Monday, January 27, 2014

Verhofstads Europese federatie

Guy Verhofstadt, voor mij, is het voorbeeld par excellence van de ideologische pest die het politieke bedrijf geworden is. Verhofstadt is de beoogd voorziter van de liberale fractie in Europa en vertegenwoordigt daarmee het liberale gedachtengoed in dit werelddeel. Een gedachtengoed dat, volgens Verhofstadt, de Europese collectivering van het begrip identiteit voorstaat, want anders komt er oorlog.

Wanneer hij zijn pen de vrije hand geeft en hij vergeet dat z'n stukken ook gelezen worden door mensen die minder overtuigd zijn van het nut van een federaal Europa, dan schrijft die pen zaken als: "de uiterste consequentie van het identiteitsdenken [zijn] de gaskamers van Auzwitsch". Verhofstadt doelt met ' identiteitsdenken' op gevoelens van nationale identiteit zoals die de ingezetenen van een natiestaat eigen zijn. Gevoelens die de gemiddelde Nederlander of Duitser niet onder woorden zal kunnen brengen, maar die hem desondanks doen beseffen dat hij in Frankrijk geen Fransman is en in Griekenland geen Griek. Al was het alleen maar om de taal. Gevoelens ook die hem doen juichen voor z'n nationale team en die hem in het buitenland heimwee bezorgen. Dit besef van identiteit echter leidt, volgens de liberaal Verhofstadt, onherroepelijk tot de desintegratie van Europa en dus tot oorlog.

Om zijn argumenten kracht bij te zetten lardeert Verhofstadt z'n betogen met een overdaad aan citaten. Filosofen, politici en historici, allen bevestigen zijn inzicht dat "het debat over culturele identiteit het nieuwste kleedje is waarmee het nationalisme zich tooit". En nationalisme dat is Hitler en dus oorlog. Hiertegen is in de ogen van Europa's verdediger van de individuele vrijheid maar één remedie: een federaal, postnationaal Europa waarbij alle nationale souvereiniteit is overgedragen aan Brussel en iedere burger de wetten van 'Europa' als zijn identiteit accepteert. Alleen zo kunnen we in vrede verder.

Verhofstadt is een slim en erudiet mens die de kunst verstaat ieder argument in zijn straatje te passen. Bovendien deinst hij er niet voor terug volstrekt tegenstrijdige uitspraken te doen, al naar gelang de insteek van zijn publiek. Op dat punt verschilt hij weinig van de islamist die op reis de passie preekt en thuis oproept tot jihad. Verhofstadt is, net als de rondreizende jihadist, een politicus pur sang die maar één belang dient: zijn collectivistische ideaal. Voor een liberaal wiens politieke voorzaten zich twee eeuwen lang hebben verzet tegen juist dit, het collectivisme, is dat een schande.

Zo kan ik mijzelf niet voorstellen dat ik enerzijds vanuit m'n diepste overuiging zou schrijven "de toekomst van Europa en de Europese Unie zal postnationaal zijn of zal niet zijn" en anderzijds, geconfronteerd met een nakend volksoproer zou zeggen "het fundament van een federaal Europa is het behoud van de pluriformiteit, de multiculturaliteit, de meertaligheid, de diversiteit in al zijn vormen". Wees dan flink en herhaal je woorden, letterlijk. Suggereer niet dat er ruimte blijft voor nationale souvereiniteit, voor een volksidentiteit. De ruimte die Verhofstadt met bovenstaande volzin laat is slechts deze: u kunt uw religie, uw huidskleur en uw lievelingsgerecht behouden, de rest is voor Brussel.

Verhofstadt is het schoolvoorbeeld van de moderne politicus. Een persoon die politiek bedrijft omwille van de politiek, omdat het een vak is. Omdat hij in de heilige overtuiging verkeert dat de wereld is geschapen door de politiek en niet andersom. Dat de wereld zodanig complex is geworden dat alleen meer politiek haar van de ondergang kan redden. Vanuit die gedachte heeft de moderne politicus geen mandaat en geen achterban meer nodig, hij heeft alleen de stemmen nodig. Dan kiest hij later wel doel en route, houdt daar een goed verhaal bij en verklaart dat dit is wat z'n kiezers wilden - maar vanwege hun beperkte kenis niet begrepen.

Een federaal Europa is het staatkundige summum van deze gedachte, een Europa beroofd van haar nationaliteiten. Een schoon en gezuiverd Europa dat nog slechts management en besturing behoeft; sociaal management en economische besturing. Het is een zieke gedachte, het is een misdadige gedachte.

Verhofstadt, altijd zo scheutig met geschiedkundig vergelijkingsmateriaal vergeet voor het gemak hoe het de grote, ideologisch geïnspireerde federaties in de afgelopen eeuw is vergaan. Of liever gezegd, hoe het haar onderdanen is vergaan. Een gekunstelde politieke eenheid is slechts met dwang en onderdrukking te handhaven. Dat hebben Stalin, Mao en Pol Pot, om er eens een paar te noemen, genoegzaam bewezen. Tezamen waren ze goed voor honderd miljoen doden. Dat zijn er meer dan Hitler, Mussolini en de Japanse keizer op hun geweten hebben. En wat het zo wrang maakt, de doden waren stuk voor stuk ingezetenen die onder het nieuw gevonden ideaal geluk en voorspoed was beloofd.

Wat Verhofstadt daarnaast over het hoofd ziet is het postfederale tijdperk. Wat er dan gebeurt zagen we op de Balkan en zien we nog dagelijks in Libië, Irak, Egypte en Syrië: oorlog. Oorlog om de verloren natie en identiteit weer grondgebied te geven. Oorlog om wat was uitgegumd weer zichtbaar te maken. Ideologen en technocraten hebben geen idee hoe diep deze gevoelens verankerd zijn. Tribal belonging is de meest krachtige drijfveer die de mens bezit. Het zit in onze genen: wie z'n groep verliest verliest z'n leven. De evolutie heeft de verzorgingsstaat nog niet in ons DNA gecodeerd, net zo min als de verdragen van Maastricht en Lissabon.

Verhofstads Europese federatie is in dit verband een sociaal experiment zonder weerga. Met een opeenvolging van pennenstreken zijn 500 miljoen mensen de facto en de jure beroofd van hun nationale identiteit en samengebracht onder een niet gedeelde noemer. Ze zijn overgeleverd aan technocraten en idealisten en zien met lede ogen aan hoe voltijds gewerkt wordt aan de verwezenlijking van idealen die niet de hunne zijn.

Als Verhostadt z'n hitleranalogieën, z'n oorlogsretoriek en het historicime waarvan hij zich bedient ook maar enigszins serieus neemt, dan moet hij het eens zijn met de gevolgtrekking dat een federatief verenigd Europa - in diversiteit de Sovjet-Unie en Mao's China verre overtreffend - leidt tot genocide gedurende haar bestaan, en tot oorlog na haar opheffing. Dit maakt zijn politieke experiment op voorhand misdadig.

Wednesday, January 1, 2014

Oudejaarsoverpeinzing

Een fijn gevoel had ie over zich gekregen. En dat kwam niet door de rijkelijk besprenkelde en weldoorspijsde oudejaarsavond waar hij op terugkeek. Want daar had-ie moeite mee gehad, net als altijd. Welk recht had hij per slot op zoveel voorspoed terwijl er nog honger was op de wereld? Nee, het fijne gevoel, zo had ie beredeneerd, kwam omdat-ie de zaken dit jaar faliekant anders had aangepakt. Dat was z'n goeie voornemen geweest en hij had zich er aan gehouden.

De eerste maand van het jaar was een maand van overpeinzen geweest. Wat is er mis in de wereld vroeg-ie zich af. Vanwaar die oorlogen, vanwaar alle ongelijkheid, discriminatie en racisme? Waarom springt de mens zo zorgeloos om met de aarde en wordt haar gave zo slecht verdeeld? En voor zichzelf: "waarom ben ik niet gelukkig terwijl het mij aan niets ontbreekt?" Hoe kan het dat dieren, ondanks het lijden dat hen wordt aangedaan, bijwijlen voldaner lijken dan ik mij ooit zal voelen? Het grote inzicht kwam rond de vijftiende.

Ten opzichte van het dier had de mens een kapitale belemmering was hij tot de slotsom gekomen. Een belemmering die niemand ziet omdat ons steeds het tegendeel wordt voorgehouden, al eeuwen beweren filosofen en wetenschappers juist het omgekeerde! Hij was onthutst nadat-ie de omvang van de gedachte had begrepen: "de ratio van de mens staat zijn geluk in de weg" zei hij. Eerst had hij de woorden alleen gepreveld omdat het idee van zo diep kwam en z'n geconditioneerde geest het verwerpen wou. Maar toen ie de woorden een paar maal door z'n hoofd had laten gaan werd de gedachte tot convictie en de convictie tot imperatief.

Alsof een woedende winterstorm de dijken rondom z'n conventies had doorgeslagen overvloeiden nu scherpe bewijzen z'n prille besef. De ongeschoolde ratio, zo zag hij in, infecteerde de zuivere emotie en werd tot volkswijsheid. De zuivere emotie ontspruit aan het hart maar wordt door de ratio naar de onderbuik gedreven. Is het dan verwonderlijk dat het volk zich wendt tot lieden die hun argumenten in drek schrijven? Lieden wie de geur der ongeschoolde ratio aankleeft? De helderheid die het blootgelegde besef in hem verbreidde deed 'm inzien dat hij eerst nu een verlichte, hoogstaande mens geworden was.

In februari vervolgens, schreef hij zich een program. Alle handelen moest voortkomen uit het eerste gevoel, uit de emotie van het hart. Het eerste gevoel moest gevrijwaard blijven van overwegingen en tegenwerpingen. Alleen dan kon de handeling zuiver zijn. Alleen dan kon de ingeschapen menselijke diversiteit tot een onbevangen harmonie worden gesmeed. Want als het hart gesloten is domineren trots en egoïsme, dan hebben armoede en kapitalisme vrij spel. Dan wordt de aarde uitgemergeld en achteloos toegedekt met het restant van wat haar werd afgenomen.

Dit onderscheid nam-ie tot norm en alles wat afweek tot vijand. De oude wereld had afgedaan. De nieuwe wereld moest op een radicale manier haar nieuwe vorm gaan krijgen. Gevoel stond boven verstand en ideaal boven individu. Natuur ging voor op economie en moraal op wet. Het moest eerlijker, het moest gelijker, het moest volgens de zuivere rede van het hart.

Kapitaal had-ie niet en spaargeld een beetje. Het zou dus bij kleine daden blijven maar dat vond ie geen bezwaar. De zandkorrel in het oude radarwerk zou ie worden en de oliedruppel in het nieuw masjien. Om te beginnen zegde-ie de Telegraaf op, vade retro satana, en hij ervoer een dadelijke loutering.

Hij koos een nieuwe energieverstrekker en kocht aandelen in een windmolenpark. Daarmee sloeg ie een dubbelslag. Want het profijt dat-ie hiervan beurde bestond uit vermogen dat werd onttrokken aan het oude systeem. Hij had de Greenpeace 30 gesteund omdat nieuwe olieboringen onwenselijk waren. De wind waaide gratis en oliereserves hielden de overheid alleen maar af van haar plicht een oplossing te vinden voor het opslagprobleem.

Ook was-ie weer lid geworden van Amnesty International en daarnaast had ICCO op hem kunnen rekenen. Beide organisaties lieten tenminste hun hart spreken waar het de Joodse Staat betrof. Niet dat hij iets tegen Joden had maar Israël was een apartheidsstaat. Als niemand hiertegen optrad was een genocide op het Palestijnse volk onvermijdelijk. Daarbij vergeleken zouden de honderdduizend doden in Syrië in het niet vallen, Israël was tot veel meer in staat dan Assad. Bovendien had-ie een zwak gekregen voor de Arabier. Hun cultuur en religie waren gegrondvest op basale, hartstochtelijke emoties en verdiende bescherming tegen de terreur van de rede en de suprematie van het witte machtsdenken.

 
Opgewonden had-ie zich over de korting op ontwikkelingssamenwerking. Afrika te voeden was onze plicht. Dat het daar zo slecht ging kwam door de koloniale tijd. Toen was het halen, nu is het brengen vond-ie. Die paar miljard was veel te weinig. Zolang er in Nederland nog spaartegoeden waren moest niemand in de wereld honger hoeven lijden. Dus had ie gul aan Serious Request gegeven. Die lui hadden tenminste het hart op de goeie plaats. Dagenlang vasten voor de goede zaak, het brandde hem achter de ogen.


Brieven had-ie geschreven en petities ondertekend op onderwerpen waar hij voordien niet bij stilstond. Hij was versuft geweest door jaren van bedwelmende volkswijsheid maar niet langer! Het gloeide in hem. Zwarte Piet was een symbool van slavenhandel en racisme. Dat moest gezegd en dat moest bestreden worden. In de heftige reacties die erop volgden had-ie het bewijs gevonden dat Nederland nog altijd institutioneel racistisch was.


Dat was de bron van alle integratieproblemen wist z'n hart. Het gaat niet om cultuur of religie. Het blote feit dat moslims en Afrikanen een kleurtje hebben is wat de Hollander niet aanstaat. En als iets niet aanstaat dan scheidt de onderbuik routinematig rationalisaties af. Etensluchtjes in het portiek, gewelddadigheden duizenden kilometers verderop, alles wordt de nieuwkomers aangerekend. Zekere politici hebben er hun levenswerk van gemaakt.


Het Parool had-ie gevolglijk geschreven dat Wilders' beveiliging maar op moest houden en Google had-ie gewezen op racistische anti-islamstickers die via hun postbus uitgedeeld werden. Nee, voor racisten en nationalisten was in zijn nieuwe orde geen plaats. Daarom schreef-ie mee tegen Thierry Baudet, de man die met z'n schrijfseltjes de politieke vereniging van Europa saboteerde en nationalistische gevoelens aanwakkerde. Dit slag moest gestopt worden en een publicatieverbod was het begin.


Veel was het nog niet maar de onverschilligheid had-ie afgeworpen. Het hart had gesproken en z’n bedrieglijke ratio was het zwijgen opgelegd. Zo diende een mens te leven, zo diende politiek bedreven te worden. Daarom was het zaak dat intelligentsia verenigd binnen instituties als de EU, de VN en het IPCC hun stichtende werk ongehinderd konden blijven doen, om zo het cordiale credo vorm te geven. Het zou nog een uitdaging worden de onjuiste berichtgeving op het internet te corrigeren, maar daartoe was wetgeving in de maak. Immers, in welk opzicht verschilde mechanische sabotage nu van intellectuele sabotage? De wereld was veranderd, dat kon niemand ontkennen.


Hij schrok op uit z'n overpeinzingen door een restje vuurwerk dat verderop werd afgestoken. Loom stond-ie op uit z'n fauteuil en nam in één beweging het glas mee dat nog voor hem stond. Uitkijkend over de gracht sloeg hij het bodempje champagne achterover en bedacht dat vuurwerk afsteken welbeschouwd een zaak voor de overheid was. Hiervoor zou hij zich dit jaar hard maken. Niet om het verbieden an sich, want daar was hij tegen, maar vanwege de vogels.

Met dank aan:
Prinses Beatrix
Paus Franciscus I
Kunstenaar Daan Roosegaarde
De Milieubeweging
De Klimaatbeweging
PvdA / Marianne Ploumen
Organisation of the Islamic Conference
Mr. Mohammed Faizel Ali Enait
OSW
Quincy Gario
Pieter Broertjes
Alexander Pechtold
Dick Ernst Klaassen
Mohamed Rabbae
De 8 NRC pamflettisten
De Europese Commissie
GroenLinks / Arno Bonte
 

Friday, June 28, 2013

Vals geld veroorzaakte crisis



Nederland betaalt jaarlijks een slordige 10 miljard aan rente over haar schulden. Wereldwijd betalen overheden samen zo'n 1750 miljard. Een onvoorstelbaar groot bedrag, zeker als je bedenkt dat het voor een groot deel vals geld betreft. Geld dat geen waarde heeft. Geld dat de wereld in een financiële crisis gestort heeft en dat in de toekomst weer zal doen.

We zijn snel geneigd te denken: geld is geld. Of het nu rente op schulden betreft of uitgaven uit belastinginkomsten, het is allemaal onderdeel van het huishoudboekje van de Staat. Wat we daarbij over het hoofd zien is dat rente een heel bijzonder soort geld is. Rente is een certificaat van economische groei. Dat is als volgt te begrijpen.

Als een lening van 100 euro à 10% aan het eind van de looptijd is afgelost, dan is er in totaal 110 euro betaald. Dit weten en begrijpen we allemaal. Maar waar we ons vaak niet bewust van zijn is de onderliggende betekenis van lenen en aflossen. Wie daarvan echter doordrongen is begrijpt dat een lenende overheid niets anders kán dan een economische crisis veroorzaken.

In het voorbeeld hierboven vallen twee dingen op. Ten eerste: het bedrijf dat leende was kennelijk niet in staat om 100 euro te investeren maar is nu wél in staat om 110 euro terug te betalen. Hoe is dat mogelijk? Ten tweede: waar er eerst maar 100 euro was, is er nu plots 110 euro. Waar komt dat geld vandaan?

Beide fenomenen kennen een simpel antwoord. Het bedrijf dat de lening ontving heeft daarmee haar productie-capaciteit vergroot (of anderszins opbrengsten gegenereerd) die het bedrijf in staat stelde niet alleen de oorspronkelijke 100 euro terug te betalen, maar ook de 10 euro aan rente. We kunnen stellen dat het bedrijf in economisch opzicht is gegroeid en de rentebetaling vormt daarvan het bewijs.

Door die economische groei is er voor 10 euro extra aan producten voor de afnemers gecreëerd. Daardoor is er echter ook een probleem ontstaan, want feitelijk komen we nu 10 euro tekort. Als u en ik namelijk de enige klanten op aarde waren en het bedrijf van zoëven het enige bedrijf, dan hadden wij nu onvoldoende geld gehad om die extra producten af te nemen. Ons geld is namelijk al op gegaan aan de oude productie van 100 euro en meer geld was er niet in omloop.

In de echte wereld is dit het punt waarop de Centrale Bank ingrijpt. Als de CB constateert dat er sprake is van economische groei, dan zal ze geld bijdrukken. Hiermee wordt krapte voorkomen en blijft het evenwicht tussen 'economische waarde' en de geldhoeveelheid bewaard. Dit is noodzakelijk voor stabiliteit.

Waarom is het dan verkeerd dat een overheid geld leent uit ditzelfde circuit? Immers, als ze netjes de rente terugbetaalt - wat ze ook doet - dan maakt het toch niet uit wie het geld leent? Wel, dat maakt heel veel uit. Want het is van wezenlijk belang waarvóór je het geld leent. Iedere bankier kan dit beamen. De vraag die een bank zich bij iedere kredietbeoordeling stelt is namelijk: levert de investering die dit bedrijf wil doen een zodanige productievergroting op dat de lening na afloop inclusief rente kan worden terugbetaald? Met andere woorden: groeit de economie erdoor?

Wie de miljoenennota van onze overheid erop naleest begrijpt onmiddellijk dat een aanzienlijk deel van de overheidsuitgaven nooit tot productievergroting zal leiden. Zorg, uitkeringen, subsidies en defensie om er eens een paar te noemen zijn stuk voor stuk kostenposten. Het zijn geen investeringen waarvan iemand verwacht dat ze voldoende geld opleveren om daaruit de rente te betalen. En daar zit hem het levensgrote probleem.

Want over geleend geld betaal je rente. En rente is een certificaat van economische groei. De Centrale Bank zal genoodzaakt zijn om geld bij te drukken omdat rente nu eenmaal nieuw geld is. Doet ze dat niet dan ontstaat er krapte, met alle gevolgen van dien. Nadat de overheid een lening heeft afgelost is er zodoende geld aan de geldhoeveelheid toegevoegd. Echter, zonder dat de onderliggende economie vergroot is. Economisch gezien is het dan ook vals geld.

Dit valse geld (de rente) komt vervolgens terecht bij de oorspronkelijke geldverstrekkers, de financiële markten. In de afgelopen decennia is er op deze manier voor duizenden miljarden aan valse euro's bij met name de banken terecht gekomen. Op dat punt valt banken dan ook veel te verwijten. Zij hebben bij de kredietverstrekking niet gekeken naar de reden voor de lening, zij hebben alleen gekeken of een overheid de lening terug kon betalen. En dat kunnen overheden in de regel.

Aflossingen op obligaties leidden er zo toe dat de financiële markten langzaam overspoeld raakten door een tsunami van vals geld. Op de keper beschouwd is een staatsobligatie voor de economie daarom een veel gevaarlijker product dan welk derivaat dan ook. In een staatsobligatie zitten veel kosten verpakt, veelal politiek getinte kosten, die nooit hun rente zullen opbrengen. En toch moet die rente betaald worden en moet de CB het benodigde geld bijdrukken.

De enorme hoeveelheid geld waarme 'de banken' zo kwamen te zitten is er de oorzaak van dat een aantal investeringsbanken een balanstotaal hebben opgebouwd dat soms tot wel vijf maal het BNP bedraagt en dat gelijke tred hield met de overheidsschuld. En omdat banken redement moeten behalen op het eigen vermogen investeerde men in nieuwe markten. Denk hierbij aan vastgoed, termijnmarkt, alternatieve energie, et cetera.

Met het instorten van die markten werd de crisis voor iedereen zichtbaar. De banken kwamen in de problemen en moesten gered worden met belastinggeld. De crisis kreeg ook een naam: de bankencrisis. Het kapitalistisch systeem had gefaald. Een fantastisch staaltje spindokteren van MSM en overheden waarbij oorzaak en gevolg schaamteloos werden omgekeerd. Niet de overheden, die via de financiële markten een onuitspreekbare hoeveelheid vals geld de economie inpompten hebben schuld, maar de banken. De banken die het overmaakten.
Gratis web site teller.