Sunday, August 30, 2015

Black Pete, wie kent hem niet

foto Peter de Jong / Associated Press
In ieder geval de Verenigde Naties niet. Haar Comittee on the Elimination of Racial Discrimination (CERD) concludeert in een rapport dat 'zwarte piet' een slavernijsymbool is waar Nederland afstand van moet nemen.  Ze neemt het op voor alle niet-blanke kinderen in Nederland door te stellen: "ze moeten er niet elk jaar aan worden herinnerd dat ze de kinderen van de slaven zijn". Bizar als de uitspraak ook moge zijn, principieel ben ik het er hartgrondig met eens.

Zei het met een nuance. Want ik geloof niet dat Nederlandse kinderen geboren uit tropische ouders vanwege het sinterklaasfeest aan hun slavernijverleden herinnerd worden. De uitspraak suggereert bovendien dat zwarte piet een slaaf was, wat onzin is want de populariteit van zwarte piet dateert van na de afschaffing van de slavernij. Wel geloof ik dat donkere kinderen door uitspraken als deze, en door uitbuiters van het anti-blanke sentiment als Quincy Gario en Iwan Leeuwin, gedrukt worden in de rol van slavenkind.

Het meisje in mijn vorige post houdt een bord omhoog met: "wer sonst nichts hat zum Stolzsein hat immer noch Patriotismus". Hetzelfde geldt m.i. voor de hele zwarte pietdiscussie. Wie niets heeft om trots op te zijn heeft altijd nog z'n huidskleur. Genoemde sneuneuzen praten dit de Nederlandse kinderen aan als hadden ze een excuus nodig voor individueel falen. 

Vraag een willekeurige Nederlander: waren jouw (groot-)ouders NSB'ers, verzetshelden of wegkijkers? En met het antwoord heb je een verklaring voor de huidige sociale status van de ondervraagde. Als je daar tenminste naar op zoek bent. Met statistisch onderzoek zul je je claim overigens niet kunnen onderbouwen, net zomin als het slavernijverleden de bovengemiddelde sociale uitval van Afrikaanse 'diasporakinderen' verklaart.

Gario en z'n fellow travellers zijn op zoek naar een 'theory of everything on black deprivation' en grijpen terug naar omstandigheden zoals die 150 jaar geleden waren. Ze vinden daarbij wit-links aan hun zijde want ook zij vorsen naar een collectivistische oorzaak voor deze rare situatie; een situatie die sterk lijkt op die van de moslimgemeenschap in Nederland maar dan zonder zwarte piet. En omdat de oorzaak nooit bij de slachtoffers kan liggen wordt die gelegd bij de grootst gemene deler: de witte mens en z'n witmensencultuur.

Ik maak me sterk dat wanneer zwarte piet een Chinees of hindoe geweest zou zijn, de VN de zaak in behandeling hadden genomen. Het is het postmodernisme, dat zich als een ghonnoreue sjanker heeft ingevreten in de mondiale bestuursorganen, dat stelt dat alle culturen gelijk zijn en daarom in gelijke mate recht hebben op succes. En is een cultuur - in de postmoderne opvatting veelal samenvallend met ras - op punten en plaatsen minder succesvol, dan is ieder gebruik van de uiterlijke kenmerken ervan, net als iedere vorm van kritiek een directe belediging en de opmaat tot discriminatie.

Mijn zwarte (en Chinese) klasgenootjes in de jaren tachtig waren vooral bezig met hun persoonlijke ontwikkeling, net als ik. Dertig jaar later en twee miljoen gekleurde Nederlanders verder spreken we weer over rassen en culturen. Het komt neer op verzuiling langs etnisch en cultureel-religieuze scheidslijnen. Hét recept voor 'balkanisering' bij uitnemendheid.  

De uitspraak van deze bonte VN-commissie, waarvan het gros de moderniteit heeft overgeslagen maar grif gebruik maakt van de French benefits die de postmoderniteit hen biedt, versterkt de voortschrijdende culturele segregatie en draagt bij aan de vorming van een tribaal Europa. Maar gelukkig heeft onze MP, Mark 'geen-cent-meer-naar-Griekenland' Rutte, al gezegd dat Nederland hier niet aan gaat toegeven. Ik ben er dus gerust op.

Thursday, August 27, 2015

Protesten in Duitsland

geëngageerde meisjes weten: immigratiekritiek = nazisme (foto:ANP)
De omvang van de protesten in Duitsland verbaast me eerlijk gezegd. Tenminste, als ik voetstoots zou aannemen wat de nieuwsdiensten erover te vertellen hebben: dat dit demon-straties zijn van extreemrechts, van vreemdelingenhaters en neo-nazi's. Zeker, ze zitten ertussen, en ongetwijfeld hebben ze een vinger in de organisatie. Maar op de beelden zie ik toch vooral gewone Duitsers, Pegida-Duitsers zo u wilt.

De framing is zum kotsen maar door de mainstream media tot standaard verheven: een stem tegen ongebreidelde immigratie en tegen de walgelijke effecten van islamisering en arabisering, is een stem uit extreemrechtse hoek. En wanneer zoiets in Duitsland gebeurt dan vertrouwt de anchorman ons toe dat het nazisme hier nooit helemaal verdwenen is. Waarom is het zo onvoorstelbaar dat gedemonstreerd wordt tegen een van overheidswege gefaciliteerde sloop van Europa?

De brandstichtingen, de scheldpartijen en de regelrechte mishandeling van immigranten is walgelijk en niet goed te praten. Ik griezel hiervan. Ongetwijfeld ook omdat ik het zie als de methoden van extreemlinks dat zich, mutatis mutandis, steevast op dezelfde manier manifesteert. Islamisten gaan hierin nog een paar stappen verder door alles buiten hun kader tot legitiem doelwit te verklaren en aan te vallen. Maar zowel islamisten als extreemlinks hebben hun doel bereikt: de grenzen zijn opgeschoven en hun mores behoren ondertussen tot Europa's gesunkenes Kulturgut.

Wat vroeger extreemlinks was is nu salonfähig. Aan de gewelddadige acties van krakers, RaRa enzovoort wordt met weemoed teruggedacht; "het was nodig" heet het, "het moest gebeuren en er is veel bereikt". Een deel van de toenmalige activisten vormt vandaag de ruggengraat van geaccepteerde politieke partijen en acht zich gematigd, zodat ter linkerzijde nog slechts ruimte blijft voor Maoïsten en fascisten. Een ruimte waarom flink gestreden wordt.

Hetzelfde geldt voor de positionering van de islam in Europa: niet alleen wordt de beoefenaars ervan geen strobreed in de weg gelegd, de aanhoudende dreiging met geweld en de daadwerkelijke toepassing ervan heeft een geloof dat antikerkelijk-links in de jaren zestig en zeventig met de grond gelijk gemaakt zou hebben, onder een stolp geplaatst en haar feitelijk onaantastbaar gemaakt. 

Kennelijk loont geweld. En kennelijk grijpen anti-links en anti-islam nu ook naar dat wapen. Hoe jammer ik dat ook vind. Wat we zien in Duitsland is een grassroot beweging die onder aanvoering van 'beroepsextremisten op rechts' de grens waarop de comunis opinio balanceert in de richting van haar ideeën wil opschuiven en de pensee unique die hen - in de woorden van Merkel - in Dunkeldeutschland plaatst, niet langer tolereert.

Met de constante toevoer van immigranten, de islamitische aanslagen, de om zich heen grijpende culturele segregatie en een politiek die alle commentaar hierop zonder discussie als ziekelijk terzijde legt, zullen deze bewegingen overal in Europa de kop opsteken; een bijzonder zorgelijke ontwikkeling want het is een ontwikkeling die precies verloopt langs de lijnen zoals bewegingen als IS die hebben voorzien: tweedeling, gevolgd door onderwerping. 

Wednesday, August 19, 2015

Waarover men niet spreekt

Uit de najaarsbrochure van uitgeverij Pelckmans

De klamme lappendeken van de politieke correctheid ligt over Vlaanderen net iets drukkender en verstikkender dan over de rest van Europa. Wie hier een boek wil publiceren dat deze deken tot onderwerp heeft en haar naaisters voor een breder publiek aan de kaak wil stellen, vindt hiervoor niet eenvoudig een uitgever. Tot voor een paar weken terug kon men terecht bij Pelckmans - mits dit en mits dat - maar het kon. Nu is ook dit bastion onder de voet gelopen.

Schrijver, debater en publicist Wim van Rooy leverde in mei dit jaar het manuscript in voan zijn essaybundel 'Waarover men niet spreekt'. Inhoud en vorm werden in de maanden daarna veelvuldig besproken met Karl Drabbe, redacteur/uitgever namens Pelckmans. In juli werden de proefdrukken gekeurd en werd de uitgave opgenomen in de folder 'binnenkort bij Pelckmans' waarvan hierboven een uitsnede. De verbijstering was daarom groot toen de uitgever een week voor het ter perse gaan besloot van alles af te zien en even later ook Karl Drabbe de laan uitstuurde.

Het argument hiervoor: "Het aantal discriminerende en schofferende passages overschaduwde het maatschappijkritische doel van dit essay van 600 bladzijden" en de uitgever wilde geen boek "dat de moslims voor het hoofd zou kunnen stoten". Voilà! Ik vermoed dat de immer nette Paul Cliteur - die het voorwoord schreef - de wenkbrauwen hoog optrok toen hij erachter kwam gemene zaak te maken met een heus schoffeur.

Toch kwam voor Pelckmans deze kritische insteek niet uit de blauwe lucht vallen. Wim publiceert al jaren kritische essays, ook bij deze uitgever. Bovendien, als ondertitel was gekozen voor 'bezonken gedachten over Europa, postmodernisme, islam' en op de de achterflap had de uitgever voorzien: 'Waarover men niet spreekt is een polemisch-biografisch getint vervolg op De malaise van de multuculturaliteit, een boek waarvoor hij wel eens de Vlaamse Paul Scheffer wordt genoemd'. 

Kritiek op een systeem en belediging van een individu zijn twee volstrekt verschillende zaken. Van Rooy, ook in zijn meest heftige beschouwingen, speelt nooit op de man; in ieder geval niet in etnisch- of religieusgenerieke zin. Systemen worden aangevallen, belegerd en gebombardeerd maar de individuele burger die toevallig daarin geboren is, nooit. Dat het boek moslims voor het hoofd kan stoten is evident, maar een uitgever die dat wil vermijden ziet z'n aanbod beperkt tot abstracte kleurplaten en de koran.

Karl Drabbe kreeg met z'n ontslag een spreekverbod - en hopelijk voor hem een grote zak met geld. Zijn plaats is ingenomen door Harold Polis, de uitgever die eerder dit jaar op straat kwam te staan toen Bezige Bij haar Vlaamse tak liquideerde. Polis is de naam waarnaar het lemma 'politiek correct' in de Grote Encyclopedie verwijst. Polis is de man die een flink aantal schrijvers uit de BB-boedel bij het zieltogende Pelckmans onderbracht. Polis is de man van wie Pelckmans binnenkort de naam overneemt. En deze nieuwe uitgeverij Polis, bij monde van Polis zélf, stelt: "Ik wil tegenstrijdige stemmen laten horen, ik wil het debat over de grote thema’s van onze tijd oppoken". 

Het is de weerzinwekkende newspeak van postmodern links: zelfs de leugen is van haar inhoud ontdaan. De multiculturele zwelbast heeft met Polis nu ook Pelckmans gezuiverd en in het Antwerps Boekhuis hoeft men niet bevreesd meer zijn voor dissidente geluiden. En van Rooy? Hij weigerde zwijggeld, maar hem is als Vlaams schrijver effectief de mond gesnoerd. Waarover men niet spreekt...
Gratis web site teller.