Sunday, June 26, 2016

Brexit gedachten

Het bestuurscollege van de EU lijkt vooralsnog niet van plan zich te verdiepen in de beweegredenen achter de Brexit. Nee, de Brit heeft gekozen en dus moeten de nestbevuilers maar zo snel mogelijk uit Project Europa worden gezet, no questions asked. Dat het juist deze houding van inspraakloze dwang en regentesk paternalisme is geweest die het leave-kamp aan de overwinning hielp, ontgaat de aristocraten volledig.

Na haar oprichting in '92 is de EU een weg ingeslagen die het succes van de EEG om zeep heeft gebracht. In minder dan 25 jaar slaagde men erin het voor Europa unieke gevoel van saamhorigheid en economisch optimisme om te buigen in een atmosfeer van intra-nationaal wantrouwen en monetaire scepsis. En dat is welbeschouwd een misdaad, een misdaad tegen de Europese burger. Een misdaad waarop 'de burger' desondanks uitgesproken beschaafd heeft gereageerd, namelijk met een stembusgang en niet met een revolte.

De enige revolutionairen in Europa vinden we uiteindelijk in Brussel. Onder leiding van gesjeesde Maoïsten en verstokte socialisten is een project in gang gezet dat wars van historische eigenaardigheden, culturele identiteit en nationale soevereiniteit inzette op égalité en fraternité op Europees niveau. Geen seconde heeft men willen accepteren dat fraternité een affectie is die groeit uit een gevoel van gelijkwaardigheid en coöperatie zoals dat ontstaat in naties die na eeuwen van onderlinge verdeeldheid uiteindelijk tot een modus vivendi zijn gekomen. Het is niet iets dat men kan afdwingen met wetgeving en dreigementen zoals de EU dat de afgelopen jaren heeft gedaan.

De EU is een model van politieke dwang en economisch nivelleren waar de EEG er juist een was van soevereine vrijheid en excellent produceren. Niemand onder de Brexit stemmers is tegen Europa of tegen economische samenwerking, laat staan vóór een Europese burgeroorlog. Ik durf daarvoor alles wat mij lief is in het vuur te steken. Maar deze mensen zijn wel voor een zekere mate van autonomie en nationale geborgenheid, iets dat ze wordt ontzegd door de Directie van het Europees Project dat in iedere kritiek ontluikend fascisme vermoedt.

Evenwel, hoezeer ik een Brexit ook toegenegen ben, voor het democratisch fundament onder de Britse samenleving is dit geen goede zaak. Wanneer een krappe meerderheid van 51,9% volstaat om een zo ingrijpende en onomkeerbare wijziging door te voeren, dan kun je stellen dat de minderheid door de meerderheid wordt genegeerd, een tussenweg is hier immers niet mogelijk. Aan de andere kant, de reacties uit Brussel tot nu getuigen zozeer van bestuurlijk dedain en politieke ploertigheid dat een exit ongeacht de stemverhoudingen toegejuicht moet worden.

Sunday, May 1, 2016

Labour en het Jodenprobleem

Don't mention the Jews, mention Israel instead
Ken Livingstone ligt binnen Labour UK onder vuur omdat hij in een interview Hitler een supporter van het Zionisme noemde. Hij deed dit ter verdediging van Labour MP mevrouw Naz Shah, die de laan uit vloog nadat ze op facebook de relocatie van Israël naar Amerika als “problem solved” betitelde. Beiden braken de code, namelijk dat kritiek op de staat Israël onbegrensd is, maar dat ze in het openbaar nooit mag raken aan de hoofdbewoners van die staat: de Joden.

En dat is onder het leiderschap van Jeremy Corbyn zeker geen gemakkelijke opgave. Corbyn is een uitgesproken en fel tegenstander van Israël. Zo kondigde hij tijdens een Gaza-conferentie de Hamas- en Hezbollah-delegaties aan als 'my friends', en in het algemeen ervaart hij iedere ademtocht van de Joodse staat als een aanval op het Palestijnse volk. Hij vertolkt daarmee precies de gevoelens van mensen als Livingstone en Shah die – zo vermoed ik – de Joodse staat het liefst zouden 'ausradieren'. Naz Shah juicht in ieder geval plannen toe om het Joodse volk te deporteren en Livingstone trachtte dat in het gewraakte interview te onderbouwen met het 'historical fact' dat Hitler hetzelfde wilde.

Hij heeft hierin half gelijk. De andere helft echter spreekt tegen zijn geloofwaardigheid, en ook tegen die van Naz Shah en die van hun gedeelde liefde: de mohammedaanse volken in de regio. De basis voor Livingstone's historische feit is het Havaara akkoord uit 1933, waarin Hitler en het Joods Agentschap overeen kwamen dat Joden die naar Palestina wilden emigreren een deel van hun vermogen mochten meenemen (wat onder de strenge deviezenwetten anders niet mogelijk was). In hoeverre Hitler zich aan dit akkoord gehouden zou hebben had de uitstroom enige omvang gekregen blijft gissen, maar dat het nooit tot een werkelijke exodus kon komen is eveneens een 'historical fact'. Livingstone verzuimt dit echter te melden.

Het Britse mandaatgebied Palestina, waarbinnen ook het Joods Nationaal Tehuis zou vallen was in '33 al tientallen jaren het toneel van antisemitische terreur. Onder leiding van de 'grote Moefti' Mohammed al-Hoesseini waren Joodse immigranten, zo goed als de oorspronkelijke Joodse gemeenschap, het doelwit van terreuraanslagen en pogroms. In 1931, dus twee jaar voor het Havaara akkoord, was Hoesseini erin geslaagd de gehele Arabische wereld achter zich te verenigen in zijn strijd tegen de vestiging van een Joods Tehuis op islamitisch grondgebied. De gemeenschappelijke haat tegen Joden (en Britten) was hiervoor voldoende gebleken.

In het jaar van Livingstone's 'historical fact', bood Hoesseini de Duitse consul in Jeruzalem zijn diensten aan met de woorden: “de Moslims in en buiten Palestina begroeten het nieuwe regime in Duitsland van harte en hopen dat ook andere landen het fascistisch-antidemocratisch staatsbestel zullen overnemen”. Met het moorddadig Arabische verzet tegen de Joodse gemeenschap en de druk die Hoesseini op het nazi-regime bleef uitoefenen om toch vooral geen Joden meer naar Palestina te laten gaan, was een vreedzame 'oplossing van het Jodenprobleem' feitelijk onmogelijk geworden. Ook Hoesseini's handelen in de jaren hierna laat over zijn intenties geen enkel misverstand bestaan.

Zo was hij de drijvende kracht achter de vorming van speciale moslim-brigades binnen de Waffen-SS, riep hij de Arabieren op iedere Jood te vermoorden die ze tegenkwamen en heeft hij in 1941 een ontmoeting met Adolf Hitler waarbij zij onder meer de oplossing van het 'Jodenprobleem' bespreken. De notulen hiervan zijn bewaard gebleven. Dus wanneer Livingstone een obscuur document als het Havaara akkoord ter verdediging aanvoert, dan kunnen we er gevoeglijk vanuit gaan dat hem ook de gewapende collaboratie van de Arabische wereld met het nazi-regime bekend is, dat hem de Arabische motivatie hiervoor bekend is – namelijk Jodenhaat, en dat dit alles de nodige kanttekeningen plaatst bij de oorsprong van 'het lijden van het Palestijnse volk' dat hem nu zo ter harte gaat.

Livingstone weet het. Naz Sha en Corbyn weten het. Ze weten donders goed dat hun vrienden van Hamas en Hezbollah zich bij hun guerrilla tegen het Joodse volk laten inspireren door exact dezelfde religieuze haat die al-Hoesseini motiveerde, getuige hun statuten en publicaties. Ze weten dat het Palestijns-Israelisch conflict niet draait om de exacte grenzen van een tweestatenoplossing omdat ze weten dat er uiteindelijk maar een oplossing acceptabel is voor de islamitische wereld, namelijk de deportatie van het Joodse volk. En kennelijk is die oplossing nu ook binnen de Labour partij bespreekbaar geworden.

Monday, April 25, 2016

On the right side of history

President Obama plaatste dit weekend Angela Merkel “on the right side of history” vanwege haar standpunt in de vluchtelingencrisis. Eerder al ontving zij hiervoor de Four Freedoms award. Kennelijk staat het Obama en anderen helder voor ogen hoe onze toekomst eruit zal zien, want anders kun je hierin niet zo uitgesproken zijn. Het maakt me nieuwsgierig.

Dezelfde voorspellende gave bezitten overigens de Europese politici want ook zij zijn, in de vaste overtuiging aan de juiste kant van de geschiedenis te staan, bezig veranderingen door te voeren op een schaal die gerust historisch genoemd kan worden. Wat de afgelopen vijfhonderd jaar steentje voor steentje is opgebouwd wordt nu in één generatie afgebroken en vervangen door … tja, door wat? De geschiedenis zal het ongetwijfeld leren maar ik hoor het graag nu, van hen aan wie de toekomst voorzegd is.

Tot welk hiernamaals gaat de huidige geschiedenis leiden? Welk toekomstbeeld noopt ons tot het importeren van miljoenen en miljoenen migranten die geen enkele affiniteit hebben met Europese normen en waarden en van wie alleen gevraagd wordt aanwezig te zijn, en niet om zich aan te passen of te integreren. Ik zou dat graag horen. Bijvoorbeeld van President Obama onder wiens bewind de netto instroom van Mexicanen tot bijna nul gereduceerd werd, waar ze onder zijn xenofobe voorganger nog in de miljoenen liep. Waarom is ongebreidelde immigratie goed voor Europa en slecht voor Amerika?

Ik vraag het ook aan de post- en neo-marxisten die de EU runnen en doelbewust deze toekomstige geschiedenis tot beleid gemaakt hebben. Ik herinner me discussies uit de zeventiger jaren over de zegeningen van het communistisch systeem en de eis onmiddellijk de DDR te erkennen. Want ook dat zou de toekomst zijn en je kon maar beter aan de goede kant van de geschiedenis staan. Wel mijne heren, de geschiedenis heeft niet mild geoordeeld over deze systemen. Dus wat is nu het plan? Bij welk einddoel passen segregatie, bomaanslagen, oninpasbaarheid, onderdanigheid, boetedoening, economische crises, vrijheidsbeperking, gedachtepolitie en een Europees leger?

Ik kan mij daar maar één eindpunt bij voorstellen, en wel dat van een uitgeput en verzwakt Europa bestaande uit stateloze naties die, op constante voet van oorlog met elkaar, bijeengehouden worden door een federaal gezag in Brussel. Dit alles niet zonder leedvermaak gedoogd door wereldmacht nr.1: de Verenigde Staten. Dan begrijp ik waarom Van Rompuy stelt dat de tijd van homogene natiestaten voorbij is. Dan begrijp ik waarom Obama Frau Merkel aan de goede kant van de geschiedenis plaatst. 

Dan begrijp ik dat al deze zelfbenoemde geschiedenismakers weer bezig zijn een maatschappelijk systeem te implementeren waaronder de Europese burgers vele generaties zullen lijden. De geschiedenis zal voor dit systeem nog een naam moeten bedenken, maar aan welke kant je wil staan, dat is nu al duidelijk.
Gratis web site teller.