Sunday, May 1, 2016

Labour en het Jodenprobleem

Don't mention the Jews, mention Israel instead
Ken Livingstone ligt binnen Labour UK onder vuur omdat hij in een interview Hitler een supporter van het Zionisme noemde. Hij deed dit ter verdediging van Labour MP mevrouw Naz Shah, die de laan uit vloog nadat ze op facebook de relocatie van Israël naar Amerika als “problem solved” betitelde. Beiden braken de code, namelijk dat kritiek op de staat Israël onbegrensd is, maar dat ze in het openbaar nooit mag raken aan de hoofdbewoners van die staat: de Joden.

En dat is onder het leiderschap van Jeremy Corbyn zeker geen gemakkelijke opgave. Corbyn is een uitgesproken en fel tegenstander van Israël. Zo kondigde hij tijdens een Gaza-conferentie de Hamas- en Hezbollah-delegaties aan als 'my friends', en in het algemeen ervaart hij iedere ademtocht van de Joodse staat als een aanval op het Palestijnse volk. Hij vertolkt daarmee precies de gevoelens van mensen als Livingstone en Shah die – zo vermoed ik – de Joodse staat het liefst zouden 'ausradieren'. Naz Shah juicht in ieder geval plannen toe om het Joodse volk te deporteren en Livingstone trachtte dat in het gewraakte interview te onderbouwen met het 'historical fact' dat Hitler hetzelfde wilde.

Hij heeft hierin half gelijk. De andere helft echter spreekt tegen zijn geloofwaardigheid, en ook tegen die van Naz Shah en die van hun gedeelde liefde: de mohammedaanse volken in de regio. De basis voor Livingstone's historische feit is het Havaara akkoord uit 1933, waarin Hitler en het Joods Agentschap overeen kwamen dat Joden die naar Palestina wilden emigreren een deel van hun vermogen mochten meenemen (wat onder de strenge deviezenwetten anders niet mogelijk was). In hoeverre Hitler zich aan dit akkoord gehouden zou hebben had de uitstroom enige omvang gekregen blijft gissen, maar dat het nooit tot een werkelijke exodus kon komen is eveneens een 'historical fact'. Livingstone verzuimt dit echter te melden.

Het Britse mandaatgebied Palestina, waarbinnen ook het Joods Nationaal Tehuis zou vallen was in '33 al tientallen jaren het toneel van antisemitische terreur. Onder leiding van de 'grote Moefti' Mohammed al-Hoesseini waren Joodse immigranten, zo goed als de oorspronkelijke Joodse gemeenschap, het doelwit van terreuraanslagen en pogroms. In 1931, dus twee jaar voor het Havaara akkoord, was Hoesseini erin geslaagd de gehele Arabische wereld achter zich te verenigen in zijn strijd tegen de vestiging van een Joods Tehuis op islamitisch grondgebied. De gemeenschappelijke haat tegen Joden (en Britten) was hiervoor voldoende gebleken.

In het jaar van Livingstone's 'historical fact', bood Hoesseini de Duitse consul in Jeruzalem zijn diensten aan met de woorden: “de Moslims in en buiten Palestina begroeten het nieuwe regime in Duitsland van harte en hopen dat ook andere landen het fascistisch-antidemocratisch staatsbestel zullen overnemen”. Met het moorddadig Arabische verzet tegen de Joodse gemeenschap en de druk die Hoesseini op het nazi-regime bleef uitoefenen om toch vooral geen Joden meer naar Palestina te laten gaan, was een vreedzame 'oplossing van het Jodenprobleem' feitelijk onmogelijk geworden. Ook Hoesseini's handelen in de jaren hierna laat over zijn intenties geen enkel misverstand bestaan.

Zo was hij de drijvende kracht achter de vorming van speciale moslim-brigades binnen de Waffen-SS, riep hij de Arabieren op iedere Jood te vermoorden die ze tegenkwamen en heeft hij in 1941 een ontmoeting met Adolf Hitler waarbij zij onder meer de oplossing van het 'Jodenprobleem' bespreken. De notulen hiervan zijn bewaard gebleven. Dus wanneer Livingstone een obscuur document als het Havaara akkoord ter verdediging aanvoert, dan kunnen we er gevoeglijk vanuit gaan dat hem ook de gewapende collaboratie van de Arabische wereld met het nazi-regime bekend is, dat hem de Arabische motivatie hiervoor bekend is – namelijk Jodenhaat, en dat dit alles de nodige kanttekeningen plaatst bij de oorsprong van 'het lijden van het Palestijnse volk' dat hem nu zo ter harte gaat.

Livingstone weet het. Naz Sha en Corbyn weten het. Ze weten donders goed dat hun vrienden van Hamas en Hezbollah zich bij hun guerrilla tegen het Joodse volk laten inspireren door exact dezelfde religieuze haat die al-Hoesseini motiveerde, getuige hun statuten en publicaties. Ze weten dat het Palestijns-Israelisch conflict niet draait om de exacte grenzen van een tweestatenoplossing omdat ze weten dat er uiteindelijk maar een oplossing acceptabel is voor de islamitische wereld, namelijk de deportatie van het Joodse volk. En kennelijk is die oplossing nu ook binnen de Labour partij bespreekbaar geworden.

Monday, April 25, 2016

On the right side of history

President Obama plaatste dit weekend Angela Merkel “on the right side of history” vanwege haar standpunt in de vluchtelingencrisis. Eerder al ontving zij hiervoor de Four Freedoms award. Kennelijk staat het Obama en anderen helder voor ogen hoe onze toekomst eruit zal zien, want anders kun je hierin niet zo uitgesproken zijn. Het maakt me nieuwsgierig.

Dezelfde voorspellende gave bezitten overigens de Europese politici want ook zij zijn, in de vaste overtuiging aan de juiste kant van de geschiedenis te staan, bezig veranderingen door te voeren op een schaal die gerust historisch genoemd kan worden. Wat de afgelopen vijfhonderd jaar steentje voor steentje is opgebouwd wordt nu in één generatie afgebroken en vervangen door … tja, door wat? De geschiedenis zal het ongetwijfeld leren maar ik hoor het graag nu, van hen aan wie de toekomst voorzegd is.

Tot welk hiernamaals gaat de huidige geschiedenis leiden? Welk toekomstbeeld noopt ons tot het importeren van miljoenen en miljoenen migranten die geen enkele affiniteit hebben met Europese normen en waarden en van wie alleen gevraagd wordt aanwezig te zijn, en niet om zich aan te passen of te integreren. Ik zou dat graag horen. Bijvoorbeeld van President Obama onder wiens bewind de netto instroom van Mexicanen tot bijna nul gereduceerd werd, waar ze onder zijn xenofobe voorganger nog in de miljoenen liep. Waarom is ongebreidelde immigratie goed voor Europa en slecht voor Amerika?

Ik vraag het ook aan de post- en neo-marxisten die de EU runnen en doelbewust deze toekomstige geschiedenis tot beleid gemaakt hebben. Ik herinner me discussies uit de zeventiger jaren over de zegeningen van het communistisch systeem en de eis onmiddellijk de DDR te erkennen. Want ook dat zou de toekomst zijn en je kon maar beter aan de goede kant van de geschiedenis staan. Wel mijne heren, de geschiedenis heeft niet mild geoordeeld over deze systemen. Dus wat is nu het plan? Bij welk einddoel passen segregatie, bomaanslagen, oninpasbaarheid, onderdanigheid, boetedoening, economische crises, vrijheidsbeperking, gedachtepolitie en een Europees leger?

Ik kan mij daar maar één eindpunt bij voorstellen, en wel dat van een uitgeput en verzwakt Europa bestaande uit stateloze naties die, op constante voet van oorlog met elkaar, bijeengehouden worden door een federaal gezag in Brussel. Dit alles niet zonder leedvermaak gedoogd door wereldmacht nr.1: de Verenigde Staten. Dan begrijp ik waarom Van Rompuy stelt dat de tijd van homogene natiestaten voorbij is. Dan begrijp ik waarom Obama Frau Merkel aan de goede kant van de geschiedenis plaatst. 

Dan begrijp ik dat al deze zelfbenoemde geschiedenismakers weer bezig zijn een maatschappelijk systeem te implementeren waaronder de Europese burgers vele generaties zullen lijden. De geschiedenis zal voor dit systeem nog een naam moeten bedenken, maar aan welke kant je wil staan, dat is nu al duidelijk.

Sunday, April 24, 2016

Turkije in Nederland

Turk of Nederlander? 
De Tweede Kamer gaf aan 'ontzet' te zijn over de kliklijn die het Turkse consulaat heeft geopend. Bij dit meldpunt kunnen Nederlandse Turken terecht die menen dat Erdogan ergens in woord, beeld of geschrift onheus bejegend wordt. Nu vermoed ik dat deze kamerlijke ontzetting niet zozeer is ingegeven door liefde voor het vrije woord, getuige de politiebezoeken aan AZC-critici en de omgang met cartoonisten als Nekschot. Nee, ik vermoed als oorzaak de aantasting van een dierbaar en zorgvuldig gekoesterd wereldbeeld. In andere woorden: cognitieve dissonantie.

De reactie van onze Kamer is naïef en getuigt van een onnozelheid die tot de tachtiger jaren was voorbehouden aan Greenpeacemeisjes van dertien. Een onnozelheid die gestoeld is op de gedachte dat we in Nederland ondanks alle culturele diversiteit één natie vormen. Dat we normen en waarden delen, dat we samen één zijn en schouder aan schouder tegenover de buitenwereld staan, zelfs als die buitenwereld je (ouderlijke) land van herkomst is. We hebben het toch immers goed samen, met alles gratis en gelijk?

De Turken die het NOS-journaal voor de camera kreeg dachten daar duidelijk anders over: “ik ben van Turkse afkomst dus ik ga het gewoon melden”, “hij [Erdogan] is onze leider”, “hij is ons staatshoofd”. Het bezit van een Nederlands paspoort heeft voor deze mensen een evident andere betekenis dan 'Nederlander zijn'. “Hij” is onze leider Tweede Kamer, en niet jullie! Wij zijn niet geïntegreerd en, insjallah, dat zal ook nooit gebeuren. Integratie is een misdaad tegen de menselijkheid, ons staatshoofd heeft dat zelf gezegd.

De oproep van het Turkse consulaat was voor de politiek een klap in het gezicht. De politiek denkt immers in termen van: Nederlander van Turkse komaf, van Marokkaanse komaf, van Somalische komaf; maar bovenal een Nederlander. En wanneer blijkt dat de segregatie waar 'rechtse racisten' al decennia van spreken gewoon een feit is, dan ontstaat een cognitieve kortsluiting in de ivoren schedeltjes die uitgeschreeuwd moet worden; “we hebben hier vrijheid van meningsuiting hoor!”. Het is leeg geblaat en lullax van de bovenste plank. Maar het leidt de spanning weg. En wanneer het consulaat vervolgens meldt dat alles een misverstand was, dan is voor onze Premier de kous af. We gaan over tot de orde van de dag want iedereen is weer geïntegreerd.

Gelukkig maar, want dan kunnen we door op de ingeslagen weg die de enig juiste is. Dan kunnen we door met prijzen uitreiken aan de regeringsleider die de meeste immigranten binnenhaalt. Dan kunnen we door met critici racisten te noemen en te roepen dat juist zij de integratie tegenwerken. Dan kunnen we volhouden dat het 'Ministerie voor Turken in het buitenland' er is om baklava rond te delen op Turkse feestdagen. Kortom, dan klopt alles weer in de hoofdjes en bouwen we verder aan parallelle samenlevingen die we onder de bezielende leiding van Erdogan en 'een beetje meer Europa' tot een groot succes gaan maken. 
Gratis web site teller.