I expect the heaven

bron: EC Audiovisual Service

Ik noteerde eens: Frans Timmermans verhoudt zich tot empathie zoals socialisme zich verhoudt tot altruïsme. En ik bedoelde daarmee dat het een verziekte verhouding is, of beter: geen verhouding maar een goedkoop appelleren aan. Timmermans' recente Facebook post over het vluchtelingenleed bracht mij dit weer in herinnering.

Het is een tekst die van werkelijk emotie gespeend is en woorden gebruikt die een enorme betrokkenheid suggereren - namens de EU - maar daarin niet slagen. Wat blijft is een ijdele poging bankroet beleid te camoufleren met gespeelde bewogenheid en de gratuite suggestie: u zou hetzelfde doen, dus open de poorten.

"Er is teveel menselijk lijden als gevolg van gewelddadige conflicten, teveel mensen zoeken bescherming elders omdat ze vrezen voor hun leven en dat van hun geliefden. Stel jezelf deze simpele vraag: wat zou ik doen? Wel, ik zou alles doen om mijn familie in veiligheid te brengen. Wie zou dat niet doen?"

Wie zou dat niet doen, z'n familie in veiligheid brengen? Laat ik de vraag maar beantwoorden:  alleen onmensen doen dat niet. Zoals alleen onmensen deze oorlogsslachtoffers de toegang tot Europa willen ontzeggen. Maar mijn tegenvraag is deze: wie probeert Timmermans hier voor de gek te houden? Zelfs wie zich enkel laaft aan de zorgvuldig geselecteerde beelden die de NOS over dit onderwerp verspreidt, zal inmiddels tot de conclusie gekomen zijn dat zich tussen die 350.000 'vluchtelingen' verdomd weinig oorlogsslachtoffers bevinden.

Timmermans' gezinnen, die overwegend lijken te bestaan uit alleenreizende jonge mannen, zijn evenzeer duidelijk over hun beweegredenen: "je krijgt er geld van de overheid", "er is hier werk voor iedereen", "wij komen voor het weer", "wij komen om te studeren"... of, samengevat in de woorden van de knaap die in Calais van een vrachtwagen geplukt werd: "I expect the heaven".

Waarom komt Timmermans als woordvoerder van de EU dan met zo'n krokodillentranen-betoog? Ik denk om het volgende: het recht op 'the pursuit of happiness' zoals verwoord in de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring, is in Europa verworden tot 'het recht op geluk'. Iedereen heeft recht op geluk en het is de taak van de overheid daarin te voorzien. De zoektocht voor de in Europa aangekomen jonge mannen is daarmee ten einde, vanaf hier zorgt de overheid voor ze. Die perceptie echter, stuit bij steeds meer Europeanen op verzet.

Lange tijd heeft de burger de overheid beschouwd als een onstoffelijk apparaat dat zowel het beschermend dak boven ons hoofd was als het vangnet onder onze voeten. Middels allerhande belastingen financierden we deze constructie. En dat gaat goed zolang er een geaccepteerd evenwicht bestaat tussen (zorg)vraag en (belasting)aanbod. Maar dat evenwicht is duchtig verstoord.

De misvatting met betrekking tot 'the pursuit of happiness' heeft een verzorgingsapparaat gecreëerd waar het uitgangspunt van 'coöperatieve verzekering' heeft plaatsgemaakt voor een systeem van 'happiness herverdeling' dat zich dankzij de EU tot ver over de landsgrenzen heen uitstrekt. Een systeem bovendien waarvan iedere nieuw-aangekomene gebruik kan maken - en dat ook doet - zonder ooit een bijdrage te hebben geleverd.

De bereidheid van de Europese burger om dit als investering te zien staat onder druk nu blijkt dat immigranten uit Afrika en het Nabije Oosten, zelfs na decennia, in meerderheid niet in staat zijn zichzelf te bedruipen. De oorzaken hiervoor zijn velerlei maar liggen in de regel niet bij de Europese burger. Het is daarom dat de EU, bij monde van Timmermans, haar appèl niet over economische boeg kan gooien - we hebben migranten nodig om Europa draaiende te houden - maar ons in plaats daarvan een giro 555-tranentrekker voorschotelt.

Het heilstaatverlangen

De menselijke geest heeft een door de evolutie ingeschapen verlangen zijn wereld te controleren. Een verlangen dat niet stopt bij het direct waarneembare. Het transcendeert de tastbare natuur en haar wetten om tenslotte gehoor te vinden bij de Uiteindelijke, Die alles bestuurt en alles vermag. Het is de afgelopen 10.000 jaar een prima concept gebleken. Problematisch wordt het wanneer Hij uit het denken verdwijnt maar niet de notie dat Zijn stad, de civitas Dei, alsnog gesticht moet worden.

De westerse wereld wordt geteisterd door autochristi: zelfzalvers die hun overtuigingen tot blauwdruk voor de heilstaat promoveren. Een niet-aflatend evangelisatieoffensief heeft hun profetieën inmiddels tot gemeengoed gemaakt, politici bekeerd en industrieën omgekocht. En wie nog immer niet gelooft in klimaatverandering, de EU en de behoefte aan wezensvreemde immigratie is een onverbeterlijke ketter en een maatschappelijk gevaar; hij is een on-mens.

De nieuwe inquisitie, geworven uit de gelederen van NGO's, politiek en media, spoort de onrechtzinnigen op en isoleert ze. Met een gekverklaring, beroepsverbod of regelrechte bedreiging. Dit alles zonder bediscussieerbare argumenten omdat het de nieuwe geloven, gelijk hun deïstische voorgangers, ontbreekt aan bewijzen en tastbaarheid. Het zijn particuliere affecties verheven tot pantheïstische staatsgodsdienst waaraan iedere burger moet offeren.

Messias Obama decreteert dat het tegengaan van klimaatverandering het hoogste doel van de mensheid is. Metingen die aantonen dat de opwarming van de aarde al midden jaren '90 is stilgevallen beschouwt hij als duivelsverzen. Ook berekeningen die aantonen dat zelfs een farizeese toepassing van de Kyoto-protocollen de 'opwarming' met ten hoogste 0,2 graden zal afremmen, zijn valse profetieën. 

Vanaf het moment dat de EEG overging in de EU en de economische binding - ook in naam - overging in een politieke, blijven de Euro-economieën zichtbaar achter bij hun non-Euro pendanten. Wel groeien de schulden. Maar opperen dat hier een causaal verband bestaat is blasfemie. In reactie op deze ketterij kwam een apostolisch schrijven: kritiek dient gecensureerd te worden. De stad gods wordt gebouwd op solidariteit en geloof, niet op kritiek en redelijkheid.

In minder dan een jaar tijd zijn 300.000 nieuwe 'gelovigen' de EU binnengekomen. Zo worden ze althans gezien: het levende bewijs dat de kracht van het Europees evangelie dolende zielen over de gehele wereld bekeert. De profeten zijn verrukt. De tegenwerping dat deze zielen wellicht op de gratis maaltijd en huisvesting afkomen houden ze voor een gotspe. Juncker verklaart dat Europa het aan de nieuwe gelovigen verplicht is onderdak te bieden. En gaat dat niet goedschiks, dan zal hij ons dwingen. 

Mijn god, wat word ik beroerd van deze krankzinnige zieners. De goden werden tot mens, en de mensen werden goden. Sommigen althans, want wie niet gelooft werkt voor de duivel. Wie niet bouwt aan de civitas dei van het nieuwe Hoge, bouwt aan een civitas diaboli: een stad voor de duivel. De goden zijn doodverklaard maar de seculiere heilstaat wordt opgebouwd volgens een aloud religieus concept: de belofte van een zalig hier-en-nu en de verlossing van Schuld. Dit alles op voorwaarde dat de  voorschriften op militaristische wijze worden opgevolgd en nageleefd.

Maar ik weiger de kritiek van de rede in te ruilen voor goedkope emotie. Ik weiger profetieën te accepteren zonder een falcificeerbaar fundament. Ik weiger hosanna te zingen voor zelfbenoemde heiligen die anders dan een geperverteerde vorm van goedheid niets op hun naam hebben. En daarom bid ik: lam Gods, dat wegneemt de zonden der wereld, mogen deze hoogmoedigen ook mee?

-------------------------------------

1 De civitate Dei: 'Over de stad Gods', een apologie in 22 delen van kerkvader Augustinus. Hij schreef het in reactie op beschuldigingen uit 'heidense' hoek dat het Christelijk geloof per se, oorzakelijk was aan de plundering en uiteindelijke omverwerping van Rome.

Le Shuttle, the chaos

foto via Fleet Europe

Het is niet zo dat ik geen sympathie voel met de knul die voor de NOS-camera verklaart dat hij naar Engeland wil om te studeren, het is alleen dat mijn antipathie jegens 'de zwerm' waarvan hij deel uitmaakt en die wachtende vrachtwagens belaagt, openbreekt en binnendringt het wint van mijn sympathie. 

De beelden uit Calais verschillen in niets van 'the day after' films en series waarin Hollywood grossiert. Ongrijpbare horden storten zich uit het niets op een vrachtwagencombinatie en overmeesteren hem...als ware het een scene uit the walking dead of the hills have eyes. Of deze associatie me tot een verknipt mens maakt weet ik niet, zelf wijt ik het aan mijn diepgewortelde afkeer van agressieve collectiviteit ongeacht aard of doel. Daarnaast ben ik me bovengemiddeld bewust van de kwetsbaarheid van complexe systemen in een open en hoogbeschaafde samenleving als de onze. De beelden uit Calais maken mij tot getuige van een botsing tussen beide en ik weet dat chaos het in een directe confrontatie altijd wint van ordening.

Het zijn niet die twee of drieduizend illegalen die zich de afgelopen maanden een heus vluchtelingenkamp hebben gebouwd die me in dat opzicht zorgen baren. Maar de oorzaak en het gevolg van hun aanwezigheid doen dat wel. Die oorzaak ligt in zwakke grenscontroles en een weinig ontmoedigende houding van de EU. Alleen al dit jaar zijn er naar schatting meer dan honderdduizend immigranten illegaal Europa binnengekomen. Immigranten bij wie het ontbreekt aan scholing en culturele openheid. Deze mensen zullen in meerderheid de weg gaan die miljoenen voor hen gingen: uitkering, uitsluiting en gettovorming.

Hoewel de berichtgeving hierover lijdt onder zelfcensuur, begint het nu ook tot de lezers van de mainstream media door te dringen dat in verschillende Europese steden zogenaamde no-go areas bestaan. In Duitsland, Zweden, Frankrijk en België bestaan wijken waar politie en hulpdiensten structureel worden verjaagd. Men is teruggevallen op de eigen zeden en gewoonten, en daarmee op een eigen wetgeving: veelal de sharia. Dit zijn de wijken waar uiteindelijk veel van deze migranten terecht zullen komen; het percentage studenten ligt er bijzonder laag.  

Ik twijfel er niet aan dat er ook onder de Calais-gangers veel individueel potentieel zit, maar ik betwijfel of dit er ooit uitkomt. Deze mensen komen uit Noord- en Midden-Afrika en hen ontbreekt het aan de individualistische instelling zoals die in Europa sinds een eeuw of wat de norm is. In eerste en laatste instantie zal men terugvallen op de eigen groep en zich daarmee de kans ontzeggen te integreren in West-Europa en te profiteren van de infrastructuur die hun een uitweg naar individueel succes en zelfstandigheid biedt.

De laat-maar-waaien en laat-maar-varen mentaliteit bij Europese politici, vermeerderd met de bizarre premisse dat de Europese economie behoefte heeft aan ongeschoolde jongeren, en gelardeerd met de overtuiging dat Europa een koloniale schuld jegens Afrika te vereffenen heeft, heeft tot een humanitaire ramp geleid. Daarnaast betekent de influx van miljoenen kansarmen waarvan, als we er de statistieken bijnemen, ook de volgende generaties niet of nauwelijks zullen integreren dat de Europese verzorgingsstaat tot op het bot wordt afgekloven.

Dit is wat ik denk wanneer ik de ellendige beelden van Calais zie: Europa is een door en door ziek continent en dit is slechts een van de symptomen ervan. Vier decennia van postmodern, schuldbeladen cultuurrelativisme hebben in combinatie met twee decennia Brussels staatssocialisme dit continent economisch en cultureel tot aan de afgrond gebracht.