Monday, May 25, 2015

De monsters van de geopolitiek

who's who in Syria
Een tweetal berichtjes in de media vandaag: "IS vermoordt 400 vrouwen en kinderen in Palmyra" en, "Amerika en Europa sloten bondgenootschap met IS om regering van Bashir al-Assad omver te werpen".

Met de ontaarde wreedheid van IS zijn we het afgelopen jaar helaas al te zeer bekend geraakt. Dat IS haar inhumane misdaden pleegt uit naam van de islam weten we wel, maar liever niet. Geruststellend en verzachtend is dan ook de gedachte dat 'een internationale coalitie' namens ons strijdt tegen dit monster dat - want zo gaat het altijd - uiteindelijk verslagen zal worden.

Minder verzachtend en geruststellend is de wetenschap dat dezelfde coalitie de IS strijders drie jaar geleden van geld, wapens en een internationale vrijbrief voorzag om, ter ontzetting van het Syrische volk, de o zo wrede dictatuur van Bashir al-Assad omver te werpen. Een recent gelekt (gedeclassificeerd) Pentagon rapport gunt ons een kijkje in de keuken van de geopolitiek en bevestigt wat we al ontelbare malen bevestigd hebben gezien: veel belangen staan centraal, maar niet de humanitaire. Deze worden pas een argument wanneer achteraf de smeerlapperij weer opgeruimd moet worden.

Het ongenoegen met Assad concentreert zich zoals gebruikelijk rondom olie en Rusland. Europa wil haar afhankelijk van Russisch aardgas verkleinen en heeft belang bij een pijplijn vanuit Quatar naar Europa. Amerika is - terecht of onterecht - nog altijd gefocust op het minimaliseren van de Russische invloedssfeer, zoals het de Saoedi's er alles aan gelegen is een shiïtische machtsuitbreiding tegen te gaan. De weigering van Assad om de pijplijn door Syrië te laten lopen bracht deze belangen weer eens samen.

Nu hebben geopolitiek en genetische manipulatie met elkaar gemeen dat ze, ingegeven door opportunisme en zakelijk gewin, eenvoudig tot oncontroleerbare woekeringen leiden. Het plotselinge verschijnen van 'Frankensteins' als: de taliban, Bin Laden's al Qaeda en IS zijn hiervan de trieste gevolgen. Afghanistan, de Kaukasus (remember Breslan), Syrië en Irak zijn voorbeelden waar westerse belangen (olie en gas), Amerikaanse belangen (marginalisering Rusland) en Saoedische belangen (verspreiding wahabistische islam) elkaar vonden in een verbond met lokale of geïmporteerde mujaheddin. En steeds met dezelfde bijwerking: islamitische terreur plus een humanitaire ramp.

Ik laat me graag vertellen dat het geopolitieke schaakspel mij boven de pet gaat, maar ik weet wel: onze belangen zijn niet gediend met het opwekken van een aartsvijand. Ik doel hier op de islamitische ideologie zoals die gepredikt wordt door de wahabisten en salafisten, ongeacht denominatie of vereniging. In alle gevallen hebben deze 'bondgenoten' zich uiteindelijk tegen het Westen gekeerd omdat zij dat als hun goddelijke plicht zien; een inzicht waarvan zij niet af te brengen zijn.

De islam die deze strijders aanhangen leidde sinds eeuwen een gemarginaliseerd bestaan binnen een mislukte cultuur. Westerse instemming en Arabische oliedollars hebben, omwille van 'hogere' belangen, in korte tijd een wereldwijde doodscultus tot wasdom gebracht zoals we die sinds de vroege middeleeuwen niet meer zagen. Het zou voor het geluk der volken wenselijk zijn indien onze vertegenwoordigers bij toekomstige calculaties deze factor op voorhand rubriceerden als 'te bestrijden' in plaats van 'te bevrienden'.

Sunday, May 10, 2015

Notitie E. du Perron, maart 1936

E. du Perron
  Het 'geluk van de mensheid': zij hebben elkaar in alle variaties gemarteld en vermoord om verschillen van opvatting over zaligheid in een andere wereld, zij zullen elkaar nu martelen en vermoorden om verschillen van opvatting over de 'realistische' administratie van geluk op deze wereld. 

  Iedere infaamheid waartoe de collectieve domheid van een overmacht in staat is, wordt vrijgepleit met het vertrouwen op de goede bedoeling en de goede resultaten: met het fameuze 'prachtige vertrouwen in de mens'. De jeugd heet bedrogen door de ouderen die dit vertrouwen niet hadden. De volgende jeugd kan zich met recht bedrogen achten door de ouderen die dit vertrouwen predikten.

  Perron verwijst hier respectievelijk naar de godsdienstoorlogen uit het verleden en de 'nieuwe' strijd tussen het socialistisch collectivisme van de Sovjet Unie, en het fascistisch collectivisme van Italië en nazi-Duitsland.  

    Zijn 'volgende jeugd' in terugblik denkt: Het socialistisch collectief verloor haar toegenegen vijand maar houdt nog alle kritiek voor fascistenpraat. Het 'prachtig vertrouwen in de mens' bleef onveranderd en schonk haar vele kinderen. Vol van goede bedoelingen openden zij de kooi van een wrede god, meegebracht uit verre streken.

  Dus gemarteld en gemoord wordt er ook weer, om verschillen van opvatting over zaligheid in een andere wereld. En de kinderen? De kinderen achten zich met recht bedrogen door de ouderen die zulk vertrouwen prediken.

Friday, May 8, 2015

UKIP: winnaar en grootste verliezer

Dat verkiezingen in een democratisch land niet altijd tot een democratisch resultaat leiden bewijst de vierkiezingsuitslag in Groot-Brittannië. Hier krijgt de UK Independence Party steun van 12,5% van de kiezers, maar behaalt slechts 1 van de 650 zetels. In Nederland zouden dat er 81 geweest zijn.

De opdeling van een land in kiesdistricten waarbij ieder district uiteindelijk slechts één afgevaardigde naar het parlement stuurt - namelijk de vertegenwoordiger van de partij met de meeste stemmen - sluit niet aan bij wat wij tegenwoordig onder  een representatieve volksvertegenwoordiging verstaan. Een partij met iets meer dan een derde van de stemmen hoort niet de absolute macht te krijgen.

In vroeger tijden, toen districten coherente eenheden waren en er in het parlement  lokale belangen vertegenwoordigd moesten worden, was dit een redelijk stelsel. Maar sinds een eeuw of wat zien we landen toch meer als de som van allen die er wonen en zouden we eigenlijk de ideeën die de bevolking er als geheel op nahoudt in het nationaal parlement vertegenwoordigd willen zien.

Evenwel sprak het Britse volk zich een aantal jaar geleden per referendum nog uit voor behoud van dit archaïsche stelsel, en gezien het feit dat grootste partij er wel bij vaart zullen we het ook niet snel zien verdwijnen. Toch ervaren ook wij, hier op het continent, de gevolgen van dit gemankeerde kiesstelsel. 

Eén op de acht Britten stemde UKIP omdat men de huidige koers op gebied van EU, immigratie en nationale soevereiniteit niet onderschrijft. Hun stem nu, zal binnen Europa op regeringsniveau niet gehoord worden omdat ze niet in de Britse regering vertegenwoordigd zijn. En dat is jammer want met name op Europees niveau wordt diversiteit geestdriftig gevierd.

Voor de Britse elite zou daarom het model van een vertegenwoordigende democratie zo slecht niet zijn: 'to rub the Elite's nose in diversity', so to speak.

Gratis web site teller.