Sunday, February 19, 2017

Laat Maarten Veeger niet meer schrijven

Maarten Veeger pleit voor een stemverbod voor 55-plussers. De verslaggever van RTL-Z schrijft in een column: “Ze zijn een gevaar voor het land en voor de vooruitgang. Laat ouderen niet meer stemmen. In hun eigen belang”.

Eigenlijk zou je aan zo'n column geen aandacht moeten besteden, Veeger verhoudt zich tot economie en vooruitgang als een Joop-scribent tot de realiteit. Wat mij stoort is dat RTL, toch een platform met een groot bereik, uit balorigheid of onachtzaamheid ruimte biedt voor een pleidooi om democratie en volksvertegenwoordiging maar af te schaffen, want dat is wat Veeger hier voorstelt. Veeger gaat daarmee een stap verder dan de linkse democratiehaters die de kiezers een toelatingsexamen willen laten afleggen.

De kern van Veegers slordige betoog is dit: ouderen denken alleen aan zichzelf en aan wat ze te verliezen hebben. Maar hun belangen staan haaks op de belangen van jongere generaties die de toekomst van dit land vormen. “Vergrijzing maakt partijen die willen dat het wordt zoals vroeger groot”. Ik lees dat als: ouderen stemmen PVV en 50+ en dat moeten we niet willen in dit land, dus afpakken dat stemrecht.

Veegers onderbouwt de stelling dat “ouderen het flink kunnen verknallen voor de jongere generatie” met de brexit: vooral 55-plussers wilden uit de EU, het merendeel van de jongeren wilde blijven. Maar dat merendeel ging kennelijk niet naar de stembus, want anders was het merendeel van de kiezers niet vóór geweest, lijkt mij. Kennelijk voelt het merendeel van de jongeren zich wel senang onder Brusselse vleugels en hebben ze minder dan ouderen behoefte aan autonomie, soevereiniteit, zelfbestuur en zelfbeschikking. Kennelijk leeft het begrip vrijheid onder jongeren een stuk minder dan onder ouderen. Jongeren vormen in mijn opinie dan ook een gevaar voor onze vrijheid, neem jongeren hun stemrecht af!

Klets natuurlijk, maar klets op basis van eenzelfde logica die Veegers hanteert. Om de column tegen het jongerenstemrecht RTL-waardig te krijgen zou ik waarschijnlijk nog wat inconsequenties en beledigingen moeten toevoegen, zo in de trant van Veeger wanneer hij stelt: “als over tien jaar de gevolgen van de brexit echt voelbaar zijn, dan zijn de brexit-stemmers gepensioneerd, dement of dood”. Hij zegt het echt. Maar 55-plussers, over tien jaar, zijn 65-plussers meneer de sofist. Velen zijn dan noodgedwongen nog aan het werk omdat jij en jouw vrienden ons laten uitkleden door de euro en de EU!

Maarten Veeger en zijn column zijn symptomatisch voor de gedachtegevangenis waarin de collectivist zit opgesloten. Ik wijt het aan een leven lang pamperen, indoctrinatie en EU-propaganda. Het idee (als natie of persoon) voor jezelf op te komen en voor jezelf te moeten zorgen, bezorgt ze schrik en walging. Individuele belangen op nationaal niveau en nationale belangen op Europees niveau zijn a-sociaal want alleen als all-inclusive collectief kunnen we de toekomst aan, zo is ons geleerd. Wie niet meedoet zaait verdeeldheid en stookt oorlog.

Veeger sluit zich met zijn pleidooi aan bij de immer groeiende Raad van Hoeders die geen commentaar wenst op de koers die het collectief is ingeslagen. Dissidente meningen dienen gesmoord: met geweld, met verdachtmakingen of, in dit geval, door een verbod op vertegenwoordiging in het parlement. Het is walgelijk. Veeger is walgelijk. Collectivisme is walgelijk. Was ik links, collectivistisch of Soros-adept, ik had RTL opgeroepen, gedreigd en gechanteerd: laat Veeger niet meer schrijven, in zijn eigen belang!

Sunday, February 12, 2017

Grunberg als syndroom van Links

De voetnoten die Arnon Grunberg dagelijks in de Volkskrant achterlaat zijn als een schuifluikje dat zicht biedt op de ziel van getormenteerd links. Leedvermaak en afschuw strijden dan om voorrang. Leedvermaak bij de constatering dat links niet langer in staat lijkt haar emoties aan de redelijkheid te toetsen, afschuw bij de gedachte dat ons weldenkend bestuur en de slippendragende media in Grunberg nog altijd een spreekbuis erkennen.

Op zaterdag 11 februari meldt onze gevierde schrijver het volgende: “Lang had extreemrechts het monopolie op vaderlandsliefde. Nu vind ik vaderlandsliefde smerig, maar dat helpt niet“ … “Er zijn ook mensen die anale seks smerig vinden, maar mensen die daarvan houden gaan er ook gewoon mee door, ook al zijn er hele bevolkingsgroepen tegen anale seks. Het wordt tijd dat weldenkende mensen zich anaal laten ontmaagden voor zover dat niet al is gebeurd, oftewel: vaderlandsliefde bedrijven“ … “Wie Nederland haat en veracht, ondersteunt Geert Wilders, de grote verachter van Nederland. Wie van Nederland houdt, bestrijdt Geert Wilders. Zo eenvoudig is het vandaag“

In de ontbrekende stukjes lezen we nog dat Wilders Trump is en dat hij Poetin dient. Ik liet dat achterwege, wij wisten het al. Mij gaat het bij dit excrement enerzijds om de constatering dat 'rechts', nu het hier en daar wat punten scoort, deze kosmopolitische verzetsstrijder van alle zinnen beroofd lijkt te hebben; zo groot is de weerzin tegen die koppen dat alleen een 'anaalogie' toereikt om uitdrukking te geven aan zijn schuimende walging. Anderzijds vrees ik dat instemmende lezers voor niets met een pijnlijke aars achterblijven omdat de vaderlandsliefde die Grunberg hun opdringt het omgekeerde behelst en bovendien niets met Nederland van doen heeft.

Dat links erin geslaagd is vele juridische en maatschappij-relevante begrippen te koppelen aan hun antoniem draagt niet bij aan de duiding van Grunbergs opdracht. Fascisme heet nu antifascisme, tolereren moeten we intolerantie en antidiscriminatie houdt in dat gekleurde mensen niet als mens, maar als kleurling behandeld worden. In dat licht plaatst Grunberg ook zijn vaderlandsliefde: want wie – net als Wilders – houdt van de Nederlandse cultuur, taal, geschiedenis en gewoonten die haat Nederland. Maar wie vaderlandsliefde smerig vindt en het land wil openstellen voor iedereen, dus ook voor hen die vijandig staan tegenover de Nederlandse gewoonten, die houdt juist van Nederland.

Grunberg en z'n kontebonkers erkennen God noch gebod. Ze hangen een totalitair humanisme aan dat radicaal egaliseert en het nationaal-cultureel erfgoed onder een dikke laag kosmopolitisch beton stort tot uiteindelijk een reusachtige parkeerplaats overblijft waarop tentenkampen worden ingericht voor hen die echt van Nederland houden. Bij steeds meer Nederlanders groeit dit besef, bewust of onbewust. Grunberg, wiens boeken we graag lazen, blijkt een nihilistisch aarsgat. Onze linkse politici, die het beste met ons voor hadden, blijken ons te haten omdat we wit, zwart en rechts, of individualist zijn. Links heeft een omgekeerde wereld gecreëerd die inhumaan en onleefbaar is.

Het zij zo. Echter, in het licht van de recente ontwikkelingen is er één ding dat ik van ganser harte hoop, en dat is dat geborneerd links uiteindelijk de grondslagen van de democratie zal respecteren en plaats maakt. Want in de woorden van J. F. Kennedy: those who make peaceful revolution impossible, will make violent revolution inevitable.

Monday, January 16, 2017

De tolerantie die nooit was

We mogen graag denken dat Nederland en tolerantie synoniemen van elkaar zijn, dat Voltaire's gedachtegoed hier in de Gouden Eeuw een veilige haven vond en wij haar nog steeds in woord en daad beschermen. Niets is minder waar helaas. Al in de zeventiende eeuw werd Voltaire naar zolder gejaagd en nu, telkens wanneer hij zijn lelijke smoel laat zien, wacht hem de gang naar het gerecht of simpelweg de dood.

Wanneer we spreken over tolerantie in de Voltairiaanse betekenis hebben we het over tolerantie jegens het woord. Het gaat daarbij om de vrijheid je ideeën, gedachten, opinies en overtuigingen hardop uit te mogen spreken en op schrift te kunnen stellen. Tolerantie in deze betekenis heeft geen betrekking op (de daaruit voortvloeiende) daden. Het apocriefe “ik verafschuw wat u zegt, maar ik zal uw recht om het te zeggen met mijn leven verdedigen” vat dit uitgangspunt goed samen.

De tolerantie in het Nederland van de zeventiende eeuw was in dat opzicht een halfwas tolerantie. Zo was het katholieken niet toegestaan een openbare eredienst te houden of processies te organiseren. Hun kerken mochten vanaf de straat niet herkenbaar zijn en klokgelui was uit den boze. Het moest heimelijk. Maar actief vervolgd om hun afwijkende ideeën werden ze niet zolang ze maar geen 'aanstoot' gaven. In vergelijking met Frankrijk en Spanje, waar protestanten door de overheid opgespoord en berecht werden was Holland relatief gezien een tolerant land. Maar een tolerantie zoals in de geest van Voltaire ontbrak ten ene male.

Tegenwoordig hoeft geen enkele kerkganger zijn geloof meer in het geniep te belijden en zijn bestuur en wetgever eerder faciliterend dan obstructief te noemen. We zijn dan ook geneigd te denken dat Voltaire's idee van tolerantie nu volledig is ingevoerd en dat we zelfs nog nog een stapje verder zijn gegaan door diversiteit en een veelheid aan overtuigingen actief na te streven. Het tegenovergestelde is echter waar. Anno 2017 is tolerantie in de traditionele betekenis van het woord volledig uitgebannen en vervangen door een repressief systeem onder dezelfde naam.

Deze overgang is eind vorige eeuw in gang gezet door een bijgestelde interpretatie van het begrip tolerantie. Langzaam maar zeker breidde deze zich uit van 'het recht je overtuiging te uiten' tot 'het recht op bescherming van jouw overtuiging'. Het is een heel klein verschil en een heel begrijpelijke beweging wanneer je daarbij de voorstelling hebt van een klein kereltje dat op het schoolplein zijn kleine meninkje verkondigt en onmiddellijk overschreeuwd wordt door de grote mening van de school bully. Want zo denken we over immigranten, als kleine zielige mensjes die niet in staat zijn het op eigen kracht te rooien. En zeker niet als ze ook nog eens een kleurtje hebben.

Deze racistische insteek – die voor antiracistisch doorgaat – had tot gevolg dat een mening die kritiek inhoudt op een overtuiging van deze groep 'hulpbehoevende mensen' niet meer getolereerd wordt. Tolerantie betekent tegenwoordig het actief ontzien van de ideeën en (vermeende) gevoelens binnen deze groep. Wie nog meent zich op Voltaire te kunnen beroepen wordt voor intolerant gehouden en gebrandmerkt. De enkeling die volhardt in zijn overtuiging dat ook nieuwkomers volwaardige mensen zijn en dat hun ideeën, zo min als de zijne, boven alle kritiek verheven zijn wacht het OM, of de knuppels, messen en pistolen van de hoeders van de nieuwe tolerantie.
Gratis web site teller.