Saturday, April 25, 2015

Kennis van Goed en Kwaad

God plantte de 'boom der kennis van goed en kwaad' in het paradijs en verbood Adam & Eva ervan te eten. Evenwel aten ze er van. Al hou ik me niet dagelijks met dit onderwerp bezig, zo nu en dan wordt het aangeroerd en dan komt ook die vraag weer boven: hoe konden ze er niet van eten? 

In de Statenbijbel Genesis 2:16-17 lezen we:
En de HEERE God gebood den mens, zeggende: Van allen boom dezes hofs zult gij vrijelijk eten; Maar van den boom der kennis des goeds en des kwaads, daarvan zult gij niet eten; want ten dage, als gij daarvan eet, zult gij den dood sterven.

  Slechts een paar verzen later heeft Eva zich al door de slang laten verleiden ... 

En de vrouw zag, dat die boom goed was tot spijze, en dat hij een lust was voor de ogen, ja, een boom, die begeerlijk was om verstandig te maken; en zij nam van zijn vrucht en at; en zij gaf ook haar man met haar, en hij at.

Mijn probleem is dit: hoe kun je, zonder kennis van goed en kwaad, onderscheiden wat wel mag en wat niet mag? Eva kan zich er om die reden nooit bewust van zijn geweest dat de slang kwade bedoelingen had, ze bezat daartoe eenvoudigweg de kennis niet. Zonder kennis van goed en kwaad zijn geboden, respectievelijk verboden inhoudsloos; of tenminste: niet van elkaar te onderscheiden. 

En wat dan volgt is ook vreemd. Eva eet als eerste van de vrucht en verwerft daarmee het vermogen in te zien dat ze een fout gemaakt heeft. Desondanks geeft ze Adam er ook van te eten. Was dat een daad van pure slechtheid, of had ze geen zin verder door het leven te moeten met iemand die haar principieel nooit zou kunnen begrijpen? 

Het is allemaal van weinig belang, toegegeven. De bedoeling van de schrijvers was de mens een vrije wil toe te dichten en ze daarmee verantwoordelijk te maken voor hun eigen daden, een wijze overweging. Bovendien gaat het bij raisonnabele godsdiensten niet om de letter van de wet maar om de strekking. Michel Houellebecq schreef eens: "de waarde van een religie wordt bepaald door de moraal die je eraan kunt ontlenen". Ik sluit mij daar van harte bij aan.

Thursday, April 23, 2015

De bed bad en brood genocide

Joseph Muscat (bron: Malta gvt)

De premier van Malta verwijt Europa weg te kijken bij het immigrantendrama op de Middellandse Zee, zoals ze wegkeek bij genocides in het verleden. Een obscene vergelijking naar mijn mening, maar dit terzijde. Als geboren socialist en voormalig Europarlementariër kan Joseph Muscat bogen op een moraal die hem beschermt tegen geschiedkundige feitelijkheden en aardse causaliteit zoals die een blogger vaak parten spelen. De gedachtegang evenwel, die bij deze vleesgeworden spreekbuis van het politiek sentiment heeft postgevat: Europa-immigratie-genocide, herken ik en onderschrijf ik, zij het met enige nuance.

De Afrikaanse exodus vindt z'n oorsprong in de Arabische lente; de opstand van een handjevol Westers georiënteerde jongeren die de hun buik vol hadden van tribale dictaturen en economische malaise. De Europese politiek verstond hun revolte als een roep om vrijheid en democratie naar Europees voorbeeld en steunde die strijd met de overgave van een kind dat de kittens van een doodgereden moederpoes verzorgt. Met tweets, geld en bombardementen werd de geboorte van het nieuwe Arabië ingeleid en werden de oude machthebbers en hun structuren aan de kant gezet. Nu was het slechts zaak verkiezingen te organiseren waarna ook onze onderburen vrede en gerechtigheid zouden kennen.

Het verdere verloop is bekend. De Europees-Amerikaanse inmenging, de bijbehorende en welhaast onvoorwaardelijke steun aan de Moslim Broederschap resulteerden in wat sceptici - die indertijd werden nagewezen omdat hun racistische motieven nu waren blootgelegd - vanaf dag één voorspelden: chaos en volkerenmoord. De Europese politiek mag zich dit zwaar aanrekenen. Wanneer je als politicus niet begrijpt dat een regio waar tribale belangen de nationale verre overstijgen, waar het woord democratie een zinledig begrip is omdat individualiteit en vrije keuze er expliciet worden afgewezen en waar de enige structuur, naast de dictatoriale, die van een tyrannieke clerus is, dan ben je als politicus schuldig, schuldig en nogmaals schuldig wanneer je doet wat je hebt gedaan.

De aanzwellende stroom vluchtelingen die rijdend, vliegend, varend en zwemmend Europa tracht te bereiken is een direct gevolg van dit ingrijpen. Een gevolg dat - ik vermoed ingegeven door schuldgevoel - wordt versterkt door de oekaze dat al wie vlucht in Europa kan rekenen op voedsel en onderdak. De humanitaire ramp die door het ingrijpen van onze megalomane politici werd ontketend, wordt zo nog eens versterkt. Maar op een mea culpa hoeven we niet te rekenen, in plaats daarvan krijgen we het verwijt weg te kijken bij een genocide, hun genocide. "Toen waren het treinen, nu zijn het schepen" kopte De Limburger deze week, geheel in lijn met het voorgeschreven sentiment.

We worden geregeerd door lieden die met alleman en de gehele wereld het beste voor hebben. Ze regeren met hun hart. Ze regeren zoals een vijftienjarig Greenpeace-meisje zou regeren: zonder vooruitzien, zonder kunde en zonder Rede. De Europese politiek is verworden tot een kindergarten van emoties en waan-van-de-dag die voorschrijft dat eenieder in gelijke mate recht heeft op alles en dat elke ongelijkheid door financiële arbitrage of een volksverhuizing kan worden weggenomen. Wie daar tegen is, is een slecht mens.

Europa acht zich schuldig aan en verklaart de misère uit haar verleden van kolonisatie en slavenhandel. Het zijn fijne gedachten voor feitenschuwe politici die zich een Jezus wanen en de wereld door 'zelfopoffering' willen wassen. Wat ze bereiken is het tegenovergestelde: Europa's Arabische lente kostte in een paar jaar tijd meer levens dan eeuwen van slavenhandel dat deden. Europa's economische hulp heeft van Afrika een zwak en afhankelijk continent gemaakt waar de enige hoop op vooruitgang bestaat in vluchten. 

Europa is schuldig, schuldig aan genocide en schuldig aan massamigraties; echter, niet vanwege haar handelen in het verleden maar vanwege haar handelen in het hier-en-nu, tot op de dag van vandaag. Het bloed van de genocide waar 'Joseph Muscat' van spreekt kleeft aan zijn handen en de enige die daarvan wegkijkt is hijzelf.

Monday, January 27, 2014

Verhofstads Europese federatie

Guy Verhofstadt, voor mij, is het voorbeeld par excellence van de ideologische pest die het politieke bedrijf geworden is. Verhofstadt is de beoogd voorziter van de liberale fractie in Europa en vertegenwoordigt daarmee het liberale gedachtengoed in dit werelddeel. Een gedachtengoed dat, volgens Verhofstadt, de Europese collectivering van het begrip identiteit voorstaat, want anders komt er oorlog.

Wanneer hij zijn pen de vrije hand geeft en hij vergeet dat z'n stukken ook gelezen worden door mensen die minder overtuigd zijn van het nut van een federaal Europa, dan schrijft die pen zaken als: "de uiterste consequentie van het identiteitsdenken [zijn] de gaskamers van Auzwitsch". Verhofstadt doelt met ' identiteitsdenken' op gevoelens van nationale identiteit zoals die de ingezetenen van een natiestaat eigen zijn. Gevoelens die de gemiddelde Nederlander of Duitser niet onder woorden zal kunnen brengen, maar die hem desondanks doen beseffen dat hij in Frankrijk geen Fransman is en in Griekenland geen Griek. Al was het alleen maar om de taal. Gevoelens ook die hem doen juichen voor z'n nationale team en die hem in het buitenland heimwee bezorgen. Dit besef van identiteit echter leidt, volgens de liberaal Verhofstadt, onherroepelijk tot de desintegratie van Europa en dus tot oorlog.

Om zijn argumenten kracht bij te zetten lardeert Verhofstadt z'n betogen met een overdaad aan citaten. Filosofen, politici en historici, allen bevestigen zijn inzicht dat "het debat over culturele identiteit het nieuwste kleedje is waarmee het nationalisme zich tooit". En nationalisme dat is Hitler en dus oorlog. Hiertegen is in de ogen van Europa's verdediger van de individuele vrijheid maar één remedie: een federaal, postnationaal Europa waarbij alle nationale souvereiniteit is overgedragen aan Brussel en iedere burger de wetten van 'Europa' als zijn identiteit accepteert. Alleen zo kunnen we in vrede verder.

Verhofstadt is een slim en erudiet mens die de kunst verstaat ieder argument in zijn straatje te passen. Bovendien deinst hij er niet voor terug volstrekt tegenstrijdige uitspraken te doen, al naar gelang de insteek van zijn publiek. Op dat punt verschilt hij weinig van de islamist die op reis de passie preekt en thuis oproept tot jihad. Verhofstadt is, net als de rondreizende jihadist, een politicus pur sang die maar één belang dient: zijn collectivistische ideaal. Voor een liberaal wiens politieke voorzaten zich twee eeuwen lang hebben verzet tegen juist dit, het collectivisme, is dat een schande.

Zo kan ik mijzelf niet voorstellen dat ik enerzijds vanuit m'n diepste overuiging zou schrijven "de toekomst van Europa en de Europese Unie zal postnationaal zijn of zal niet zijn" en anderzijds, geconfronteerd met een nakend volksoproer zou zeggen "het fundament van een federaal Europa is het behoud van de pluriformiteit, de multiculturaliteit, de meertaligheid, de diversiteit in al zijn vormen". Wees dan flink en herhaal je woorden, letterlijk. Suggereer niet dat er ruimte blijft voor nationale souvereiniteit, voor een volksidentiteit. De ruimte die Verhofstadt met bovenstaande volzin laat is slechts deze: u kunt uw religie, uw huidskleur en uw lievelingsgerecht behouden, de rest is voor Brussel.

Verhofstadt is het schoolvoorbeeld van de moderne politicus. Een persoon die politiek bedrijft omwille van de politiek, omdat het een vak is. Omdat hij in de heilige overtuiging verkeert dat de wereld is geschapen door de politiek en niet andersom. Dat de wereld zodanig complex is geworden dat alleen meer politiek haar van de ondergang kan redden. Vanuit die gedachte heeft de moderne politicus geen mandaat en geen achterban meer nodig, hij heeft alleen de stemmen nodig. Dan kiest hij later wel doel en route, houdt daar een goed verhaal bij en verklaart dat dit is wat z'n kiezers wilden - maar vanwege hun beperkte kenis niet begrepen.

Een federaal Europa is het staatkundige summum van deze gedachte, een Europa beroofd van haar nationaliteiten. Een schoon en gezuiverd Europa dat nog slechts management en besturing behoeft; sociaal management en economische besturing. Het is een zieke gedachte, het is een misdadige gedachte.

Verhofstadt, altijd zo scheutig met geschiedkundig vergelijkingsmateriaal vergeet voor het gemak hoe het de grote, ideologisch geïnspireerde federaties in de afgelopen eeuw is vergaan. Of liever gezegd, hoe het haar onderdanen is vergaan. Een gekunstelde politieke eenheid is slechts met dwang en onderdrukking te handhaven. Dat hebben Stalin, Mao en Pol Pot, om er eens een paar te noemen, genoegzaam bewezen. Tezamen waren ze goed voor honderd miljoen doden. Dat zijn er meer dan Hitler, Mussolini en de Japanse keizer op hun geweten hebben. En wat het zo wrang maakt, de doden waren stuk voor stuk ingezetenen die onder het nieuw gevonden ideaal geluk en voorspoed was beloofd.

Wat Verhofstadt daarnaast over het hoofd ziet is het postfederale tijdperk. Wat er dan gebeurt zagen we op de Balkan en zien we nog dagelijks in Libië, Irak, Egypte en Syrië: oorlog. Oorlog om de verloren natie en identiteit weer grondgebied te geven. Oorlog om wat was uitgegumd weer zichtbaar te maken. Ideologen en technocraten hebben geen idee hoe diep deze gevoelens verankerd zijn. Tribal belonging is de meest krachtige drijfveer die de mens bezit. Het zit in onze genen: wie z'n groep verliest verliest z'n leven. De evolutie heeft de verzorgingsstaat nog niet in ons DNA gecodeerd, net zo min als de verdragen van Maastricht en Lissabon.

Verhofstads Europese federatie is in dit verband een sociaal experiment zonder weerga. Met een opeenvolging van pennenstreken zijn 500 miljoen mensen de facto en de jure beroofd van hun nationale identiteit en samengebracht onder een niet gedeelde noemer. Ze zijn overgeleverd aan technocraten en idealisten en zien met lede ogen aan hoe voltijds gewerkt wordt aan de verwezenlijking van idealen die niet de hunne zijn.

Als Verhostadt z'n hitleranalogieën, z'n oorlogsretoriek en het historicime waarvan hij zich bedient ook maar enigszins serieus neemt, dan moet hij het eens zijn met de gevolgtrekking dat een federatief verenigd Europa - in diversiteit de Sovjet-Unie en Mao's China verre overtreffend - leidt tot genocide gedurende haar bestaan, en tot oorlog na haar opheffing. Dit maakt zijn politieke experiment op voorhand misdadig.
Gratis web site teller.