuur is geen oude jas die je aan de kapstok kunt hangen” zei oud-Minister Ella Vogelaar eens. Zij verwoordde daarmee perfect het multicultureel adagium dat door nagenoeg alle politici en bestuurders wordt onderschreven. Cultuur draag je bij je. Dat is het uitgangspunt. Niet de Europese of Nederlandse cultuur zijn het uitgangspunt maar de cultuur waarin je geboren bent. Cultuur en religie zijn genetisch bepaald, daar mag je niet aankomen.

Dus als Jeroen Pauw dan tijdens de uitzending opmerkt dat eerwraak eigenlijk best wel achterlijk is, dan vindt Renate van der Zee dat een rare observatie. “Ik respecteer andermans cultuur” zegt ze. En moord is vreselijk, zonder twijfel. “Maar er zijn in Nederland ook mannen die hun vrouw vermoorden”. Dat is toch ook vreselijk? En dat kon Jeroen alleen maar beamen natuurlijk, je (vrouw en) kinderen vermoorden is ook vreselijk. Dus als de specialiste dan oppert dat daar beleid voor moet komen, dan kan iedereen het alleen maar met haar eens zijn.

En toen was mevrouw van der Zee precies waar ze wezen wilde en de multiculturele elite keek tevreden toe. Niet langer waren onaangepastheid, achterlijkheid en gebrek aan handhaving debet aan een drama, nee wij, de geschokte samenleving, waren in de fout gegaan. Wij hadden namelijk nooit adequaat beleid op deze consequentie ontwikkeld.

Vanuit eenzelfde omgekeerde wereld-gedachte probeert burgemeester Jorritsma van Almere het gebruik van de pinpas te stimuleren. Er vinden namelijk relatief veel gewapende overvallen plaats in Almere en adequate handhaving is om één of andere reden niet aan de orde. Dus benadert de moderne bestuurder het probleem vanuit de consequentie.

Er vinden veel overvallen plaats, en, overvallers willen geld. Dus moet je beleid erop gericht zijn dat er geen geld is, dan houden de overvallen vanzelf op. Da’s logisch. En zoveel plezieriger voor iedereen. Want handhaving van de openbare orde, dat is iets voor de bruinhemden van de PVV; die tijd heeft de moderne Europeaan gelukkig ver achter zich gelaten.

Van hetzelfde laken een pak bij de streekvervoerders. Het aantal geweldsincidenten neemt schrikbarend toe. Want er zijn te weinig camera’s op de bus, maar de provincies hebben onvoldoende middelen. “Dus wordt ons beleid gefrustreerd” zeggen de vervoerders. Welk beleid? Wát gaan die camera’s precies oplossen? Hebben ze aanhoudingsbevoegdheid? Hebben ze geïntegreerde knieschotapparatuur, of gaan ze ‘een gesprek’ aan met de busterroristjes?

‘Beleid ex consequentia’ is geen beleid. Het is journalistiek. Window dressing. Het is ‘beleid’ dat ook de nieuwbakken lijsttrekker van de PvdA, Job Cohen, goed ligt. Zijn credo: zet nooit een programma neer dat een koers verraadt of om handhaving vraagt. Daarvan komen alleen problemen. Dat is niet communitair, daarmee hou je de boel niet bij elkaar.

Dus als de islamitische traditie plots uit alle kieren van de samenleving begint te lekken, dan moet je die kieren vooral niet willen dichten met een appèl aan religieuze pacificatie van de openbare ruimte. Integendeel. Modern beleid dient er in zo’n geval op gericht te zijn islamisering, als spannend cultuurverschijnsel, een plaatsje te geven. Dat de ex-burgemeester gerust een voorloper van deze nieuwe politiek genoemd mag worden, getuigt zijn opmerking in Trouw, uit september 2006: “als religie in de samenleving van de 21ste eeuw een politieke factor is, dan moet de sociaal-democratie een relatie met de religie aangaan”.

De moderne beleidsmaker schrijft zijn programma op basis van gevolgen. Op basis van een situatie die is ontstaan. Een situatie die is onstaan dankzij de structurele afwezigheid van eigen, oorspronkelijk beleid en handhaving. Beleid ex consequentia. Eerwraak of een religieus geïnspireerde moord, maatschappelijke onrust, straatterrorisme of gewoon een krantenkop, anything goes.

De ‘Umwertung der Werte’ die hieruit volgt prikkelt de morele intuïtie van de samenleving. Een intuïtie die door multicultureel beperkten wordt afgedaan als onderbuikgevoel maar die feitelijk zegt: ‘hier klopt iets niet’. Dit is geen oorzaak, dit is een gevolg. Wíj zijn niet van het padje geraakt beste politici, ú bent de weg kwijt.

Gevolg als oorzaak en deviatie als ijkpunt; ook de ludiek bedoelde nieuwe slogan van SIRE is doordrenkt van deze trieste geïnverteerde logica: “aardige mensen, hoe gaan we ermee om?”