Sunday, February 7, 2016

anti-fascisme versus fascisme

Umwertung vollendet
Heeft u last van ze?” vraagt de AT5-verslaggever aan een Pegida-demonstrante. Hij doelt op de 'vluchtelingen' en wil van mevrouw weten of ze persoonlijk hinder ondervindt van de massale instroom uit Noord-Afrika. Het doet denken aan de vraag van Tofik Dibi aan Hans Jansen indertijd: "wat mérkt u dan van de islamisering?"

Je kunt de vraag ook anders stellen, zónder mensen. "Wat merkt u dan van het water, heeft u natte voeten?" om daarmee te suggereren: waarom wilt u in godsnaam dijken bouwen? De Limburgse mevrouw in kwestie was niet aangerand, en haar beide dochters ook niet. Ze moest de interviewer een sensationeel antwoord daarom schuldig blijven maar redde zich desondanks aardig en bijzonder netjes. Want het is natuurlijk een onzinnige en vooringenomen vraag. Waarom wil je dijken? Waarom wil je een leger? Waarom wil je een slot op de deur? Waarom draag je een helm? Waarom neem je een verzekering? De kwintessens van alle antwoorden: de mens bezit de gave tot vooruitdenken.

De demonstranten voorzien dat de komst van miljoenen moslims naar Europa de moeilijkheden die er nu al zijn zullen verergeren. De demonstranten voorzien dat de opvangkosten tientallen miljarden per jaar zullen bedragen - en worden hierin bevestigd door de rekenkamers. De demonstranten voorzien dat met de huidige aanwas de oemma ook die laatste tien procent integratie-willigen in haar greep zal krijgen. Kortom: men vreest een hernieuwde segregatie langs cultureel-religieuze lijnen zoals die in Nederland nu juist was opgeheven. De demonstranten willen de open etnisch-diverse samenleving zoals die vanaf de jaren zestig is opgebouwd graag conserveren. Maar de nakomelingen van de 'open-society' protagonisten uit de sixties lijken daar anders over te denken.

Aan de overkant van het politiekordon klinkt het: "vluchtelingen welkom, fascisten niet". Het bekende agressieve allegaartje van antifascisten, Palestina-activisten, anti-zwartepietpanters en internationale socialisten heeft voor de gelegenheid versterking gekregen van SP'ers, GroenLinks'ers en PvdA'ers die Vluchtelingenwerk vijf euro beloofden voor iedere Pegida demonstrant die ze zouden zien. De bezorgde vaders, moeders en buitenlui worden tot fascist gebombardeerd met boosaardige leuzen en rookbommen zoals dat eerder politie, Joden, Sinterklaas en Wilders overkwam. De antifascistische agressie in combinatie met een 'verdacht pakketje' op de plaats waar de demonstratie zou plaatsvinden (RaRa wie legde dat neer), leidde ertoe dat de demonstratie vast kwam te staan op de Blauwbrug nog voor ze goed en wel begonnen was. Al met al, een eclatant succes voor gewelddadig links en haar politieke fellow travelers.

Laatst bladerde ik weer eens door 'Lou de Jong'. Met name de interviews die de tijdgeest van de jaren dertig weergeven interesseren me vanwege de vraag: hoe ging Jan Modaal om met Musserts fascisme? In één van die interviews komt een Amsterdammer aan het woord die zich in het café laatdunkend had uitgelaten over al die on-Hollandse denkbeelden; het café werd prompt belaagd door een groepje N.S.B.'ers. Vandaag zijn on-Hollandse ideeën de norm. Opnieuw moet de doorsnee Hollander er aan geloven en opnieuw is antisemitisme bon ton, alleen heten de fascisten nu anti-fascisten en is hun gedachtegoed politiek bezonken. Wat had Mussert dit graag mee willen maken!

Friday, January 29, 2016

Onvermijdelijk socialistisch

"De zwakheid der werkelijke individualisten: zij heffen zichzelf op zodra ze zich organiseren" (E. du Perron). Het lijkt een semantisch grapje maar het is bittere ernst, de organisatiedrang onder individualisten is vrijwel nihil. Om die reden leggen zij het steevast af tegen de goed georganiseerde collectieven, die zonder uitzondering 'sociaal' van aard zijn. Met als resultaat: een permanente staat van socialisme.

De individualist is zelfredzaam, of vindt althans dat hij dat zou moeten zijn. Hij ziet dit als plicht jegens zichzelf en is van mening dat ook anderen die plicht hebben. Ondanks dit is hij bereid de mens-in-nood een helpende hand toe te steken, maar hij is tegenstander van het anoniem, structureel en institutioneel verlenen van deze hulp. En dat brengt hem in botsing met de sociaal-collectivisten.

De sociaal-collectivist is ervan overtuigd dat een grote groep mensen nooit in staat zal zijn naar behoren voor zichzelf te zorgen. Hij meent evenwel dat deze mensen eenzelfde individuele zelfstandigheid toekomt als de zelfredzame individualist. Om dat te bereiken vaardigt hij wetten uit die deze gelijkheid met intellectuele en financiële subsidies moeten bewerkstelligen - nu revoluties uit de mode zijn geraakt.

Deze wetten beogen een praktische nivellering door middel van financiële overdrachten tussen de zelfredzamen enerzijds en de (vermeend) on-zelfredzamen anderzijds. De overheid fungeert hierbij als anonieme koerier. Het initiatief voor deze wetgeving ligt steeds bij de sociaal-collectivist, en niet bij de individualist. In de praktijk zien we dan ook een hausse aan sociale wetgeving ten tijde van 'linkse coalities' en een baisse wanneer 'individualisten' de lakens uitdelen. Maar ook tijdens zo'n baisse blijven de eerder uitgevaardigde wetten bestaan. Sinds de AOW-wet van Drees uit 1947 is de sociale wetgeving in Nederland uitgegroeid van het vangnet dat ze aanvankelijk was, tot de kolossos van nu die 60% van de overheidsinkomsten verteert. 

Het argument dat Nederland niet links is omdat er de afgelopen decennia tenminste evenveel rechtse als linkse kabinetten zijn geweest, is dan ook een kul-argument. De verzorgingsstaat is de afgelopen decennia opgebouwd onder links bewind, maar onder rechts bewind nooit afgebroken. Het resultaat is een socialistisch bouwwerk dat onaantastbaar is voor de ongeorganiseerde individualist en pas instort wanneer het onder zijn eigen gewicht bezwijkt. 

Monday, January 25, 2016

O was ik maar een progressief

Wat benijd ik toch de mensen die onze wereld zo feilloos kunnen duiden. Die hun vinger op een wonde leggen en oorzaken probleemloos vaststellen. In hun schaduw voel ik mij een redeloze ploeteraar die vastloopt in details en allengs enkel nog boos kan worden. O was ik maar een progressief!

Ik zou inzien dat 'Keulen' het voorafgaand gevolg was van de racistische aandacht die volgde. Dat het hedendaags feminisme de vrouw bevrijdt door gekleurde mannen te beschermen en witte een historische piemel op te zetten. Ik zou beseffen dat Wilders het feminisme ondermijnt met zijn regressieve ideeën over zelfbescherming en onderwerping.

Ik zou invoelen dat klimaatverandering de grootste bedreiging voor de mensheid is. Dat het beter is híerin duizend miljard te investeren dan in ontwikkelingshulp. Dat warmte en CO2 de voedselproductie dan wel ten goede komen, maar de snel groeiende wereldbevolking hiermee niet gebaat is. Ik zou bewijzen dat het uitblijven van de opwarming deze hypothese niet afbreekt, maar juist versterkt.

Ik zou begrijpen hoe zes miljoen Joden op een voetbalveldje aan de Middellandse zee één miljard moslims aan de vooruitgang kunnen ontrukken. Dat Arabische misère en molest geen verband houden met de predikingen van een sektarisch en oorlogszuchtig profeet, maar met Joodse patenten en Nobelprijzen. Ik zou door het boycotten en labelen van Israëlische producten de raketten van Hamas aan de grond kunnen houden.

Het zou mij dagen waarom kritiek op het christendom een intellectuele exercitie is en islamkritiek een fobie. Het zou mij helder zijn waarom een half miljard gekleurde christenen hierdoor niet racistisch bejegend worden, maar moslims wel. Ik zou kunnen afleiden hoe Wilders' kritiek de criminaliteit onder deze mensen opstuwt en stageplekken transformeert tot gaskamers.

O was ik maar een progressief! Ik zou mij warmen aan de gloed van het collectief en delen in het bewustzijn van de groep. Ik zou het goede doen en het kwade bestrijden. Ik zou weten en ik zou voelen en in deze twee-eenheid zou ik mij verheffen. Maar eilaas, god sloeg mij met zelfstandig denken. Tot mijn dood zal ik aan de zijlijn staan, zal ik wikken en zal ik wegen om in het zweet mijns aanschijns mijn standpunten te bepalen. Het is een straf, maar ik zal haar met waardigheid dragen.
Gratis web site teller.